06-10-09

IN MEMORIUM ONZE PA +

Onlangs bijgewerkt8

 

 

 

Dag Paps,

Ik weet nog............................je stond altijd fluitend op,

je deuntjes,we hoorden ze overal.

Je had een hart op de juiste plaats,een altijd helpende hand,

Je was bezorgd voor al je kinderen en kleinkinderen,

Je vele timmerwerk in je schrijnwerkerskotje,je deed het al fluitend.

Samen zijn we overal geweest,naar de koers,ik als wielrenner,jij als mijn chauffeur,mijn verzorger,mijn mecanicien,jij was alles.

Maar toen............................April 1990,op de dag van de koers,Parijs-Roubaix,kreeg je een hersenbloeding,we waren bang dat we je kwijt waren.

Maar niets van,je vocht terug,je kwam terug,met vallen en opstaan,met onze steun,leerde je weer spreken.

Wat jij deed voor mij voor de koers,deed ik nu voor jou,voor je duifjes,ik was je chauffeur,overal reed ik met je duifjes ten lande.

Je vertroetelde je duifjes tot en met,je was de beste verzorger,een duivenmelker in hart en nieren.

Ik hielp je daarbij,maar jij was de specialist,je was een kleine duivenmelker met een aantal duifjes op je zelfgemaakte zolderhokjes.

Je bereikte het hoogste podium in de duivensport,van Clermont , tot Bourges, naar Argenton en Cahors.

Je was fier als een pauw toen je de beste was bij de Belgische duivenbond,je klopte als kleine eerlijke duivenmelker,de grote bonzen van de duivensport,gelukkig deden we samen onze ogen open voor iemand met grote naam die je titel probeerde met valsheid af te pakken.

Je werd bekend tot in Taiwan,die vreemde vogels kwamen tot op je zelfgemaakte zolderhokjes.

De nieuwe eeuw kwam,plots kreeg je een tromboze,met fatale gevolgen voor je lichaam,je moest verzorgd worden tot en met,jaren verbleef je in het verzorgingstehuis van Ledegem,je was in goede handen,je lach naar het personeel.Je vrouw en dochter waren iedere dag bij jou,je was blij.

Maar stilletjes ging je achteruit,een helder moment was een uitzondering geworden,je verzwakte,je kreeg van alles bij,je bleef nog een tijd vechten,maar moest je toch geven aan het einde des levens.

Dinsdag 6 Oktober 2009,in de vroege ochtend bleef je slapen,je bent weggevlogen als één van je duifjes die voor de eerste keer het hok verlaat,maar nooit meer terug komt.

Je vergeten zullen we nooit, de tijd bleef stil in je schrijnwerkerskotje,je duivenhokjes zijn leeg,maar je blijft in onze gedachten verder leven.

 

Je zoon, 

Ludo.

 

 

 

 

Commentaren

Innige deelneming
veel sterkte in deze moeilijke dagen.
Mooie tekst het ontroerde me !
Groetjes Conny en Ronny

Gepost door: Eeckhout Ronny en Conny Braekman | 08-10-09

Ludo,
Mijn innerlijke oprechte deelneming.
Je tekst,ik was er van ontroerd,mooi samengesteld.
groetjes
Ingeborg

Gepost door: Ingeborg | 08-10-09

Innige deelneming Onze oprechte deelneming Ludo en een prachtige tekst. Je vader zou trots zijn!
Loop maar eens voor je pa morgen en veel succes vanwege Dave, Rebecca en onze familie hier en in Belgie.
Nathalie

Gepost door: Nathalie | 09-10-09

Mijn oprechte deelneming en veel sterkte gewenst, Ludo.
Ik bewonder je karakter om in moeilijke omstandigheden toch nog deze marathon tot een goed einde te brengen!

Gepost door: Michaël | 11-10-09

De commentaren zijn gesloten.