15-06-09

100 Km Ultraloop WK & EK - Open Belgisch & Vlaams Kampioenschap.

100km Ultraloop - WK & EK

nvv_nl

 

Open Belgisch & Vlaams Kampioenschap

  • Start om 20u00
  • Zeer vlak parcours bestaande uit 1 aanvangsronde van 22km926 en 4 ronden van 19km268. Iedere ronde passeert over de markt van Torhout en Lichtervelde. Aankomst op de markt van Torhout temidden van muzikale ambiance en optredens van Vlaamse artiesten.
  • Leeftijdslimiet: 18 jaar
  • Tijdslimiet: 13 uur
  • Km-borden om de 5 km
  • De wedstrijd verloopt langs goedverlichte verkeersvrije wegen.
  • Bevoorrading om de 5 à 6 km met water, ice-tea, cola, sportdrank, fruit en energierijke snacks.
  • Persoonlijke fietsbegeleiding is NIET toegestaan maar er is een knooppunt waar je de lopers driemaal per rond kan zien
    Elke deelnemer ontvangt bij aankomst een T-shirt, medaille, diploma en naturaprijs.
  • Prijsuitreiking op zaterdag 20 juni om 15.00 uur in zaal De Mast (Stedelijk Sportcentrum)

Ode Aan De Ultraloper

Al van kleinsaf hield de 100-km loper mij in zijn macht
en ik keek op naar de helden van de Nacht
Wat is het toch dat hen drijft
zodat de afstand Torhout – Brussel hun streefdoel blijft.
Dora, wat denk je dan aan meer dan tien per uur
heb je geen pijn, word je niet moe, raak je langzaam niet overstuur.
Alleen al 100 km lopen in één keer
verdient voor mij al een betoon van eer.

O loper met je kilometerbenen
mag ik je snelheid, karakter en uithouding ook maar voor even lenen
trainen, lopen, kilometervreten
niemand kan zich met je meten.

Een ultraloper van de honderd
spreekt toch tot ons aller verbeelding
Van de kilometerbenen van Dora krijg ik het even koud
en word stil uit eerbied en bewondering


Lieselotte Denolf

 

"Voor lange wedstrijden kun je niet trainen. Ultralopen is een
metafysische gebeurtenis. Het lichaam gaat op een gegeven moment dood,
de geest neemt het over. Je wordt iemand anders."

Yannis Kouros

n13426749329_450977_1093

In 2008 liep Yannis Kouros ( 53 jaar ) in 48 uur 433.095 kilometer, goed voor een nieuw wereldrecord.

02

 

1985 : Yiannis KOUROS (en U2)

Lokaal stond de Nacht van Vlaanderen op populair gebied reeds aan de top, maar de toenmalige voorzitter Wilfried Lammens begreep dat vooral het aantrekken van bekende namen en vedetten, samen met het neerzetten van wereldtijden de poorten van de nationale pers zouden openbreken en de roem van de Nacht van Vlaanderen ook buiten de regio zouden brengen. Voor de zesde editie had men dan ook via contacten in de Europacup een fraaie deelnemerslijst bij elkaar geharkt, waaronder de Mexicaan Anzaldo (winnaar van de eerste Europacupwedstrijd in Hanau), de Duitser Peter Mann, de Tsjech Tomas Rusek en de Nederlander Henk Bronswijk. Voeg daarbij dat ook de plaatselijke Gilbert Gevaert bij de favorieten getipt werd en dat Torhout ook nog andere plaatselijke publiekslokkers naar voren kon schuiven zoals Jan Pollefeyt, Rik en Roland Sinnaeve…

Maar het bestuur wilde meer : de absolute superstar van de ultraloop, het Griekse loopwonder Yiannis Kouros. Het probleem was natuurlijk dat de Nacht van Vlaanderen principieel geen vergoedingen of startgelden toestond aan lopers. Maar toen kwam plots hulp uit een onverwachte hoek. Via contacten met Noël Steen financierde het Rockfestival van Torhout-Werchter de komst van de mega-ster. De zaak raakte maar rond een paar weken voor de start en het nieuws bezorgde de Nacht van Vlaanderen een nooit gekende publiciteit in de nationale pers. Eén krant blokletterde : “Rockfestival T-W steekt de Nacht van Vlaanderen een handje toe : op de affiche Paul Young, Joe Cocker, U2 en Yiannis Kouros !” Alle ogen waren voor de wedstrijd dan ook gericht op de Griek. Zou hij op deze vlakke, zuurstofrijke omloop een nieuw wereldrecord lopen ? En wat zouden zijn belagers tegen hem vermogen ?

Van bij de start namen Kouros, Anzaldo en Rusek het commando en liepen al vlug een mooie voorsprong bij elkaar. In de kuststreek ontmoette Rusek de spreekwoordelijke man met de hamer, terwijl ook Anzaldo de rol moest lossen. Kouros liep nu alleen aan de leiding en niemand kon hem nog bedreigen. In Diksmuide vergiste hij zich even van weg, verloor enkele minuten en mocht meteen zijn opzet om het WR te verbeteren vergeten… Wel vestigde Kouros een nieuw wedstrijdrecord met een tijd van 6.25.06. Aan de aankomst in de Industrielaan moest toenmalig burgemeester Windels persoonlijk tussenbeide komen om Kouros vrije baan te geven, zo groot was toen al de volkstoeloop en het enthousiasme. Meer dan een half uur moest het publiek wachten om Peter Mann als tweede over de streep te zien komen. Anzaldo werd nog derde voor de verrassende Gilbert Gevaert die niettegenstaande een trainingsachterstand van één maand wegens een kwetsuur, toch nog een schitterende tijd neerzette : 7.09.35.
Mijn optreden tijdens die nacht bij de 100 km ultraloop was geslaagd,ik liep een tijd van 8.08.00,nu 24 jaar geleden.

 

De komst en de overwinning van Yiannis Kouros in 1985 had de Nacht van Vlaanderen in één klap een internationale uitstraling zonder weerga gegeven. De organisatoren wilden daarvan garen spinnen om de Nacht internationaal nog verder uit te bouwen en in 1987 wilde men dan ook het (officieuze) wereldkampioenschap 100 km ultraloop inrichten. In afwachting daarvan werden in 1986 heel wat buitenlandse lopers uitgenodigd voor een soort landenwedstrijd. De deelnemerslijst was dan ook uitzonderlijk met o.a. teams uit Zwitserland, USA, Tsjechoslovakije, Nederland, Griekenland, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Italië, Groot-Brittannië en Polen. Belangrijkste deelnemers waren Kouros, de Zwitserse recordhouder Rupp, de Nederlandse wereldrecordhouder bij de veteranen Bronswijk, de Franse recordhouder Ansard, de Amerikaanse kampioen Bosanich, de Tsjechoslovaakse superster Kamenik en de Italiaanse ex-wereldrecorhouder Elvino Gennari. Dit kransje van kandidaatwinnaars werd nog aangevuld met tal van buitenlandse lopers die ook al heel wat scherpe tijden op hun naam hadden zoals de Brit Woodward, de Mexicaan Anzaldo, de Canadees Feckner, de Duitsers Arndt en Peter Mann, de Siciliaan Bakmaz en de Joegoslaaf Mravlje. De komst van al die buitenlanders haalde zelfs de eerste bladzijde van het Nieuwsblad ! De hamvraag in Torhout en de pers was dan ook wat onze Belgen daartegen zouden vermogen. Want wij hadden toch belangrijke outsiders met Gilbert Gevaert en de opkomende Jean-Paul Praet.

Deze schitterende affiche werd begunstigd met stralend voorjaarsweer, zodat een nooit geziene mensenmassa de feestelijke start meemaakte van 2285 lopers en wandelaars. Al vroeg was het duidelijk dat het een uiterst snelle wedstrijd zou worden. Vooral de Amerikaan Klecker legde er van bij de start al duchtig de pees op. Deze wereldrecordhouder op de 50 mijl had een schema uitgewerkt die hem in 6u10 weer in Torhout moest brengen. Tijdens het eerste wedstrijduur werd dan ook een gemiddelde snelheid gehaald van bijna 19 km/u ! Kouros, de Zwitser Knupfer, Rupp, Mravjle, Woodward en Praet schoven aanvankelijk rustig mee in zijn tred. Richting kust toe werden Kouros en Mravjle (die de dag voordien zwaar in de paters gezeten had…) uit dit selecte gezelschap weggewaaid. De Fransman Scelsi en Kamenik namen de vrijgekomen plaatsjes in. Op de zeedijk ging Jean-Paul Praet wat aan de boom schudden en één voor één haakten zijn collega’s af. Knupfer bood nog het langst weerstand, maar halfweg wedstrijd moest ook hij knielen. Op dat ogenblik was reeds duidelijk dat een wereldtijd in de maak was. Nochtans richtte de wind langs de kuststrook een echte ravage aan onder de deelnemers. Zo moest de Mexicaan Anzaldo zelfs afgevoerd worden en ook de plaatselijke favoriet Gilbert Gevaert verdween rond Nieuwpoort uit de wedstrijd wegens maagklachten.

Jean-Paul Praet maalde echter zonder problemen verder de kilometers af. In Diksmuide keken zijn achtervolgers Knupfer en Kamenik al tegen een achterstand aan van 11 en 15 minuten ! Uiteindelijk bereikte Praet de aankomst in 6.03.51. meer dan 10 minuten sneller dan het wereldrecord van de Rus Kovala. Die ongelooflijk scherpe tijd wekte zoveel twijfels op dat de IAU deze wereldtijd nooit heeft willen erkennen, hoezeer voorzitter Wilfried Lammens ook zwaaide met een landmetersattest van de juiste afstand. Hoe dan ook, met deze zege had Jean-Paul Praet zijn naam gemaakt in Torhout en het ultraloopwereldje. Bruno Scelsi werd uiteindelijk nog tweede in 6.29.22 voor de Tsjech Kamenik (6.30.37). Tien atleten bleven onder de zeven uur, wat toen een absoluut record was : Praet, Scelsi, Kamenik, de Zwitsers Knupfer, Rupp en Roos, de Fransman Roig, Kouros, de Amerikaan Coffey en de enige Belg in het gezelschap Ronny Debersaques (mooi negende),vader van Pascal. De Siciliaan Bakmaz miste de 7-urengrens met enkele seconden door een kleine wegvergissing kortbij de aankomst. De volgende Belg op de uitslaglijst moesten we al gaan zoeken op de tweeëntwintigste plaats (ex-winnaar Lucien Van Lancker).

Bij de dames zegevierde de Amerikaanse Sandy Kiddy in 8.01.16, voor de Belgische Angela Mertens en de Nederlandse Tine Bronswijk. Het landenklassement werd gewonnen door Zwitserland, voor Frankrijk, USA en Italië.

Commentaren

Mooi verslag! Mooi verslag en zeer leuk om te lezen. Ja, herinner me pa's schitterende prestatie van 1986 nog goed, met zijn 6h56 (weet juiste tijd niet meer)!! Veel succes vrijdag - you can do it ....again!!!

Gepost door: Nathalie | 16-06-09

De commentaren zijn gesloten.