31-01-09

Document"Marathon Lopen"

ARCHIEF DOCUMENT.

ddh_visual

Professor Meeusen over marathonlopen.

Er bestaat onvoldoende bewijs voor een ‘runner’s high’”

Professor Romain Meeusen van het Brusselse Lab voor Inspanning en Topsport van de VUB vergelijkt het menselijke lichaam graag met een auto. Maar wat als die auto niet is afgesteld voor een zeer lange heuvelachtige rit? ‘Je systeem wordt tot op de limiet belast’, klinkt het.

Wat doe ik mijn binnenwerk aan tijdens de trainingen?

Prof. Romain Meeusen: “Jij bent je machine aan het afstellen op een lange uithouding. Jij bent je homeostase, of je fysiologisch evenwicht, op een hoger niveau aan het brengen dankzij de training. Je ochtendpols zal na enkele weken uithoudingstraining geleidelijk dalen omdat je hart efficiënter zal werken, waardoor het met één contractie meer bloed kan rondsturen. Er zal niets drastisch gebeuren, maar je zult veel beter en sneller suiker over je spiercelmembraan krijgen bijvoorbeeld. De suikers zullen beter getransporteerd worden. Je metabolisme zal verhogen. Je hele motor loopt efficiënter.”

Hoezeer belast ik mijn lichaam tijden het lopen?

“Stel dat je paslengte een meter is. Dan heb je duizend contacten per kilometer ofwel vijfhonderd per voet. In totaal dus 42.000 contacten ofwel 21.000 keer per voet. Naargelang de berekening moet je lichaam tijdens het lopen twee tot drie keer je lichaamsgewicht absorberen. Je weegt 63 kilo, wat al redelijk licht is. Dan moet je lichaam 42.000 keer 180 kilo opvangen. Dat is redelijk wat ton dat je moet verwerken, maar je lichaam is daarvoor gemaakt en kan dat opvangen. Daarvoor wordt je carrosserie getraind.”

Wat kan er nog gebeuren met mijn carrosserie?

“Net zoals je cardiovasculair systeem zal ook je carrosserie verbeteren. Meestal zal die laatste vooruitgang trager gaan. Het gevolg is dat je motor meer kan en meer wil, maar dat de rest nog niet meekan. Dat is het evenwicht dat we moeten zoeken: tussen belasting en belastbaarheid. Dat is individueel verschillend. Door de korte termijn die we hebben, wordt jouw systeem tot op de limiet belast. Normaal heeft iemand van jouw niveau een jaar nodig of zelfs twee jaar om een loper te worden. De vraag zal zijn of je na de marathon nog zal lopen of dat je zo op bent dat je nooit meer wilt lopen.”

Kun je verslaafd worden aan lopen? Als ik niet mag trainen vanwege een ontsteking aan mijn achillespees voel ik toch een drang.

“Dat is niet echt een verslaving, maar je lichaam zoekt wel naar die stimulus. Ik weet niet of runner’s high bestaat. (lacht) Dat is een term die werd uitgevonden in de jaren dat iedereen blowde. Het wordt gewijt aan endorfines die aangemaakt worden in de hersenen. De enige metingen die daarrond gebeurd zijn, zijn in het bloed. Maar als endorfines eenmaal in het bloed zitten, geraken ze niet meer terug in de hersenen. Met nieuwe technieken zouden we dat beter kunnen meten, maar tot nu toe is er te weinig bewijs dat je verslaafd kunt worden aan lopen of dat je er een high van krijgt. Andere substanties in je hersenen werken wel. Waar jij over spreekt, komt door dopamine, een neurotransmitter, die samenwerkt met een aantal hersenkernen en zorgt voor een goed gevoel tijdens het lopen.”

Stel dat ik de 30 kilometer haal en ik kom de zogenaamde ‘man met de hamer’ tegen. Wat gebeurt er dan?

“Je hebt, eenvoudig gesteld, een paar benzinetanks in je lichaam. Een met ATP (adenosinetrifosfaat), wat de enige energie is die je spieren gebruiken om samen te trekken. Daar heb je niet veel van, maar die wordt constant aangemaakt door suikers en vetten te verbranden met tussenkomst van zuurstof. Suikers kun je ook verbranden zonder zuurstof. Dan heb je meer energie op korte termijn, maar ook afval ofwel lactaat. Bij een marathon komt het erop aan om zo lang mogelijk suikers en vetten te verbranden mét zuurstof. Daarmee kom je ongeveer 30 kilometer toe afhankelijk van je snelheid, parcours, tegenwind… De man met de hamer slaat toe als je van de eerste verbranding moet overgaan naar de tweede, van de superbenzine naar de diesel. Dan sputtert je motor tegen. De bedoeling is om dat moment zo lang mogelijk uit te stellen. Dat kun je doen door sportdranken te drinken en koolhydraten in te nemen tijdens het lopen. Topsporters komen de man met de hamer tegenwoordig nog nauwelijks tegen. Jij zult wel sowieso een dip krijgen, maar dat kan ook na 30 kilometer gebeuren.”

Wat na de marathon?

“(lacht) Feesten. Dat is het eerste wat je moet doen. Maar het is een heuvelachtig parcours en vooral bergaf lopen zorgt voor schade aan de spiercellen. De eerste dagen zul je moeilijk uit de voeten kunnen. Je zult moeten herstellen door rust en relatieve training zoals zwemmen. Natuurlijk zullen al je reserves op zijn, maar als je daarna een paar pinten pakt en eens goed eet zal het veel beter gaan. (lacht) Ik weet dat ik als sportwetenschapper iets anders zou moeten zeggen, maar je mag ook geen saaie selder worden.”

30-01-09

Prachtige avondloop

De dunne maan met de Noorderster er langs? , een klaar heelal , een lichte vorst,ik vind het prachtig om bij zulk weer te lopen. Mijn parcour zag er vanavond anders uit,ik liep via kleine asfaltwegen naar grondgebied Menen om daar naar de waters van de Leie te joggen. Vanaf dan liep ik langs de Leie naar Wervik tot aan de smalle verlichte brug voor fietsers en alleen lopers in het donker zoals ikzelf vanavond. Ik liep de brug over, en deed op Frans grondgebied een klein ommetje. Even was ik in Frankrijk om daarna terug de brug over te lopen naar de Molen en het tabaksmuseum Wervik. Ik zweefde ergens tussen Komen en Wervik om dan de weg te nemen naar Kruiseke, waar ik vooraf wat bergop moest lopen. Via donkere straatjes keerde ik terug richting Geluwe. 1uur en 55 minuten en iets boven 23 kilometer zou ik gelopen hebben, het tempo op gevoel waar ik weet hoeveel kilometers het is , iets meer of 12 km per uur.

 3 3 3



 29 Januari 2009....

Ik loop in het donker

glanzend,blinkend

een dunne maan helder aan de hemel.

De klare ster langszij en zegt het vriest

er straalt veel licht uit

de spiegel beeldende maneschijn in de waters van de Leie.

Een loper , het is stil,er is niemand,alleen het licht van de brug

in het licht van de maan

werpt mijn schaduw op de weg.

Mijn voetstappen lopend de heuvel op naar Kruiseke

mijn gedachten zijn helder

ik geniet van het moment.

Zo loop ik naar huis

samen met het stralend licht van de hemel hoge maan.

dunne smalle maan

 

Duursporten en gezondheid.

Vanavond heb ik mijn angst onmiddellijk weg gelopen, door mijn wekelijkse halve marathon te lopen. Gisteren kreeg ik te horen van mijn moeder dat enkele maanden geleden een leeftijdsgenoot uit mijn geboortedorp plots thuis overleden was na een hartaderbreuk. Hij was een dagelijkse duurloper,dat doet je wel nadenken over dat het leven plots kan gedaan zijn, dat is het leven,daar is niets aan te doen. Ook denk je na over is het wel gezond om aan duursport te doen, is er een risico of is of wat, daar is moeilijk een antwoord op te vinden. Je blijft altijd met vraagtekens zitten,ook als je alles op internet terug vindt over duursport en hartfalen. Misschien is ieder mens geboren met een tijdbom, en als die plots springt dan zijn we vertrokken naar de eeuwigheid, het leven gaat gepaard met de dood. Nu en dan hoor je zoiets van een plotse dood bij een duursport , over gezonde sporters die plots de wereld vaarwel zeggen maar goed misschien zouden die ook zonder aan sport te doen hetzelfde overkomen of misschien juist niet en door het hart te forceren aan de vele dagelijkse trainingen, het ziektebeeld aan het hart tot uiting komt met soms fatale gevolgen. We kunnen geboren zijn met een hartaandoening en dan door veel aan duursport te doen, komt het plots uit. De Griek Pheidippidis liep in één keer de marathon in het jaar 490 voor Christus vanaf de stad Marathon naar Athene, het was een missie van hem om in Athene te vertellen dat de Grieken de veldslag van de Persen hadden gewonnen. Hij bracht de boodschap over en viel dood neer. Er is veel veranderd sinds de tijd van Pheidippides. Hardlopen gebeurt niet meer op blote voeten. De wegen zijn stukken beter geworden. Het enige dat niet is veranderd is het menselijk lichaam. Eén blik op de gezichten van marathonlopers is genoeg om te weten: het menselijk lichaam lijdt nog altijd onder deze zwaarbelastende sport. De belangrijkste oorzaak van overlijden tijdens of direct na het oefenen van een duursport is volgens dr. Hoogsteen een hartstilstand. Zo’n hartstilstand kan bij verschillende leeftijdgroepen verschillende oorzaken hebben. Bij jongeren tot 35 jaar wordt hartstilstand meestal veroorzaakt door aangeboren hartafwijkingen zoals een zwakke hartspier. Tijdens inspanning kan het hart dan niet optimaal functioneren. Er ontstaat een tekort aan zuurstof waardoor een deel van de hartspier sterft. Het gevaar van aangeboren hartafwijkingen ligt erin dat ze vaak onbekend zijn. Je kan van een afwijking levenslang niets merken totdat een zware inspanning van het lichaam de afwijking aan het licht brengt; en dan is het vaak te laat. Bij oudere sporters wordt hartstilstand tijdens inspanning vaak veroorzaakt door problemen die direct met de veroudering van het lichaam samenhangen; bijvoorbeeld een verkalking van de kransslagaderen in het hart. Door het dichtslibben van de kransslagaderen stopt de bloedtoevoer naar het hart. Hierdoor ontstaat een zuurstoftekort in het hart en er sterft dan een deel van de hartspier. Bij een (te) hoge inspanning kan hartstilstand dan vaak het gevolg zijn.

Hartstilstand
“Niet elk hart kan de inspanning van een duursport als marathonlopen bijbenen” zegt dr. Paul Wilson, een hoogleraar interne geneeskunde van het Academische ziekenhuis Rotterdam-Dijkzigt. Hiermee is ook Cardioloog Jan Hoogsteen het eens. Hij promoveerde in 2004 op een proefschrift met het onderwerp: ‘Cardiologic aspects of endurance athletes’ (cardiologische aspecten van duursport). Dr. Hoogsteen onderzocht de effecten die deelname aan een duursport heeft op het hart.

Sporthart
Het hart is een essentieel orgaan dat kan worden omschreven als ‘de motor’ van ons lichaam. Het zorgt ervoor dat het bloed door onze aderen stroomt. Zo worden zuurstof en voedingsstoffen naar de cellen in het hele lichaam getransporteerd. Via het bloed worden ook afvalstoffen vanuit de cellen afgevoerd. Het hart is zo opgebouwd dat het bloed altijd maar in één richting kan stromen. Met behulp van
kleppen wordt het eenrichtingsverkeer van het bloed in het hart
gehandhaafd. Vanaf het hart wordt het bloed via twee circuits rondgepompt. In de kleine bloedsomloop stroomt het bloed via de longen om zuurstof op te nemen. In de grote bloedsomloop stroomt het bloed via (de rest van) het hele lichaam om de in de longen opgenomen zuurstof weer af te geven.
Een langdurige deelname aan intensieve duursport bevorderd de groei van het hart. Dat komt doordat sporters vaak meer spieren hebben. Daardoor Moet het hart meer bloed rondpompen om genoeg voedingsstoffen en zuurstof naar de spieren te transporteren. Om dit te bereiken past het hart van sporters zich aan door te groeien. Bovendien wordt de wand van het hart dikker. Zo’n vergroot hart heet een ‘sporthart’. Omdat een sporthart veel meer bloed rondpompt per samentrekking, klopt het in rust toestand langzamer dan een ‘gewoon’ hart. Terwijl het hart van gezonde maar ongetrainde mensen gemiddeld 80 keer per minuut samentrekt, slaat een sporthart vaak minder dan 60 keer per minuut. Hoewel een vergroot hart een normale reactie van het lichaam is op sporten, neemt het risico op aandoeningen toe. Doordat de wand van het hart voortdurend uitrekt verzwakt hij en kan littekenvorming op cellulair niveau ontstaan. Een litteken in de hartspier veroorzaakt vaak dodelijke hartritmestoornissen. Hartritmestoornissen worden ook veroorzaakt doordat een deel van de hartspier aan zuurstof tekort sterft. Dat kan het gevolg zijn van verzwakte hartkleppen.
Sportkeuring
“Wie aan sport doet, moet goed naar zijn lijf luisteren. Dat gebeurt echter niet voldoende”. Dr. Hoogsteen roept alle sporters op alert te blijven tijdens het oefenen van een duursport. Het gaat hier, volgens dr. Hoogsteen, vooral om ‘oudere jongeren’. Deze lopen een veel hoger risico op hartaandoeningen tijdens intensieve sportbeoefening dan jongeren. Hieronder valt ook wat dr. Hoogsteen ‘branie-achtig gedrag’ noemt. Met die term verwijst hij naar het gedrag van oudere mannen die tijdens de vakantie spontaan een hoge berg gaan beklimmen of binnen een termijn van een paar weken een marathon willen leren lopen. Voor bepaalde activiteiten is een medische keuring verplicht. Duikers, parachutespringers, motorsporters en studenten aan de academie voor lichamelijk opvoeding moeten allemaal een vragenlijst invullen. Zo’n sportmedisch basisonderzoek geeft aan of er sprake is van een verhoogd risico op hartaandoeningen. Beginnende, gevorderde en oudere deelnemers aan duursport doen er goed aan om zichzelf te laten keuren.
Een uitgebreid sportmedisch onderzoek, inclusief inspanningstest, geeft een goed inzicht in je conditie en kan verder worden gebruikt voor trainingsadviezen. Bovendien kunnen, met behulp van een hartfilmpje tijdens inspanning (elektrocardiogram=ECG), aanwezige hartproblemen worden opgespoord. Zuurstofgebrek en hartritmestoornissen komen zo vroegtijdig aan het licht.
Medisch sportkeuring kan echter hartdood tijdens inspanning niet helemaal voorkomen. Dat komt, volgens dr. Hoogsteen, gedeeltelijk omdat cardiologen niet veel van duursport weten. Zo gebeurt het dat ze bepaalde klachten niet in verband brengen met het deelnemen aan duursport. Om het risico op acuut overlijden door hartaandoeningen te verlagen moet de hardloper zelf zijn verantwoordelijkheid nemen. Naast het ondergaan van een medische sportkeuring is het ook belangrijk om de juiste leefstijl te hanteren. Niet roken, gezond eten en vooral goed trainen betekenen dat je in een lagere risicogroep voor hartaandoeningen komt. Wie voor zijn gezondheid hardloopt, doet er goed aan sport als een medicijn te zien: ook hier zul je je aan de juist dosering.

141444_962_1132587598571-Peled02

 

141446_962_1132587638131-Peled03Een afbeelding van het menselijk hart: A) Bloedtoevoer vanuit het lichaam, B) Bloedtoevoer naar de longen, C) Bloedtoevoer vanaf de longen, D) Bloedtoevoer naar het lichaam

141448_962_1132587663674-PeledINT01

141450_962_1132587705951-Peled04De bloedcirculatie in het menselijk lichaam: links de kleine bloedsomloop (naar de longen) en rechts de grote bloedsomloop (naar de rest van het lichaam


141454_962_1132587780005-Peled05

141452_962_1132587764774-PeledINT02

27-01-09

GORE-TEX TRANSROCKIES RUN , door de Rocky Mountains

Martine Hofstede uit Rotterdam nam deel in 2007 met haar team aan een zesdaagse run door de Rocky Mountains,over een afstand van 175 kilometer. Hier een mooi video-fotoslide door haar gemaakt,zie ook het filmpje van haar laatste trailmarathon op het schiereiland Portland in het Zuidwesten van Engeland.


Colorado Rocky Mountain High from martine hofstede on Vimeo.

 

 

 


portland trail marathon from martine hofstede on Vimeo.

22-01-09

Loopkoers Tiegem - Harelbeke & Ultra wandeling Euregio 100 km Welkenraedt op komst.

 

 

 

22 Januari 2009,volop winter zou je denken,het lijkt wel of er nooit een koudegolf is geweest,de herfst is terug in het land met regen en felle wind. Mijn wekelijkse twee grote loop trainingen heb ik al gedaan,tweemaal 21,300 kilometer in 1:40:23 en 1:40:45. Ik loop als ik echt goesting heb,en na de halve marathon van 11 November in Ploegsteert , die trouwens mijn laatste loop koers was, probeer ik toch wekelijks tweemaal die grote ronde van 21,300 km te joggen. De grote klassiekers van het ultra wandelen maken binnenkort terug hun intrede in 2009, met op Vrijdag 27 Maart de 100 kilometer Euregio tocht in Welkenraedt,de eerste vrije 100 kilometer tocht van het nieuwe wandel seizoen. Deze zwaarste 100 kilometer tocht door het drielandenpunt Belgie , Nederland en Duitsland staat zonder onvoorziene omstandigheden op mijn programma. Het startschot wordt op Vrijdag 27 Maart om 21.00 uur gegeven,en alles vindt plaats in het centre culturel te Welkenraedt. Deze lastige en zware tocht dient in een minimum van 10 en een maximum van 24 uur te worden afgelegd. De wandeltocht gaat door,ongeacht welke weeromstandigheid. Vorig jaar was het starten in de regen en was het op plaatsen een echte modder tocht. Op 8 Februari loop ik Tiegem-Harelbeke

de klassieker en het clubkampioenschap van de gavertrimmers. Deze loop koers van 14,580 kilometer is iets speciaal in het bijzonder van de club , de eerste maal werd al georganiseerd in 1985 en is voor vele club loop en loopsters een hoogtepunt van het jaar. Mijn doel daar is meedoen en zien waar ik uit kom, een scherpe tijd wordt in mijn geval moeilijk,altijd wat te vergelijken met dwars door Geluwe met 14,600 kilometer,waar ik 1:00:22 liep in 2008. In mijn comeback jaar in 2007 liep ik in dwars door Geluwe 1:00:48 en ik dacht het moet kunnen om ooit nog eens onder het uur te lopen op die afstand, maar dan in Tiegem-Harelbeke van vorig jaar liep ik 1:00:52, dus altijd iets boven het uur. Als je op deze uitslagen voortgaat en de berekening maakt dan zou ik als ik een goede dag heb een tijd kunnen lopen van 1:00:26. Dus misschien moet ik deze loop koers met toch een doel proberen aan te vangen, want echte doelstellingen in het snel lopen zoals in mijn andere tijd kan niet meer.

009-1

103-2

ParcoursTiegemHarelbeke

Pomona Trotters te Welkenraedt 001-1


dyn005_original_400_300_pjpeg_2631564_891692c5f895cd54673d022af2052bbbdyn002_original_320_240_pjpeg_2626204_f3ec9efb0ad9cb6858c1fbcb4ec0c0cb

055

 welkenraedt 082

welkenraedt 117

welkenraedt 053

welkenraedt 091

 

 

21-01-09

Kratertocht.

dyn004_original_509_465_jpeg_2626204_1259a69aa0c04eaf2f5b1b34ff1cb496

 

Vanmorgen stond ik op,keek even in de marching 2009 en zag dat er de kratertocht was in Wijtschate. Eerst nam ik tot mij een goed ontbijt,voerde mijn dochter naar Ieper waar ze werkt in restaurant pacific-eiland,  rond de klok van 10.30 kon ik beginnen stappen aan de kratertocht in Wijtschate voor een tocht van 32 kilometer Het vroor enkele graden en het heuvelland lag er hard en wit bij. Ik was warm aangekleed, tot mij inziens te warm,ik kan goed tegen de koude en na de eerste zes kilometer bij het controlepunt te Mesen had ik het al veel te warm. De wandeltocht ging langs de welbekende Ierse vredestoren. In Mesen met zijn koepelvormige Sint-Niklaaskerk,was er een lus te wandelen. De wandeling ging verder richting Wulvergem, waar we tussen Mesen en Wulvergem de eerste bevroren krater uit wereldoorlog één langs stapten.Op bepaalde bevroren plaatsen was het toch goed kijken naar de grond , om niet uit te glijden. In Wulvergem was er controle en daar was eveneens een lus te wandelen. Bij aankomst daar deed een warme cecemel deugd,even naar de wc en ik kon beginnen aan de laatste zes kilometer terug richting Wijtschate. De volgende krater die ik langs wandelde was de spanbroekmolenkrater,ergens tussenin Wulvergem en Wijtschate. Deze is ook bekend als Pool of Peace,op 17 Juni 1917op 3:10 in de nacht lieten de Britten mijnen ontploffen onder de Duitse stellingen te Wijtschate - Mesen, de meeste ontploften maar de rest bleef intact onder de grond liggen, één van de mijnen ontplofte onder de spanbroekmolen in Wijtschate. Deze krater is één van de grootste met een diepte van 12 meter en een diameter van 129 meter. Toen ik daar een kijkje ging nemen, verlieten juist enkele jongeren de hard bevroren krater, ze hadden wat op het natuurijs geschaatst. Ik waagde mij ook op het glad bevroren ijs van de Pool of Peace, tot ongeveer in het midden, wie weet ,misschien nooit meer de kans om op een krater van dat gehalte middenin te staan. Langs de krater waren alle struiken en bomen nog mooi sneeuwwit gekleurd. Om kwart voor vier in de namiddag was ik terug in het ontmoetingscentrum van Wijtschate.De eerste wandeling van 2009 was een feit,een mooie wintertocht van de Heuvellandstappers.De koudegolf gaat naar zijn einde,morgen is het voorbij,adieu Elfstedentocht,maar de winter is nog lang,wie weet.

dyn002_original_504_381_jpeg_2626204_f9b0e201a1408e0ece4c1447d6e768b5dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_9fefcc7571032e774e17a9e58d37c3d9

dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_64a06b748968fef8797023db32797e02dyn002_original_480_293_jpeg_2626204_3c4fe90d04a657c84f9419130024339c

dyn002_original_460_480_jpeg_2626204_9f754ce9ff16786645d5984a7f7ca36bdyn002_original_480_360_jpeg_2626204_fca27f594161342a0b63282648ba2f6f

dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_7009cfeaded10261dd82d6a70e4752a0dyn002_original_720_482_jpeg_2626204_4d34e6d50898937aaa7865e643f607cb

dyn002_original_360_480_jpeg_2626204_359492fa39bff3fbda9cbff0d1eb0bc7dyn002_original_360_480_jpeg_2626204_e5eca0095de772ccb6a028d2b12d9558

dyn002_original_361_480_jpeg_2626204_a0ebceb713f6bedf6f9cb8c9d4d761a5dyn002_original_480_452_jpeg_2626204_0afe657662caa9df3f304a66989278a5

dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_c98b62763e9e69c7c832594f70918d23dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_38b1faa37a99883c425276a688415145

dyn002_original_480_276_jpeg_2626204_eeb65b5a66103e27528a447561263bcadyn002_original_480_275_jpeg_2626204_daebaf065b9fa2d0bbee4a495beafb9b

dyn002_original_480_331_jpeg_2626204_713e90a16643010b6a8366f56c542af2dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_b7aaa44b279032ee4a4573ac51f554cd

dyn002_original_480_363_jpeg_2626204_04a1340dd1fd59dabcbbe786b344cb60dyn002_original_480_373_jpeg_2626204_e2157bba563f2516d39e4955ad415c70

100_6995_renamed_25635100_6999_renamed_7124

dyn002_original_480_207_jpeg_2626204_9c78c1bc0660aec801e015e1240dc3fedyn002_original_720_482_jpeg_2626204_fa1646e2fa36260e16a2524ce2d698aa

dyn002_original_480_278_jpeg_2626204_c8d3f5a3fbde5d90c054987f5431917edyn002_original_480_360_jpeg_2626204_648b4befe38934781509d2e434c3ea30

dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_d563f373f976daaa9b6d72651b54ae4fdyn002_original_480_360_jpeg_2626204_c9df8289a8c22c95d8205c0ccd132bec

dyn002_original_447_480_jpeg_2626204_872f6511a6a5e14d3cff667b631d078adyn002_original_360_480_jpeg_2626204_582f26e234800ebf66a2886469ca8524

100_7013_renamed_13967100_7021_renamed_19457

dyn002_original_360_480_jpeg_2626204_94514678f8a4740b4832e577ff7e5519


dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_3bd6ab7869e42e11984766665c9b4140dyn002_original_480_296_jpeg_2626204_550dc6ba698f1d9cb53c78b22e03bb36dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_6b0a699e990e0571d61f81baf4067b16

dyn002_original_480_227_jpeg_2626204_38f8adf2650f2039461ec84322555ef1

dyn002_original_480_360_jpeg_2626204_fdc3a58a26d5a81fc9b3c0f101ddd1b5100_7023_renamed_20190

dyn002_original_292_335_jpeg_2626204_4a69ed95d675337ece1584973abddab5

dyn002_original_720_482_jpeg_2626204_618c5d1418fd669c3bd9662911425147

dyn002_original_720_482_jpeg_2626204_aa1b291bc300b46471f0400662bd1546

dyn002_original_432_324_jpeg_2626204_ff7596c33f8266ad2adbdf69da3996d5dyn004_original_311_504_jpeg__c1f684618a2d4e89ca72fe24cedaa324

dyn002_original_720_482_jpeg_2626204_9975126ca6977996189c38a1126d6634


Wandelen in het golvend landschap rond Wijtschate
Wandelverslag uit de Wandelgazette.

Geschreven door Kastaar (Walter Algoedt.)  

zondag 11 januari 2009 .

Wanneer we de dorpsdries van Wijtschate afgelopen zondag oprijden is het er thans behoorlijk rustig op het marktplein en het monument der oorlogsslachtoffers. Het is een stille getuige van menselijk leed , want hier hebben zich tijdens de eerste Wereldoorlog en vooral op 7 juni 1917 wrede taferelen afgespeeld . Heden ten dage zijn her en der in het landschap de wonden van destijds nog terug te vinden aan de hand van bomkraters en enkele mijnenschachten. Postwandelclub Heuvelland hield er vandaag onder berenkoude omstandigheden haar kratertocht , waarbij de meest zichtbare relicten van WOI  uiteraard de revue passeerden.

CIMG3228CIMG3229

Wij stappen meteen het marktplein op en mogen opdraven voor een rondje omheen de St. Medarduskerk. Ons wandeloog wordt onttrokken door een standbeeld ter herinnering van de ‘ mijner ‘. Nee het was niet iemand die alhier  in de steenkoolmijnen zou gewerkt hebben, doch een oude aan de mijners die alhier tijdens de Eerste Wereldoorlog de bewuste mijnschachten die op 7 juni 1917 de grond deden beven met een houweeltje gingen uitgraven.

Ja hier is bitterhard gevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Getuigen zijn  dan ook de vele bomkraters die hier her en der over het landschap verdeeld zijn en waarvan de Spanbroekmolen die meest indrukwekkendste en bekendste is. Doch ook een volledig gereconstrueerde Duitse site in het Bayernwald is een getuige van al die ellende, zij zijn allemaal te bezoeken maar je gaat wel liefst eens binnen bij de toeristische dienst want de sites zijn enkel te bezoeken onder hun begeleiding naar wij vernamen. Wij maken een rondje om de kerk om eventjes later via de hoger gelegen plaats een wondermooi beeld te krijgen van het ook hier golvende licht ondergesneeuwde landschap.

CIMG3232CIMG3235

Reeds van  ver ontwaren wij het eigenaardige silhouet van de Mesense  Sint Niklaaskerk ,Maar eerst benutten wij onze rustpost in de zaal van het Ontmoetingscentrum waar wij ons tegoed kunnen doen aan een warm drankje en een hapje zeker welgekomen in deze barre winterse koude.

Na de rust maken wij ook hier een rondje rond de kerk. De kerk is opgebouwd uit ruwe ijzerhoudende stenen uit de streek vandaar die bruine kleur. Onder de kerk met een mooi interieur is ook een crypte ingericht als museum op aanvraag te bezoeken. Een ander detail in deze kerk is dat enkele aquarellen van de hand van Adolf Hitler alhier worden bewaard. In de 1ste WO was der Führer hier immers in dienst als korporaal en verbleef een tijdlang in de nabijgelegen Bethlehem Farm.

CIMG3220CIMG3241

Wij stappen terug het landschap in en op de hoogste punten van het golvende landschap kunnen wij rustig genieten van enkele sfeervolle panorama’s, en ook hier zorgen grote boerderijen voor een afwisseling in het open landschap. De wind is intussen gevallen en het winterzonnetje verdrijft de mist wat voor het zicht een pluspunt is. Maar het moet hier ook de vorige dagen zeer hard gevroren hebben want op de landelijke tarmacjes waar het zonlicht niet bij kan is het uitkijken geblazen voor zeer gladde plaatsen. Maar ja het is nu eigenlijk putje winter en voor de landbouw is dat nu precies goed om dat door die aanhoudende koude veel insecten zullen vernietigd zijn, en wie weet krijgen wij een zeer mooie zomer ,wie weet?

DSC_0018 - kopieDSC_0016

In ieder geval wij kregen een mooie aangename wandeldag aangeboden in het stille winterse landschap der Westvlaamse heuvels. De organisatie was er verzorgd en de rustposten waren in orde. Daarom aan de organisatie en alle medewerkers van harte proficiat en van harte dank voor jullie inzet, het allerbeste en hou jullie goed en tot een volgende wandelgelegenheid.

 

 








20-01-09

Old photo's back from away.

 FOTO'S UIT DE OUDE DOOS VAN OP ZOLDER.

13559631dyn003_original_535_800_jpeg_2626204_ac365980b10a193f3b99c07294e474a9

dyn008_original_600_516_jpeg_2626204_f095cfa776603c9fee70132770aa15c0

dyn002_original_250_188_jpeg_2626204_8e1fc24730b437bcc7ac0090350b42eedyn002_original_250_188_jpeg_2626204_ca057330b877ab1f089fbbd58eefddbe

dyn002_original_250_188_jpeg_2626204_f64a7d8e0966a49f427c84c3abfacd82dyn002_original_250_188_jpeg_2626204_6f316f78d398cc57d17eceda0afd45ea

dyn008_original_561_800_jpeg_2626204_006e7d528a4ad9df4d1cd5ccac1528b9

dyn008_original_603_800_jpeg_2626204_c873902be63dc15b597fd84b582e5960

dyn002_original_417_460_jpeg_2626204_6f8b1f50e16e2e7805471aac558c0798dyn002_original_295_295_jpeg_2626204_bcb53a7a5e5b384141be05193a8d9f46

dyn002_original_514_371_jpeg_2626204_d63f64ada225ba5b72b0edc62e94c9cfdyn002_original_359_450_jpeg_2626204_974e11abda2c646b7c816f0c08c290a8


dyn008_original_560_800_jpeg_2626204_da1157f7ea7a71edcb9709e2e4a92180




dyn008_original_800_563_jpeg_2626204_3f392b2120c559f8d9c9f830428837f1

dyn001_original_557_800_jpeg_2626204_39147301518542ed8c06ccf0860a1efb

dyn004_original_800_645_jpeg_2626204_63d839762f58ea07cd9b4b3cba343a30

dyn001_original_800_517_jpeg_2626204_4ee24d6f961d57c24df020350bef2695

dyn001_original_746_800_jpeg_2626204_c491338470809e649682bbebac46c675

dyn004_original_800_656_jpeg_2626204_c485cf6da089dbdfc4b8ff36f9519953

dyn004_original_720_800_jpeg_2626204_02b9e27a35d8614d4edf85f96b20ff6e

dyn004_original_800_794_jpeg_2626204_e86cf9aeb0ca7a32affd6810e9779c94

dyn004_original_570_800_jpeg_2626204_2e717c01064cd709d9fca9642ebd4e7e

100_6957

dyn004_original_600_469_jpeg_2626204_b86c89e14cd7da90d2ba7a1a8b8083f2-1

dyn006_original_800_557_jpeg__7f08db9d13fe2a76ad1e91ba0b892c87

dyn006_original_800_284_jpeg_2626204_7683aa2dd064e6e3e8d76f16d150576d

dyn006_original_475_800_jpeg_2626204_67e148a29eafe1bfdb5ed9202444b2acdyn006_original_606_800_jpeg_2626204_8d855f5de37e187bccaad102fd045ce0

 

dyn006_original_520_800_jpeg_2626204_f12a2fe23dad02a966341d6c4f8e062ddyn006_original_600_578_jpeg_2626204_135bc898f9f2fef3b50191709942d54f

dyn008_original_600_459_jpeg_2626204_fe9f65dcd5a2fd2e0be12a3ec1a3d7fa

06-01-09

Siberische koudegolf

schaatsen

 

 

.Het kan toch nog winteren,met ijsdagen begin 2009,gisterenavond was het met de felle Noord-Oostenwind bar koud,de koudegolf blijft in het land,de temperaturen zullen deze nacht naar min 13 graden gaan in Vlaanderen en tot min 17 graden in de hoge venen.Vanavond ben ik toch de baan op geweest om te lopen,ik had een drietal t-shirts aan , kortom goed ingepakt. De start was koud maar na een poos had ik het toch al warm, ik was verbaasd dat het zo goed aan voelde, ik liep een goed tempo. Toen ik de brug van Geluwe, richting Dadizele over de autosnelweg over liep was het wat opletten geblazen, daar lag bevroren sneeuw , de rest van het parcour die ik liep was goed te belopen,alleen wat uitkijken waar er een bevroren plaats was.Ik leek wel een stoomtrein, iedere keer dat ik aan het uitblazen was , kwam de warmte uit mijn lichaam naar buiten in de ijzige kou. Ik liep niet te ver en bleef rond het centrum van Geluwe nog wat lopen, toen ik bijna een uur gelopen had hield ik het voor bekeken. Met de felle vrieskou beginnen de waterwegen en plassen dicht te vriezen,en is de kans dat in het weekend de Zwinstedentocht kan geschaatst worden, de 100 kilometer tocht tussen Brugge en Sluis werd de laatste maal geschaatst in 1997. Het ijs moet wel nog enkele centimeters aandikken,met de vooruitzichten voor de rest van deze week, zou dat het geval zijn.De Siberische koude lucht blijft nog een tijdje hangen


Ludo

 

 

 

02-01-09

Historie:Elfstedentocht 1909-2009

Elfstedentocht

 

 

 

 

Gisterenavond zag ik op de Nederlandse tv een documentaire 100 jaar Elfstedentocht, prachtige nostalgische beelden uit de geschiedenis van deze ultra schaatsmarathon . Op 2 Januari 1909 werd de allereerste Elfstedentocht verreden .Vandaag dus precies 100 jaar geleden dat de tocht der tochten van start ging . Om 20 minuten over 5 's ochtends op 2 Januari 1909 sprak voorzitter Hylkema van de Friesche ijs bond, de 23 deelnemers moed in met de historische uitspraak ' Nu dan , heren , n' goede reis . ' De allereerste tocht was echt een moeizame opdracht door de dooi en de dikke mist . Mijn herinneringen gaan naar deze van 1986 en 1997 toen ik deze van start tot finish helemaal bekeek op tv. Maar de Elfstedentocht die ik koester is deze van 1985 , ik was er in Leeuwarden live ter plaatse bij , ik weet nog goed dat ik juist enkele dagen voor die bepaalde dag dat het bekend werd dat hij door ging... , want dagen vooraf werd er gespeculeerd op de Nederlandse televisie ' komt die er of komt hij er niet '... dat ik juist thuis ziek was van mijn toenmalige job , ik had griep , en bleef ik nog enkele dagen meer thuis , de rebel in mij was van toepassing . In de late namiddag ben ik op Woensdag 20 Februari met trein, bus en autostop naar Leeuwarden gereisd . De nacht kon ik doorbrengen bij een familie nabij Leeuwarden. Op Donderdag 21 Februari werd dan de dertiende Elfstedentocht geschaatst , met een invallende dooi werd Evert van Benthem winnaar in een spurt met Henri Ruitenberg , Jos Niesten en Jan Kooiman . Wat ik daar zag in Friesland was buiten gewoon , feest en sfeer alom , de gastvrijheid van de Friesche bevolking en al die toeschouwers en de belangstelling van pers en tv , fenomenaal . De enkele foto's die ik nog ergens heb , zal ik wel eens digitaal maken en op mijn blog plaatsen . Maar het verhaal van de geschiedenis

in de Elfstedentocht is deze van 1963 , de zwaarste ooit , 18 Januari 1963 , het vroor min 18 graden , stormachtige oostenwind , heel Friesland was bedekt met een hoop sneeuw , scheuren , hobbels en spleten in het natuurijs , Reinier Paping een levende legende , ontsnapte uit de kopgroep , er moesten nog goed 100 kilometer geschaatst worden , onvermoeibaar zette hij door , eenling Reinier Paping schreef geschiedenis , hij won met bijna 22 minuten voorsprong op de tweede Jan Uitham , Jeen van den Berg werd derde op 24 minuten . Lang na de aankomst van Paping werd het voor de andere schaatsers een helse tocht , het weer werd slechter en slechter , tour schaatsers hadden moeite om de goede richting te vinden en velen werden sneeuwblind . De schaatsen werden van de voeten verwijderd om het traject te voet verder af te leggen . Het werd een legendarische Elfstedentocht , deze van 1963 , van de 568 wedstrijd rijders wisten slechts 57 binnen de vereiste 2 uur na de winnaar Reinier Paping binnen te komen , van de bijna 10000 toer rijders die aan de tocht waren begonnen konden er aan het eind van de late avond slechts 69 het welbekende Elfsteden kruisje in ontvangst nemen . De lange winter van 1963 was de strengste van de eeuw , Noordzee bevroren , overal hopen sneeuw , mooie winter landschappen , veel pret voor kinderen zoals ik in die tijd , ik herinner mij jammer genoeg niets uit 1963 , ik was nog te klein , maar dat ik sneeuwpret gehad heb , zal wel zijn . Met de blijvende vrieskou de laatste dagen , is Nederland weer

in de ban van een Elfstedentocht anno 2009 , er kan al op vele plaatsen geschaatst worden op natuurijs , de koude koorts stijgt en het zou mooi zijn om een zestiende Elfstedentocht te kunnen organiseren bij het 100 jarige bestaan van deze 200 kilometer lange schaatstocht .

 

 

 

Elfstentocht 1963

Elfstedentocht 1963.

 

 

Reinier Paping maakt val tijdens Elfstedentocht 1963

Reinier Paping maakt val tijdens Elfstedentocht 1963.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reinier Paping wint Elfstedentocht 1963

Reinier Paping wint Elfstedentocht der tochten 1963

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paping , legendarische overwinning

Reinier Paping , een legendarische overwinning.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Controlekaart van Reinier Paping , Elfstedentocht 1963

Controlekaart 1963 van Reinier Paping met de stempels van de Elf steden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Evert van Benthem wint Elfstentocht 1985

Evert van Benthem wint Elfstedentocht 1985

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De legendarische Elfstedentocht van 1963

geschiedenis_elfstedentocht_route_kaart (1)

 

 

 

 

 

 

Het stormde op 18 januari 1963, de koudste dag van de koudste winter van de vorige eeuw. Het vroor die avond zo'n achttien graden, wat met die ijskoude wind erbij een Siberische klimaat veroorzaakte. Van de 10.000 toerrijders haalden slechts 69 de eindstreep na een tocht van minimaal vijftien uur. Het is een wonder dat er die dag geen doden zijn gevallen. Wel waren er veel gewonden: botbreuken, bevroren geslachtsdelen, desoriëntatie en zelfs afgevroren ledematen.

De NTS zond  voor het eerst rechtstreekse beelden uit. Er stonden reportagewagens in Bartlehiem en bij de finish in Leeuwarden. De camera's werden afgedekt met dekens om ze tegen de kou te beschermen. Het werd een legendarisch verslag van de verschrikkelijkste Elfstedentocht uit de geschiedenis. 

Tijdens de tocht stak er ook nog eens een noordoosterstorm op waardoor de tocht bijna onmenselijk werd om uit te rijden. De tv kijker kreeg dramatische beelden te zien van valpartijen, mensen die met hun hoofd tegen de bruggen schaatsten omdat hun oogleden bevroren waren of omdat ze armen, benen of iets anders gebroken hadden of last hadden van bevroren ledematen. In de loop van de dag werd het zo erg dat vele duizenden mensen in Stavoren van het ijs stapten en de trein naar Leeuwarden terug namen.

 

 

 

 

 

 

 

elfstedentocht_1963__60_mannen_in_stuifs







Winnaar van deze “hel van het noorden” tocht was de 31 jarige Reinier Paping. Hij kwam na bijna 11 uur geschaatst te hebben als eerste over de finish in Leeuwarden. Koningin Juliana en Prinses Beatrix waren aanwezig om de winnaar te feliciteren. Prinses Beatrix was zo enthousiast dat ze maar bleef uitroepen: "Meneer Paping ik heb toch zo'n bewondering voor u". Bij zijn eerste televisie-interview vertelde hij dat hij elke ochtend een bord Brinta at. De fabrikant van Brinta maakte van deze uitspraak handig gebruik door een advertentiecampagne te starten met “Niemand de deur uit zonder Brinta!”. Voor deze advertentiecampagne kreeg Paping 500 gulden, een aansteker en een föhn voor zijn vrouw.

De historische prestatie van Reinier Paping om als eerste te eindigen in de Elfstedentocht van 1963 heeft een schaduw geworpen over de rest van de tocht. Zo is het verhaal van de 10.000 toerrijders nagenoeg onbekend. Als we weten dat vandaag exact vijfenveertig jaar geleden er slechts 69 voor middernacht in Leeuwarden aankwamen, is meteen duidelijk dat het begrip 'de Hel van het Noorden' een understatement is. In dat gevecht tegen de elementen om het Elfstedenkruisje te bemachtigen, zien we een Nederland dat nu niet meer bestaat. De verhalen en belevenissen van de toerrijders van 1963 tarten ons huidig besef.

Verhalen over de zwaarste elfstedentocht aller tijden
Enkele betrokkenen, waaronder schaatscoach Henk Gemser, vertellen over hun ervaringen die dag in "De mannen van '63". Die 18e januari 1963, zo erkennen ze allemaal, zullen ze nooit meer vergeten. 
Het stormde die dag onbarmhartig en in de donkere uren vroor het soms twintig graden. Om 20.10 uur was Bertus Poiesz uit Steenwijk de eerst binnenkomende toerrijder. 
Iets voor middernacht was George Schweigmann uit Leeuwarden de laatste die over de eindstreep kwam. Die had toen achttien uur op de schaatsen gestaan om zijn kruisje te verdienen. Allemaal hebben ze tussen Dokkum en Leeuwarden de moeilijkste momenten gehad. Regels werden overtreden, er werd alleen nog aan overleven gedacht, de mannen vielen bijna in slaap als ze voor de zoveelste keer in een sneeuwduin vielen. 
De voormalige schaatscoach Henk Gemser bijvoorbeeld haalde de eindstreep. Vanaf Franeker reed hij samen met een oude klasgenoot uit Franeker, Henk Buma. Ze wisten niet meer wat weiland was en wat het ijs was en belandden daardoor met de schaatsen onder bij een boer op het erf. Verbaasd vroeg die aan de twee wat ze daar deden. "We zijn met de Elfstedentocht bezig", antwoordden ze. "Oh, de vaart ligt 200 meter verderop." Gemser: "Die konden we gewoon niet meer vinden, want er was geen vaart meer. We hadden net zo goed kunnen verdwalen." Het was dus onbegaanbaar. "Dan liepen je schaatsen vast, en ging je plat op je bek. Als je eenmaal lag -en dat was dus de mazzel dat Henk Buma en Henk Gemser samen waren- wilde je blijven liggen. Er was absoluut geen behoefte meer om op te staan. Je was doodop en je was inderdaad met je grenzen bezig. Nou, wat deden we dan? Dan schopten we elkaar gewoon met de punt van de schaats omhoog. Daar was geen enkele vorm van diplomatie meer bij in die discussies. Je vloekte elkaar stijf. Je vloekte elkaar letterlijk weer op de schaatsen, en dan ging je weer verder." 
Om die eindstreep te halen, hebben Gemser en Buma de meest fundamentele regel van de Elfstedentocht geschonden: ze hebben twee kilometer in een auto gezeten en zijn toen weer verder geschaatst. Maar de reden is volkomen legitiem: ze waren bang door een geheime controle van het ijs te worden gehaald. Bij Oudkerk stond namelijk een groep mensen, van wie de twee schaatsers dachten dat ze hun van het ijs zouden halen. Gemser: "Een man heeft ons toen door Oudkerk gereden en heeft ons aan het einde van de bebouwde kom weer op het ijs afgezet. Vanaf daar zijn we verder geschaatst naar de Groote Wielen, naar de finish. Ik vertel dit voor het eerst. Niemand wist dit, behalve Henkie Buma natuurlijk. En die chauffeur. Dat wij tijdens de Elfstedentocht van 1963 een kilometer of twee niet geschaatst hebben, maar achterin een auto heb gezeten, 's nachts om een uur of half elf."

Elfstedentocht_1963__60_mannen_in_stuifsEn zo heeft elke rijder zijn eigen, unieke verhaal. De Brabander Kees Bovée bijvoorbeeld was de enige Zuiderling die als toerrijder Leeuwarden haalde. De laatste uren hebben bij hem letterlijk een trauma opgeleverd. In doodsangst strompelde hij de laatste kilometers naar de finish toe. "Toen de misère het hoogst was begon ik te hallucineren. Ondanks dat ik scheel zag van ellende zag ik visioenen van een lekker warm bed en een rijkelijk met etenswaren gevulde tafel. Soms viel ik twee keer op een meter, maar de angst om hier alleen achter te blijven hielp me iedere keer weer omhoog om verder te gaan. Als dat het plezier is van een Elfstedentocht rijden en je je echt zorgen gaat maken om je leven er niet bij in te schieten, dan hoeft het voor mij nooimeer. Dat waren dgedachten die mijn hersenen teisterden. Ik begon deze ijsklassieker te haten." Twee jaar lang kon hij niet meer knielen in de kerk door de vele valpartijen. Een jaar lang droeg hij een zonnebril, omdat zijn ogen bevroren waren geweest en daarom geen licht meer konden verdragen. '1963' heeft niet voor niets mythische proporties aangenomen.

Nederland keek die dag met verbazing, verwondering en verbijstering naar de prestatie die werd geleverd. Naar het gevecht tegen de elementen, het verleggen van de persoonlijke grenzen en de uiterste wil om de eindstreep te halen. En in al die jaren daarna groeide de bewondering voor die mannen met de dag. Niet alleen omdat we 22 jaar moesten wachten op de volgende editie, maar ook omdat deze tocht werd geschaatst in een Nederland dat niet meer bestaat, dat nooit meer zal terugkomen. De wilde jaren zestig begonnen pas daarna en zouden ons land blijvend veranderen. Maar de Tocht van 1963 was nog de Tocht van het oude, rustige en overzichtelijke Nederland.

Zoals gezegd verzorgde de NTS een live verslag van deze Elfstedentocht. Omdat men niet overal camera’s had staan werden op diverse plaatsen filmploegen ingezet. Deze filmploegen hadden problemen om hun filmmateriaal op tijd in Bussum te krijgen aangezien veel Friese wegen door sneeuwval onbegaanbaar waren. De films vlogen toen mee met de Fokker Friendship die Koningin Juliana en Prinses Beatrix terugbrachten naar Soesterberg. Laat op de avond waren de beelden op televisie te zien. 
Het was de laatste Elfstedentocht die in zwart/wit werd uitgezonden. Op de volgende tocht moesten we 22 jaar wachten, maar die “tocht der tochten” kwam in kleur!

 


 

 

 

Ik was er bij te Leeuwarden bij de aankomst van de dertiende uitgave van de Elfstedentocht in 1985.friesevlag

 

 

 

sipkema_126577a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1985 elfsteden postzegel

 

 

 

Foto"s Elfstedentocht 1985 ( Zwart-Wit)

 

 

Elfstedenmonument

Finish Leeuwarden

Finish leeuwarden 1985

 

 

Elfstedentocht 2009 nog ver weg

De 22 'rayonhoofden' in Friesland zijn al dagenlang gaatjes in het ijs aan het boren om de diktes te meten, maar de realiteit: een Elfstedentocht nog lang niet aan de orde.

Daarvoor moet het nog minimaal zeven nachten achter min tien graden vriezen. Momenteel zijn er in Friesland ijslagen van vijf centimeter. Dat is niet voldoende.

De Elfstedentocht is een bijna 200 kilometer lange schaatstocht over natuurijs die wordt georganiseerd door de Vereniging De Friesche Elf Steden. Leeuwarden, de hoofdstad van Friesland, is vanouds de start- en aankomstplaats. De laatste werd gereden in 1997.

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


01-01-09

2009

AAN IEDEREEN DE BESTE WENSEN VOOR HET NIEUWE JAAR 2009.

2009 (248 x 308)

Ludo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RED SHOES PRESENTS: NIGHT OF FLANDERS MARATHON.

Als je wil, je kan, zelfs een marathon lopen,daar ben ik zeker van , zie hier...................