10-10-08

MIJN WEG NAAR EEN GOUDEN AREND EURAUDAX-WANDELEN "DE HISTORIE VAN AUDAX"

 EURAUDAX - BELGIE

MCFL00157_0000[1]                    Desgrange               desgrange-1

                    HENRI DESGRANGE, UITVINDER VAN AUDAX FIETSEN EN WANDELEN

WANDELEN

De gouden arend wordt bekomen na het met succes afleggen van de volgende afstanden :
4 brevetten van 25 km, 3 x 50 km, 2 x 75 km, 10 x 100 km, 2 x 125 km en 2 x 150 km.

TOTAAL: 1950 KILOMETER.

MIJN BREVETTEN

20/11/2004   BLEGNY  100 KM

03/12/2004   BRAINE L'ALLEUD  25 KM

15/01/2005   STEMBERT-VERVIERS  100 KM

26/03/2005   ZWEVEGEM  25 KM

16/04/2005   BEVEREN-LEIE  100 KM

30/04/2005   STEKENE  50 KM

09/07/2005   WAVRE-LIMAL  100 KM

25/03/2006  KORTRIJK-MARKE  25 KM

29/04/2006  STEKENE  50 KM

07/10/2006  ZONNEBEKE  25 KM

09/06/2007  TOURNAI-DOORNIK  100 KM

24/07/2007  SCHILDE  100 KM

25/09/2007  HAALTERT  125 KM

DE HISTORIE OF AUDAX (EURAUDAX)

Velo1911

WE KEREN TERUG TOT 1906,ERGENS IN FRANKRIJK BEDACHT DE VADER VAN DE WIELERSPORT EN STICHTER VAN DE TOUR DE FRANCE HENRI DESGRANGE , DAT WIELRENNERS OOK BUITEN HET SEIZOEN AAN SPORT MOESTEN DOEN.


Er werd natuurlijk gekozen voor fietsen, dit onder leiding van Capitaines de Route, oftewel onder leiding van Baankapiteins, die het tempo moesten handhaven tussen de 20 en 22.5 km per uur tot en maximum van 25 km per uur. Dus gemiddeld 22.5 km per uur.
Hierbij mogen de maximale tijden van 7 uur bij de 100 km, 14 uur bij de 200 km, 20 uur bij de 300 km, 27 uur bij de 400 km en 40 uur bij de 600 km niet overschreden worden.

Ook werd er gekozen voor wandelen, waarbij het tempo op 6 km per uur werd bepaald, ook onder leiding van een Baankapitein. De afstanden die werden gekozen waren 25, 50, 75, 100, 125 en 150 km. Voor 25 km staat 04.10 uur wandelen en 50 minuten rust. Voor 50 km staat 08.20 uur wandelen en 1.40 uur rust enz. Dus 25 dient binnen 5 uur gewandeld te worden en 50 km binnen 10 uur, enz.

In 1921 kwamen daar nog 3 disciplines bij, het zwemmen, het roeien en het langlaufen.

Bij het zwemmen werd gekozen voor de afstanden 1, 2, 3, 4 en 6 km, waarbij elke km binnen 35 min gezwommen dient te worden. Dus 1 km binnen 35 min., 2 km binnen 01.10 uur, enz.

Bij het roeien in stilstaand water, werd gekozen voor 20, 40, 60 en 80 km, waarbij elke 20 km binnen 3 uur geroeid dient te worden. Dus 20 km binnen 3 uur, 40 km binnen 6 uur, enz.

Bij het langlaufen werd gekozen voor 25, 35, 50 en 70 km, waarbij de 25 km binnen 03.08 uur, de 35 km binnen 04.10 uur, de 50 km binnen 06.15 uur en de 70 km binnen 08.45 uur afgelegd dient te worden.

Natuurlijk zit hieraan een beloningsysteem vast.Voor het fietsen zijn er een zilveren en een gouden arend beschikbaar. En voor de andere 4 disciplines zijn er een bronzen, zilveren en gouden arend beschikbaar.
De bronzen arend is nodig om door te gaan naar de zilveren arend en de zilveren arend is nodig om door te gaan naar de gouden arend.

Henri Desgrange

desgrange-2             vietto

DE EERSTE GENERAAL EN BAAS VAN DE TOUR DE FRANCE 1903.   

                                               
Henri Desgrange werd op 31 januari 1865 in Parijs geboren en was een behoorlijk wielrenner, die vooral op de baan succesvol was. Hij vestigde onder andere records over 50 en 100 kilometer, de 100 mijlen en de 6 uren. Op 11 mei 1893 vestigde Henri Desgrange op de Buffalo-wielerbaan in Parijs het eerste officiële werelduurrecord. Officieus waren er al verschillende records gevestigd, maar de UCI erkende die records geen van allen. Desgrange verbeterde in 1893 trouwens ook het officieuze record van de Italiaan Braïda, die 35 kilometer en 100 meter had afgelegd. Desgrange trapte in één uur 35 kilometer en 325 meter onder de wielen door. Het record van Desgrange hield slechts één jaar stand en werd door Jules Dubois met 38 kilometer en 220 meter royaal verbeterd. In 1897 stichtte Henri Desgrange het Parc des Princes in Parijs, dat onder zijn hoede uitgroeide tot de sporttempel van Frankrijk.

L'Auto
Van huis uit was Henri Desgrange notarisklerk, maar hij kwam al vrij snel in de journalistiek terecht. Op het advocatenkantoor vond men het maar niets, dat hun medewerker in een kort broekje uit fietsen ging. De klanten maakten er opmerkingen over en daarom werd Desgrange door zijn baas voor de keuze gesteld. Of stoppen met fietsen of ontslagen worden. Desgrange twijfelde geen seconde en stapte bij het notariskantoor op. Hij had daardoor meer tijd om te trainen en dat kwam zijn prestaties als wielrenner alleen maar ten goede. Ondertussen had hij de eerste voorzichtige stappen in het journalistieke vak gezet. Hij verzorgde de pr voor de bandenfabriek van Adolphe Clément en in 1894 schreef hij het bekende wielerboek "La tête et les jambes". Daarna was hij nog wielerjournalist van "La Bicyclette", totdat hij in 1900 door baron Albert de Dion werd gevraagd om een nieuw sportblad op te zetten. Samen met zijn vriend Victor Goddet nam Desgrange de leiding op zich van het sportblad l'Auto-Vélo, dat een geweldige concurrentieslag begon met Le Vélo. Deze sportkrant organiseerde al de wedstrijden Parijs-Brest-Parijs en Bordeaux-Parijs. Goddet verzorgde bij de nieuwe krant de administratie, terwijl Desgrange als hoofdredacteur vooral over de wielersport schreef.

Desgrange ging de concurrentieslag met Le Vélo aan en organiseerde ook verschillende wielerwedstrijden. "Het publiek vraagt om krachtpatserij en daarom moeten we marathon-wedstrijden organiseren", stelde Desgrange. Vrij snel na de introductie van de nieuwe sportkrant lanceerde L'Auto-Vélo de marathon-wedstrijd Marseille-Parijs over meer dan 500 kilometer. Er kwamen 101 renners opdagen, die begonnen een verwoed gevecht tegen de mistral en tegen de ijskoude regenvlagen. In Parijs stond een grote menigte te wachten, die Lucien Lerna als eerste over de finish zag komen. De winnaar viel bijna om van vermoeidheid en slaap. Pas zeven uur later kwam de tweede man aan en elf uur later was de derde er eindelijk. De wedstrijd was voor L'Auto-Vélo een groot succes, want de verkoopcijfers gingen met een ruk omhoog. Duizenden Fransen wilden het verhaal van de hele wedstrijd lezen, want zoiets was nog nooit vertoond.

Concurrent Vélo was niet gelukkig met deze ontwikkelingen en spande daarom een rechtszaak aan tegen L'Auto-Vélo. Vélo eiste dat het woord Vélo uit de titel van Desgrange's krant zou worden geschrapt. De advocaten van Desgrange konden niet voorkomen, dat hij de rechtszaak verloor. De sportkrant moest daarom voortaan de titel L'Auto voeren. Desgrange was des duivels en zinde op wraak. Hij riep zijn medewerkers bij elkaar en vroeg hen om na te denken over een stunt om de concurrent een zware slag toe te brengen. "We moeten iets doen, waar heel Frankrijk over spreekt. Het moet in ieder geval een wielerwedstrijd worden, zodat iedereen weet dat L'Auto veel over de wielersport schrijft", opperde Desgrange.

Enkele dagen later stormde Georges Lefèvre het bureau van Desgrange binnen, waar Victor Goddet rustig zat te werken. "Ik heb een idee", zei de opgewonden Lefèvre. "Ik stel voor dat we een Ronde van Frankrijk voor wielrenners organiseren, een wedstrijd in etappes". "Je bent gek", reageerde Goddet, maar Desgrange vond het idee nog niet zo belachelijk. Hij was een liefhebber van lange en harde wedstrijden. Hij zag het wel zitten. Op 17 januari 1903 maakte Desgrange in L'Auto bekend, dat de krant van plan was om een wegwedstrijd van uitzonderlijke betekenis te organiseren.

Daggarantie
Henri Desgrange moest nog heel wat problemen overwinnen voor de eerste Tour de France van start kon gaan. De renners stonden nu niet bepaald van ongeduld te trappelen om aan het onmenselijke karwei te beginnen. Een week voor de start hadden zich nog maar vijftien renners aangemeld. Het hele plan leek in duigen te vallen, maar Desgrange was een doorzetter. Hij bracht de Tour van ruim vijf weken terug tot nog geen drie weken. In negentien dagen moesten de renners maar liefst 2426 kilometer afleggen. Door het verlagen van het inschrijfgeld en het uitkeren van een daggarantie, kwam Desgrange tegemoet aan de grootste bezwaren van de renners.

Uiteindelijk stonden er op die gedenkwaardige 1e juli 1903 zestig coureurs aan de start bij het café Reveille-Matin in de Parijse voorstad Montgeron. Zij gingen een onbekend avontuur tegemoet. De beste renners van Frankrijk waren present. Maurice Garin en Hippolyte Aucouturier waren de grote favorieten voor de eindzege, maar van een duel kwam weinig terecht. Al in de eerste rit, van Parijs naar Lyon over 467 kilometer, sloeg het noodlot toe voor Aucouturier. Hij brak zijn frame en liep daardoor een achterstand op van ruim één uur. In die eerste rit legde Maurice Garin al de basis voor zijn eindzege.

Slechts eenentwintig renners bereikten de finish in het Parc des Princes van Parijs, waar zij als helden werden begroet. De eerste Ronde van Frankrijk was een groot succes geweest en de oplage van L'AUTO was met tienduizenden verhoogd. Henri Desgrange had zijn doel bereikt. Toch kon hij op dat moment niet vermoeden, dat de Tour de France nog eens zou uitgroeien tot 's-wereld grootste wielerwedstrijd. Daarvoor waren er onderweg te veel moeilijkheden geweest met de supporters van verschillende renners. Maurice Garin was onderweg zelfs met de dood bedreigd geweest. Ook waren er verschillende opstootjes geweest, waarbij de politie had moeten ingrijpen.
De tweede Tour zorgde voor nog meer tumult. Verschillende renners legden gedeelten van het traject met de trein af, waardoor de Franse wielerbond vier maanden na de finish in Parijs de eerste vier renners diskwalificeerde. De 21-jarige Henri Cornet werd daardoor winnaar van de tweede editie en lange tijd leek het erop, dat het tevens de laatste Tour was geweest. De stijfkoppige Henri Desgrange wilde echter niet van opgeven weten en organiseerde daarom in 1905 opnieuw een Tour de France. Stapje voor stapje verbeterde de organisatie en de wedstrijd kreeg steeds meer uitstraling in binnen- en buitenland. Desgrange voerde bijna jaarlijks vernieuwingen in, die allemaal tot doel hadden om het sportieve peil van de Tour te verhogen. Zo kregen de renners in 1905 punten en werd het eindklassement aan de hand van die puntentelling opgemaakt. In de loop der jaren werd het aantal etappes opgevoerd en de afstanden verlaagd. In 1905 moesten de renners voor het eerst een berg beklimmen, de Ballon d'Alsace en in 1910 werden de Pyreneeëncols in het routeschema opgenomen. Na de eerste wereldoorlog werden de fabrieksploegen afgeschaft en de landenploegen geïntroduceerd en dat jaar werd ook de gele trui ingevoerd, zodat de leider in het klassement beter herkenbaar was. In 1930 creëerde Henri Desgrange de reclame-karavaan, waardoor de Tour steeds moderner werd.
In 1936 stapte Desgrange in zijn dertigste Tour na enkele dagen al uit de Tour-organisatie. Vlak voor de start had hij een zware operatie ondergaan aan de nieren en de blaas. Tegen het advies van zijn doktoren was hij toch aan de Tour begonnen, maar in Charleville kreeg Desgrange een inzinking en hij moest het commando overdragen aan Jacques Goddet, chef-redacteur van L'Auto. Goddet zou in de volgende decennia zijn stempel op de Tour drukken. Na een slepende ziekte stierf "Papa" Desgrange op 16 augustus 1940 op 75-jarige leeftijd in zijn villa te Beauvallon aan de Côte d'Azur. Een gedenkzuil op de top van de Col du Galibier herinnert nog steeds aan de man, die voor altijd een symbool van de wielersport zal blijven.

desgrange-4                    1903

DE PEETVADER FELICITEERD DE BELG FELICIEN VERVAECKE

Li%C3%A8ge+Audax+2007-12-29+(101)DE AREND HET SYMBOOL VAN EURAUDAX

100_2586100_2589100_2588

100_2576                         Adelaar_7

 

 

Ontstaan Euraudax wandelen

Euraudax wandelen is al meer dan 100 jaar oud en ontstaan in Frankrijk en heeft als basis een in sportkringen (vooral wielrennen) zeer bekend persoon, namenlijk Henri Desgrange, vader van de Ronde van Frankrijk. Op 3 april 1904 organiseerde hij een eerste oefenwandeltocht voor wielrenners, dit met de bedoeling hun fitheid te bevorderen.

Het succesvol verloop van deze tocht stimuleerde hem om verder te bouwen aan een organisatie ter ondersteuning van gezond, sportief, niet-competitief wandelen in de vrije natuur. Als eerste proef werd gedacht aan een tocht van 100 km, af te leggen binnen de 24 uur. In mei 1904 werd deze opdracht aanvaard door drie mannen. Eén van hen moest afhaken op 80 km, de twee anderen, vervulden de opdracht in 21 uur. Hiermee was de aanloop genomen van de “Audax Pédestres”/ “De Moedige Stappers”. In juni 1904 werd, na oefentochten van 40, 50 en 70 km, door 72 deelnemers, de eerste opdracht: 100 km in 21 uur moedig aanvaard. 64 van hen volbrachten de tocht. Buiten hun tevredenheid over de geleverde prestatie, viel een diploma en een blauw geëmailleerd kenteken hun ten deel. In augustus van hetzelfde jaar kwam de “Audax Club de France” (A.C.F.) tot stand om het begonnen werk verder te zetten.

Op meer recentere datum, namelijk in 1961, nam “L’Union des Audax Francais” de leiding over. Na de Tweede Wereldoorlog verspreidde de mars-gedachte zich verder in Europa en ontwikkelde zich tot een Euraudax-organisatie. Het principe van de tochten is wandelen in een groep, onder leiding van een ervaren baankapitein, bijgestaan door signaalgevers, waarbij het logisch is dat de verkeerscode gerespecteerd wordt. Er wordt gewandeld aan een tempo van 6 km per uur en de opdrachten voor het behalen van een gouden arend zijn: 4 wandeltochten van 25 km, 3 van 50 km, 2 van 75 km, 10 van 100 km, 2 van 125 km en 2 wandeltochten van 150 km.

Daarnaast wordt er éénmaal per jaar in een van de aangesloten landen een 200 km tocht georganiseerd die gelopen moet worden in maximaal 40 uren.Er worden momenteel Euraudax-tochten georganiseerd in onder andere Frankrijk, België, Duitsland, Denemarken, Italië, Polen, Spanje, Nederland en zelfs in Canada.

Om iedereen te kunnen laten deelnemen aan het Euraudax-systeem van de beloningen kan men een Euraudax Schelp behalen. Voor het behalen van de Schelp dient de wandelaar 1.000 km te wandelen en wel op de afstanden van 25 en 50 km.

Ludo
         

Commentaren

Beste Ludo,

Moet ik dan aangesloten zijn in een wandelclub om Euraudax schelp te behalen?

Gepost door: Van Meulder Nico | 15-07-14

De commentaren zijn gesloten.