15-11-08

oud-speler Club Brugge, Fons Bastijns overleden

Club-boegbeeld Fons Bastijns (61) overleden

Club Brugge verliest zijn kapitein van het gouden elftal uit de periode Ernst Happel.

Na een slepende spierziekte, op amper 61 jarige leeftijd overleden.

fons

Fons speelde als een gentleman,ik weet nog goed zijn doelpunt in de halve finale van de Europabeker voor landskampioenen in 1978 tegen Juventus,Keeper met dienst Dino Zoff werd door hem gevloerd.Fons en Club Brugge bereikten de finale op Wembley tegen Liverpool, en is nog altijd één van de enige club in Belgie dat het zover kon brengen, Finale Europacup 1. Veertien jaar speelde hij voor Blauw-Zwart,speelde meer dan 500 matchen voor club, een trouwe speler en de goedheid zelve, één van de grootste spelers van Club aller tijden is niet meer.

 

Kempenaar Fons Bastijns, afkomstig uit het grensdorp Meer, kwam in 1967 als 20-jarige naar Club Brugge in het kielzog van trainer Norberto Höfling. De Roemeense coach bracht de jonge spits mee van Racing White, waar hij twee jaar had gespeeld, maar al tijdens zijn eerste jaar op De Klokke vond Fons zijn ware bestemming als offensieve rechtervleugelverdediger. Op die positie werd hij door zijn coach met succes uitgeprobeerd nadat titularis Brian Hill, datzelfde seizoen aangekocht bij Sheffield Wednesday, zich in het voorjaar van '68 in tragische omstandigheden van het leven benam.

Fons Bastijns stond in de Brugse basiself die in mei '68 de Belgische beker won tegen Beerschot na strafschoppen, en daarmee een eerste succesperiode van blauw-zwart inluidde. Twee jaar later won Fons met Club opnieuw de Belgische Cup, nu tegen Daring Brussel, en vijf jaar later werd hij voor het eerst met blauw-zwart kampioen van België onder coach Canjels. In die periode werd hij door bondscoach Raymond Goethals ook tweemaal in het nationale elftal opgesteld, tegen Frankrijk (1-2) in 1970 en tegen Noorwegen (2-0) in 1973. In 1977 zou hij een derde keer voor de Witte Duivels spelen, onder coach Guy Thys, tegen Nederland (1-2). 

Met de komst van Ernst Happel als Club-trainer, en na het vertrek van Erwin Vandendaele en Johny Thio, werd Fons Bastijns in 1974 aanvoerder van Club Brugge. Hij zou de kapiteinsband gedurende de tweede helft van zijn Clubloopbaan blijven dragen. Onder Happel groeide ook zijn belang voor het team zienderogen. Happel maakte van zijn oprukkende vleugelbacks (Fons Bastijns op rechts, Jos Volders op links) de hoekstenen van het offensieve totaalvoetbal waarmee Club driemaal op rij de Belgische titel veroverde (1976, 1977 en 1978) en Europees hoge ogen gooide met finales van de Uefa-cup in 1976 en van de Landskampioenen in 1978, telkens met het kleinste verschil verloren tegen Liverpool. Club Brugge is tot op heden de enige Belgische club die ooit de finale van EC1 bereikte, en het was Fons Bastijns die de "skipper" van dat team was. Fons scoorde overigens in de halve finale tegen Juventus al na twee minuten tegen de in die dagen quasi-onklopbare Dino Zoff. Scoren deed Bastijns niet zo vaak, maar die treffer ging wel de blauw-zwarte geschiedenis in.

Na het Wembley-hoogtepunt volgde voor Club een terugval, maar ook na het vertrek van Ernst Happel bleef Bastijns nog tot 1981 op post. In 1980 behaalde hij onder Han Grijzenhout zijn vijfde en laatste titel met Club. Grijzenhouts opvolger, de Fransman Gilbert Gress, was de eerste die Fons' positie als titularis plots ter discussie stelde. Het gaf Bastijns een mentale knak. Op zijn 34ste koos Fons voor een anonieme fin de carrière bij het Franse Duinkerken. Eén jaar later stopte hij als profvoetballer en werd manager van tweedeklasser KV Mechelen, waar hij Leo Canjels als coach en zijn boezemvriend Jos Volders in diens laatste voetbaljaar terugvond. Met Malinwa promoveerde de nieuwbakken manager meteen naar eerste klasse, maar de combinatie met een dagtaak als kantoorhouder van een drukbeklant bankfiliaal in Brugge bleek snel onhoudbaar. 

De voetbalmicrobe liet Fons echter niet los. Hij bond bij vierdeklasser FC Duffel opnieuw de shoes aan, speelde er tot zijn 40ste en kon ook nadien het voetballen niet laten. Tot enkele jaren geleden bleef hij actief in het liefhebbersverbond en met diverse vedettenteams.

Toen in 2003 de Vereniging van Oud-Spelers van Club Brugge werd opgericht, werd Fons Bastijns op de allereerste reünie van de blauw-zwarte oude gloriën met eenparigheid van stemmen tot eerste voorzitter verkozen. Want Fons was geen tafelspringer, maar ook geen stille Kempenaar. Met zijn guitige humor was hij samen met zijn echtgenote Rita gedurende vele jaren een graaggeziene gast in het Jan Breydelstadion. De voorbije twee jaar bleef zijn plaats in de tribune onbezet. Fons' gezondheidstoestand liet hem niet langer toe de wedstrijden bij te wonen en op zijn verzoek werd het voorzitterschap van de Vereniging van Oud-Spelers overgedragen.

Vandaag is Fons overleden, amper 61. Club Brugge rouwt om een innemende man met een warme persoonlijkheid en een blauw-zwart hart van koekenbrood, een topper op maar evenzeer naast het veld.

Vaarwel, captain gentleman ! En bedankt voor alles. Club Brugge zal je nooit vergeten.


De commentaren zijn gesloten.