05-09-10

Elfbergentocht Dranouter

 

IMG_2720-2.JPG

De elfbergentocht van de heuvellandstappers behoort tot één van de beste en mooiste tochten van Vlaanderen. Dat het wellicht de zwaarste tocht in West-Vlaanderen is heb ik vandaag in levende lijve ondervonden. Omstreeks tien voor zes in de vroege ochtend begon ik aan mijn ultrarun van 50 kilometer. Van bij de start was het onmiddelijk runnen in onverharde paden met lang nat gras,mijn voeten wisten hoe laat het was. Het was nog pikdonker , gelukkig had ik mijn dynamo-lampje mee en kon ik lichten naar Marnick en Nancy die wat voor mij aan hun stap tocht begonnen waren. Wat later haalde ik de eerste stappers bij in het donkere bos en was het vanaf dan een run alleen in alle stilte met niemand meer voor mij. Onmiddelijk was het in een stevige veldweg bergop het Heuvelland in. De ochtend dauw begon wakker te worden , het weer was tamelijk fris,mijn armen stonden in kippevel. Het natuurgebied Douvevallei werd doorgelopen en werd de Baneberg beklommen. Het eerste controlepunt is in Loker na goed 8 kilometer runnen in bijna constant een groene omgeving in vol onverhard terrein. De top van de Rode Berg wordt bereikt en run ik het bos in naar het Hellegat. Daar is het hard labeur met de 100 trappen die mij 60 meter hoger brengt,hier is het onmogelijk om deze stijle klim op te lopen en is het klauteren naar de top. Via onverharde paden loop ik wat verder het brugje over van de Hellegatbeek,het loodst mij naar de volgende klim , de Vidaigneberg , daar op de flanken run ik langs de wijngaarden van Herman Schotte op weg richting Westouter. De natuur wordt stilletjes wakker en tussen een duizendtal wijnstokken dolen overal wilde konijnen heen en weer,hier lijkt het wel Waterschapsheuvel met de titelsong van de animatie-televisieserie Bright Eyes van Art Garfunkel.In dalende lijn run ik de schreve over en beland in Frankrijk. Iets verder run ik een domein binnen waar verschillende visvijvers zijn waar een menigte in alle rust hun vislijn laat dobberen. In het Frans-Vlaamse dorpje Berthen is er een controlepunt waar ik enkele cola's drink. De tocht gaat verder dwars door de afgereden tarwevelden,een paar hazen zien mij in hun vizier en rennen met grote sprongen weg. Intussen heeft de nevel volop zijn intrede in het Frans-Vlaamse Heuvelland gemaakt. Van prachtige vergezichten is geen sprake,dat zal voor de stappers zijn die de elfbergentocht verkennen in de namiddag als de zon zijn intrede zal gedaan hebben. De top van de hoge mast boven op de Catsberg komt te voorschijn uit de drijvende nevel , mijn haren op mijn armen zijn sneeuwwit bekleeft door het lopen in de nevelbanken. In een veldweg verschieten door mijn aanwezigheid een kolonie patrijzen en vliegen vlug door het struikgewas weg. Ik run volop dwars door een prachtig ongerept natuurpunt waar drie ezels plots te voorschijn komen, met hun oren rechtop kijken ze mij aandachtig aan. Een opeenvolging van veldwegen doe mij aan de voet van de Catsberg belanden,via smalle onverharde paden run ik een eerste maal naar de top, vervolgens in slalom de afdaling om beneden via een andere zijde nogmaals de klim te runnen. Boven op de top passeer ik nu eindelijk langs de mast en run door. Op een gegeven moment zie ik plots dat ik terug op dezelfde plaats aan het lopen ben van daarjuist en als toemaat doe ik gewoon nog eens het rondje met tweemaal de beklimming van de Catsberg,eens terug boven op de top wordt er een controlepunt juist open gedaan en was er daar wat misgelopen met de wandelpijlen. Na mijn extra loopje duik ik runnend voorbij het klooster van de Catsberg dalend het bos in. Eens beneden loop ik een veldweg in die mij naar de voet van de volgende klim,de Boeschepeberg brengt. Met kleine stapjes run ik naar de steile top en na de kronkelende afdaling is daar al de volgende heuvel,de Kokereleberg. Via vele veldwegen en langs weiden vol paarden kom ik terug aan bij het controlepunt in Berthen,enkele cola's worden gedronken en maak ik een kort praatje met wandelaars uit mijn thuishaven Geluwe,Mario en vrouwtje. Na vele veldwegen met dicht gegroeid struikgewas beklim ik de Zwarteberg,vervolgens run ik het Parc Départemental MarqueriteYourcenar binnen waar er tweemaal een controlepunt is. Een lus rond de Zwarteberg word afgehaspeld, in dalende lijn door het bos naar Sint-Jans-Cappel. De laatste hindernis wordt nogmaals de klim van de Zwarteberg om daarna de laatste loodjes te runnen in een heuvelachtig landschap terug naar Dranouter. Mijn elfbergentocht ultrarun is er één van bijna 53 kilometer geworden,5uuren goed 38 minuten heb ik erover gelopen. Na mij te wassen in de bak van mijn auto en andere kledij aan te doen,was het tijd voor een rust in het deugddoende nazonnetje buiten op het terras bij het Folk van Dranouter. Enkele bruine Keizer Kareltje's waren een goede dorstlesser. Plots was daar ultraloper Pat Leysen die ook de 50 kilometer had gelopen waar ik nog een goed gesprek mee had. Enkele weken geleden werd de bijna 53-jarige schooldirecteur uit Hoogstraten derde bij een Internationale 24 uur run in Tsjechie. Vorig jaar liep hij voor de eerste maal de Spartathlon waar hij halfweg door uitputting en hevige kuitkrampen moest opgeven,dit jaar op 24 en 25 September zal Pat er weer van de partij zijn in Athene voor de Ultrarun der Ultraruns.

IMG_2343.JPG

IMG_2656-4.JPG

Commentaren

Noooooooooooooit van gehoord, maar klinkt goed! Wie weet......

Gepost door: Leonie | 13-09-10

De commentaren zijn gesloten.