31-03-08

Euregio 100 km Welkenreadt 2008


De Euregio 100 km wandeltocht te Welkenraedt , de eerste vrije klassieker van het lange afstand seizoen,in wielertermen de Luik-Bastenaken –Luik van de Belgische wandelsport was weer aan zijn editie toe en het avontuur begint altijd al een beetje aan de autobus halte hier in mijn thuishaven. Met de bus van de lijn richting Menen om daar dan over te stappen richting station van Kortrijk. Ik had daar afgesproken met Ronny Debersaques de vroegere ultraloper uit Lendelede, tijdens het wachten al daar waren nog andere  bekende  wandelaars ons komen vergezellen. Het begon lichtjes te regenen maar gauw was de bui weer voorbij,maar de weerberichten waren vooraf niet goed, met veel regen en  wind in het vooruitzicht van de dag maar voor Zaterdag zou het beter zijn. We begaven ons in de trein naar Gent om daar over te stappen richting Welkenraedt, intussen waren er nog een aantal lange afstand wandelaars bij gekomen daar vanaf het stadion van Gent. De lange trein rit was begonnen en werd er wat getaterd en gelachen met alles en nog wat,en was er de stilte aan de overkant van onze zitplaats,een viertal,een vrouw aan het lezen, een andere vrouw aan het luisteren naar haar mp3,een man aan het bekijken naar een film met zijn dvd speler,en de andere man aan het oplossen van een kruiswoordraadsel. Een treinreis is altijd wat speciaal en zie je van alles en nog wat , in en aan een station,op perron en in de trein. Ik voelde mij heel de tijd op de trein moe, wat laat gaan slapen  en  ik gaapte meer dat het was, een goed voorteken? Mijn voorbereiding was wel heel laag met maar twee wandelingen dit jaar met één van 32 km. Ook al door de rug problemen was het afwachten geblazen,ik kon niet meer terug,maar op weg naar een nieuw wandel avontuur en uitdaging. Na een drietal uur reizen met de trein kwamen we aan in Welkenraedt ,toen we op wandel waren vanuit het station richting naar het sportcentrum lag er op enkele plaatsen nog een hoopje sneeuw een overblijfsel van een paar dagen eerder, de dooi had zijn intrede gemaakt ook in het drielandenpunt. Door de dooi zou het wel eens een harde 100 km wandeltocht kunnen worden. Er was nog tijd zat om nog  enkele broodjes met drank naar binnen te verorberen  en konden we ons op het gemak klaar maken voor de zware tocht in het vooruitzicht. Ik twijfelde welke schoenen ik zou aandoen, maar na een tijd deed ik mijn running schoenen aan en begaven we ons naar de startplaats waar het intussen hard aan het regenen was. Goed ingeduffeld want warm was het ook niet en in de regen vertrokken we met ongeveer 250 wandelende joggende mensen voor de zwaarste 100 km wandeltocht die er in Belgie is. Vlug waren we gestart in het bijzijn van Bernard Cools de snelwandelaar uit Langemark en andere snelle starters. Aan goed 9  a 10 km per uur werd er door ik en Ronny gelopen. In Walhorn was er na zowat 8,8 kilometer een eerste controle, alles was voor mij perfect,ik voelde mijn benen niet,ik liep rustig het tempo van de snelwandelaars,ook al omdat het in het begin niet zo lastig was en er altijd  wind in de rug was.Tussen de eerste controle en het tweede punt van Eynatten moest Ronny een sanitaire stop doen  vanaf dan heb ik hem niet meer terug gezien, wat verder volgden  ik met een compacte groep een wandelpijl naar rechts maar verder waren er geen pijlen meer en kwamen we op een dood spoor ergens op een boerderij. We waren de verkeerde weg in gelopen  maar waarom stond die wandelpijl dan naar rechts? Waren we al een tijd verkeerd? Na wat zoeken  in de pik donkere straatjes ergens voor Eynatten was het gewoon rechtdoor.Bij het derde controlepunt in Schutzenheim was er 24,5 kilometer voorbij, en mijn stopwatch noteerde 2 uur en 35 minuten. Ik nam enkele minuten tijd om wat te eten en te drinken en liet de snelwandelaars gaan vanaf dan begon ik te wandelen aan een goed door gedreven tempo. Het ploeteren in de modder was intussen ook begonnen en was het opletten om geen valpartij te maken, mijn running schoenen hadden het hard te verduren en na een tijd waren ze shoe’s in black. Na het ploeteren en op de grote weg naar Aken, al een tijdje op Duits grondgebied was het ééntonig lang en bleef het maar duren, intussen had ik een wandelmakker in gehaald en zouden we een tijd samen blijven. In Vijlen, het hoogst geleden dorp in Nederland was er een ontbijt, en het deed deugd om spek en eieren naar binnen te smullen, want ik voelde mij wat slapjes worden en de kracht was even weg, en de teller stond op 53,8 kilometer en mijn horloge stond op 6 uur en 13 minuten, ik had goed voort gedaan en mijn wandelmaat was intussen moeten afhaken. Even mijn sportzak erbij gehaald daar in Vijlen en wat ik teveel had erin gestoken maar verversen van kledij of zomeer deed ik in geen geval de regen was voorbij en voor de rest van de tocht hebben we geen spatje meer gehad. Vanaf dan werd het een lastige tocht, met eerst een lange trip in het bos van Aken met veel bergop met alles eraan en erop, ik had intussen een taaie vrouw tegen het lijf gelopen, iemand die ik al in een vroegere 100 kilometer ook al eens ergens tegen gekomen was, het was een spel van wandelen en joggen, in het bijzonder in een afdaling begonnen we meerdermalen te lopen. We waren echt nu op het drielandenpunt want afwisselend waren we in Belgie  dan weer Duitsland en Nederland, ergens voor Hergenrath was ik plots alleen op pad en was het naar Lontzen nog goed afzien met een helse wind op kop. Om 9.19 de zaterdagmorgen wandelde ik het cultureel centrum van Welkenreadt binnen. Ik had 12 uur en 19 minuten gewandeld en gelopen, later hoorde ik van iemand die een gps gebruikt had dat de afstand ongeveer 95 km was. Dus ik had goed gesport  met de lastigheid van de tocht erbij, was het goed gedaan. Ik was blij om een warme douche te nemen in het sport centrum en kon ik mij wat later helemaal uitstrekken op wat stoelen en enkele lekkere bruine streek biertjes drinken. Het taaie vrouwtje was ook al binnen ergens omstreeks 9.25. Dan was het een hele tijd wachten op volgende wandelaars, plots was Ronny daar ook al, de klok stond op 10.43, hij had enkele keren mislopen en ook eens uitgegleden in een wegel die bedolven was van de modder.Na Ronny die intussen naar de douche was, was het lang wachten op een volgende binnen komer. Omstreeks 12.45 waren we al op weg naar het stadion om de trein te nemen , eerst om wat te slapen en tenslotte huiswaarts te keren.

P1010007.JPG-1

Aangekomen in Welkenreadt, op wandel naar het cultureel-centrum.

P1010029.JPG

Tijd zat,om rustig nog een streekbiertje te drinken.

P1010059.JPG

Goed ingeduffeld, koude en regen bij de start,maar lachen kan nog.

P1010061.JPG

Bij de snelwandelaars , juist voor de start van een nieuw avontuur.

P1010425P1010417
P1010407P1010503
P1010498P1010461
P1010306P1010390
Pomona%20Trotters%20te%20Welkenraedt%20032Pomona%20Trotters%20te%20Welkenraedt%20044-1
Pomona%20Trotters%20te%20Welkenraedt%20039P1010438
P1010514Pomona%20Trotters%20te%20Welkenraedt%20055
Pomona%20Trotters%20te%20Welkenraedt%20054

MET DANK AAN DE WANDEL FOTOGRAAF Paul Bastaens

000_0080












 

De commentaren zijn gesloten.