01-12-09

OLNE SPA OLNE

Trail Olne Spa Olne 2009

 

Geluwe – Olne 243 km,bijna de afstand van de legendarische ultrarun de Spartathlon,de klok stond op drie op Zaterdag 28 November toen ik begon aan de autotrip naar Olne,de poort naar het land van Herve.De regen viel weer met bakken uit de hemel en ergens voorbij de luchthaven van Zaventem viel een felle hagelbui plof bovenop het dak van mijn campingwagen,wat hij op zijn oude dag nog allemaal meemaakt.Ik reed via Brussel naar Luik om dan richting Aachen en de afslag Herve te nemen,ik volgde mijn gps en plots stond ik aan het chalet,Froibermont in het landelijke Olne. Ik plaatste mijn campingwagen op de parking van het chalet die op een sportdomein lag.Felle regenbuien met windstoten was het weerbeeld boven Olne. Ik begaf mij naar het chalet,om mijn borst of rugnummer af te halen voor de ultratrail Olne Spa Olne. De organisatie was volop bezig met tenten rondom het chalet neer te plaatsen om wat meer plaats te hebben denk ik dan want met al bijna 340 vooraf ingeschrevenen trailrunners zou het nodig kunnen zijn.Het was daar aangenaam in het kleine chalet en ik bleef er nog een tijdje, deed een babbel met de één en de ander ,met de Nederlander ultrarunner Daniel Ernst,de 54-jarige die dit jaar voor de tweede maal de Spartathlon uitliep binnen de limiet. Na een tijd was het bedtijd,intussen had ik al een tijd geleden mijn laatste avondmaal van die dag verorberd.Ik moest maar onder de dekens kruipen want mijn bed was al een tijd geleden opgemaakt in mijn campingwagen. Ik luisterde nog wat naar de radio uit mijn gsm,iets later begon ik toch de slaap wat te vatten. Buiten deden de weergoden hun ding,flinke afkoeling met buien van regen en hagel met stormachtige winden. Mijn wekker deed ook zijn ding en klokslag halfzes werd ik wakker gemaakt. Bed werd omgetoverd in tafel en zitplaats, het lichte romantische licht werd aangestoken,ik kon ontbijten,een koude pasta en wat rijstpapjes speelde ik naar binnen. Een goed half uur later was het tijd om een frisse neus buiten te gaan doen,deed de schuifdeur van de campingwagen open en wat zag ik,gedaan met regenen en de wind was gaan liggen,goed zo en ik deed een kort wandelingetje,het was nog stil op de parking,er stond een mobelhome en een grote bestelwagen waarbij heel de tijd de vier richtingaanwijzers stonden te pinken,nu wist ik het wat het was heel de nacht die verschijning binnenin mijn campingwagen. Velen hadden de nacht doorgebracht in het kasteel in het Provinciale Domein van Wegimont en begonnen toe te stromen op de parking van het chalet.De benen werden ingemasseerd,runkledij aan,heuptas met de voedingsportgels in en drankbus , ik was er klaar voor,en weg was ik naar de depart de Olme Spa Olme voor een ultratrail van 65 kilometer. Een trailrun is niet te vergelijken met een gewone wegrun,dat zie je al van bij de start,de meerdere van de massa hebben van die speciale rugzakken met drankinhoud , die je best kan gebruiken bij de ultra trails omdat er minder bevoorradingsposten zijn.Om acht uur werd de start gegeven,met ongeveer een kleine 400 trail runners. De eerste kilometer was door het kleine centrum van Olme,maar dan begon via een boerewegel vol modder en water de trail echt van start.De eerste klim is daar al en blijft maar duren,je kan er niet naast kijken,het gaat omhoog. Na ongeveer 5 kilometer ergens in Forét voel ik het al,zware benen,ik run krampachtig,amai nog 60 kilometer. Het gaat constant heel zwaar omhoog en als je denkt oef nu een afdaling waar mijn benen sneller gaan dan mijn denkend verstand dan is daar al de volgende zware helling.Mijn trailschoenen zitten al helemaal in de plakkerige modder,de smalle schuin liggende paden liggen er gevaarlijk bij,overal liggen stenen,wortels onder de gladderige bladeren,ik volg gewoon de runner voor mij. Het blijft heel de tijd onverhard heel zwaar terrein,nu en dan wordt er een verkeersweg overgestoken. In het plaatsje Banneux na ongeveer 15 kilometer trailrunnen ben ik anderhalf uur bezig,toch aan 10 km per uur maar het zweet drupt uit mijn lichaam. Ik blijf zwaar lopen,mijn benen willen al van in het begin niet mee. Nu wordt het nog steiler en steiler,naar boven runnen kan hier onmogelijk,het is trekken en sleuren om boven te geraken,ik hou mij vast aan boven gegroeide wortels of verplaatst ik mijn voet op een liggende rotskei,het gaat recht naar omhoog.Na goed 24 kilometer is er een eerste bevoorradingspost,ik drink enkele warme thee's en eet een lekker rijstpapje,ik vul mijn drankbus met vers water en weg ben ik voor de volgende zware klim, in het bos van Chincul na bijna 30 km trailen we naar het hoogste punt, tot ongeveer 1.950 meter hoogte,één woord ZWAAR!ZWAAR!ZWAAR!, een trail is geen hardloop,je kan het niet met een andere run vergelijken,hier is het gewoon proberen boven te geraken, met vallen en opstaan,je lijf naar te top sleuren op de glibberige bosgrond bodem. Het uitzicht is prachtig , weelderige mooie plaatjes,Je ziet Spa liggen in het dal,ik geniet en zie al de pracht van natuur langs mij,de afdaling is door hobbelende smalle schuine bospaden vol stenen en modder,naast mij is er de diepte,hier teveel dromen doe je best niet,het verstand op nul en verder doen. Van de spaarzame aanwezige toeschouwers langs de trail , hoor je de aanmoedigingen en is het woord “ courage! “Ik ben halfweg en nu wordt het nog zwaarder met constant beklimmingen waar je gewoon niet kan stappen,het is kruipen tot boven. De weg naar beneden is steil,overal liggen op plaatsen stenen,bovenstaande wortels, je plaatst je voet ergens en nog ergens en zo verder tot je beneden bent. Na ongeveer 35 km run ik in het gezelschap van de Nederlandse Spartathlon atleet Daniel Ernst waarmee ik in de vooravond al kennis had mee gemaakt,in 2008 liep hij bij zijn derde poging de Spartathlon uit en dit jaar deed hij dit huzarenstuk nogmaals over. Nu en dan dronk ik een gelvoeding drankje met bananensmaak,alles oke zou je denken maar na 45 km trailen nam ik terug een gel,hetzelfde kaliber,maar deze keer bleef het hangen tussen keel en maag,nu en dan keerde het spul terug tot de mond,het rare gevoel was daar en plof alles er terug uit,ik dronk onmiddelijk een halve drinkbus water en weg was ik weer.De hoogtemeters waren vanaf nu aan het zakken maar daarom werd het niet minder lastig,op een plaats was het recht steil naar boven,ik kroop en probeerde mij ergens vast te houden aan een soort dunne worteltak,zo kon ik de top bereiken,onder mij stromende watervalletjes.De afdaling was weer met een schuin liggend hobbelend bospad,goed uitkijken was de boodschap of je lag het stromend water in.Na ongeveer 55 kilometer begon ik krampen te krijgen aan beide bovenbenen,en moest ik mijn loop stijl veranderen,met kleine pasjes deed ik verder. Na bijna 59 kilometer was er de laatste bevoorradingspost,ik dronk terug wat warme thee, een cola werd naar binnen gegoten,en met wat banaan in de hand deed ik verder voor de laatste zware loodjes.Nog één kilometer te runnen,ik hoorde de luidspekers al,de finish was daar,nog langs het voetbalveld van Olne waar de thuisploeg hun competitiematch aan het spelen waren,een scherpe bocht naar rechts langs een haag van bomen,het spandoek was daar , mijn naam klonk door de luidspreker,ik was geland na het zwaarste dat ik ooit heb gedaan, de 100 km van Welkenraedt runnen is maar klein bier vergeleken met deze ultratrail. Dat is nog een andere kost,modder in alle soorten,maten en kleuren,klauteren en sleuren met je lichaam naar de top van beklimmingen. Mijn tijd voor de 65 kilometer lange trail was 7:39:43 officiel. 275 trail runners hebben de aankomst gehaald, de eerste Wouter Hamelinck (27) uit Merelbeke in 5:13:09, de laatste Pol Debouche in 11:34:10. Bij de dames won de Nederlandse Jolanda Linschooten ( 43) in 6:26:02,deze madam is niet aan haar proefstuk toe, ze is professioneel avonturierster,ze doet mee aan de zwaarste ultra-berglopen ter wereld, en is auteur van verschillende boeken met reis verhalen en fotografie.De gezelligheid in de chalet was er in de avond,alles zat bomvol,gelukkig waren er de tenten waar ik de aangeboden warme hutsepot met worst lekker naar binnen smulde.Ik babbelde met verschillende trail runners die in mijn nabijheid zaten,met Els Depuydt geboren en getogen in Ieper maar nu gehuisvestigd in Sint-Niklaas, een volslagen trail loopster,runnen op de weg doe ze nooit, en zo zijn er velen die hier aan deze Olne Spa Olne hebben meegedaan. Omstreeks halfzeven was het tijd om huiswaarts te keren, ik volgde de gps , deze maal was de autotrip via Namur,Charleroi,Mons,Doornik terug naar Geluwe.

NOG EEN MOOI VERHAAL APART

OVER!

OLNE SPA OLNE

http://blog.sport.be/de_reus_van_vlaanderen

 

100_3263(1)

100_3202

200911291758372009-11-29_175821[1] TELEVESDRE

Télévision Locale

Sport : Olne Spa Olne.

http://www.televesdre.eu/site/jogging_olne_spa_olne-4460-999-115.html

 

Commentaren

Olne Schitterend verslag van een schitterende wedstrijd. Wij hebben ons ook geamuseerd en ... als debutanten in trail hebben we zelfs de finish gehaald.

Gepost door: harmsie | 01-12-09

O-S-O Zeer herkenbaar verhaal,

we hebben het weer gehaald

Gepost door: Henk Sipers | 01-12-09

Hey Ludo, Prachtig verhaal ,ik leefde er helemaal in mee. proficiat je bent een echte doorzetter!!

Groetjes ,
Conny en Ronny

Gepost door: Eeckhout Ronny en Conny Braekman | 01-12-09

Proficiat! Mooi verslag Ludo en nog eens proficiat met het volbrengen van deze lastige trail. Nu eens naar Engeland komen voor een trail he :-)

Greetings, Nathalie, Dave & REbecca

Gepost door: Nathalie | 01-12-09

klasse Ludo,
dat is niet gewoon zo een trail ,hoedje af voor u
groetjes
steven hocedez

Gepost door: steven | 05-12-09

De commentaren zijn gesloten.