29-11-10

OLNE-SPA-OLNE,het trail avontuur,HET VERSLAG.

 OLNE-SPA-OLNE......

  Zaterdag 27 November omstreeks vijf uur in de avond want de donker had al zijn intrede gemaakt kwam ik aan in een hol in de Ardennen,het plaatsje Olne niet ver van Soumagne . Alles lag er lichtjes wit bij,de vrieskou was hier goed te zien en bij aankomst op de parking vielen er vlokken sneeuw naar beneden. Ik begaf mij naar het chalet om mijn startnummer op te halen en vlug de warmte op te zoeken want het was ijskoud,de Winter is er vroeg bij. Vriendelijke mensen van de organisatie deden al de moeite om met handen en voeten uit te leggen waar ik moest rijden om de nacht door te brengen. Toen ik het chalet wilde verlaten om naar mijn accommodatie te gaan kwamen vier West-Vlamingen binnen gewandeld,in volgorde Specialist in het ultra trailen Dominiek Schrauwen en vrouw, de twee Patrick's die van Denijs en van de Decorte , een vierde marathon man Nico Boussauw was er ook bij,allemaal van de roadrunners Torhout en zouden voor de eerste maal proberen deze zware klus de 65 km lange trail Olne Spa Olne tot een goed einde proberen te brengen. Mijn weg werd iets later voortgezet naar Soumagne naar het kasteel aldaar in het Procinciaal Domein Wegimont. De wegen begonnen al te spiegelen en was het voorzichtig oprijden,het domein binnen. Aan de receptie in het kasteel stond daar een blonde uit Amsterdam, 29 jaar jong ,niet te groot van gestalte, maar met een hart voor het ultralopen , de Nederlandse kampioene 100 km Léonie Van Den Haak,een leuk moment om terug kennis te maken met de welgezinde Hollandse. Een Nederlandse triatlon atleet Jordy Ariens uit Almere zou mijn kamergenoot zijn. Na het overhandigen van de kamer sleutel en het uitpakken van pak en zak was het tijd om samen een eethuis op te zoeken. Te voet deden we de trip naar de pizzaria de la plume,ver was het niet op de gladde voetpaden. We plaatsten ons aan de toog want voorlopig was er nergens een plaats vrij,alles zat bomvol. Léonie en haar mede loop vriend zaten aan het streekbier,wat dacht je , een blonde Chimay,ik dronk de bruine Chimay,Jordy hield het bij cola. Armando Barcaro,de kloeke baas van het eethuis kon ons na een tijdje toch een plaats aanbieden om ons avondmaal te verorberen. De West-Vlaamse loop vrienden waren ook van de partij maar hadden al hun koolhydraten en drank vitaminen aangevuld. Ik zat als enige Vlaming tussen een bende van Nederlanders,maar voelde mij niet eenzaam,het was leuk om op het zijn Hollands te zeggen. Na het spaghetti gebeuren was het tijd om de nachtrust op te zoeken,mijn kamergenoot, de triatlon atleet Jordy uit Almere wou slapen gaan,ik had de sleutel en zo schaatsten we terug naar het kasteel,Léonie en haar bende waren nog niet klaar en bleven nog wat hangen. De slaapkamers in het kasteel waren ingericht met stapelbedden , ik begon zo wat te staren naar de tijd van toen van in mijn jeugd met de schoolklassen en later het reizen met de fiets alleen of met Internationale groepen van jeugdherberg naar jeugdherberg. Het was een rustige plaats om de nacht door te brengen,enkele vrouwen waren plezant bezig en bleven bijna in hun lach zitten,op de kamer ernaast lagen de West-Vlaamse roadrunners. Klokslag 5 uur stond ik op,had niet goed geslapen en keek even door het kleine raam,alles lag er wit gevroren. Ik nam mijn sportzak en ging naar de gang om mijn sportkledij aan te trekken, wilde niemand wakker maken , zo te zien was ik de voege vogel toen ik een luchtje buiten ging happen. De auto's op de parking lagen er hard bevroren bij,de mijne incluis want mijn achterdeur wilde niet open,helemaal toe gevroren. Ik ging de ontbijtzaal binnen en ja ik was de allereerste,koffie werd mij ingeschonken maar de broodjes waren nog niet aanwezig , de warme bakker was nog onderweg wegens het rijden op glad ijs. Na een tijd zat ik niet meer alleen en kon ik ook het ontbijt verorberen. Wat later ging ik nog even op bezoek op kamer bij de West-Vlaamse runners,ze waren juist op en waren nog rustig,na gezellige praatjes gingen zij naar het ontbijt en ik terug naar Olne. Bij het oprijden naar de parking aldaar was het even spannend,mijn auto banden begonnen ter plaatse te schaatsen maar ik gaf plankgas en met vallen en opstaan raakte ik boven. De temperatuur was buiten min 7 graden dus één woord koud. Eens in de chalet was het warm,niet alleen door de speciale warmte blazers maar door de stampvolle menigte van trail runners. Iets voor 8 uur begaf ik mij naar buiten op de eerste rij van de startplaats. Alle West-Vlamingen stonden op de eerste rij,ook dapalo runner uit mijn streek Juan Vandenweghe die de trip naar Olne in de vroege ochtend had gemaakt,één iemand stond bij ons,de 81-jarige Waalse trailrunner Paul Defays,goed ingepakt in trailkledij stond hij daar of het niets was. Het startschot werd met wat vertraging gegeven,we waren blij dat we konden runnen want wachten in koude omstandigheden is niet van de poes. 450 starters ,het avontuur kon beginnen. De eerste kilometer was op het asfalt waar het spiegelglad was. Het begon in dalende lijn en was het rustig aftellen naar het eerste klauter geloop. Dominiek Schrauwen en Patrick Decorte lieten we gaan,in mijn groepje liepen de andere West-Vlamingen Patrick Denijs en Juan Vandenweghe,bij ons ook een Nederlandse vrouw,niet zomaar iemand,Jolanda Lindschoten http://www.polespirit.nl/jolanda.html die niet verzwakte en altijd haar zelfde tempo vasthield,ze liep toen in tweede positie bij de vrouwen.Het landschap was prachtig,zelfs bijna geen wolkje te zien,ik zag een vliegtuig hoog in het luchtruim,de zon begon zich te kleuren tussen het verre gebergte,het was nog volop genieten van mooie Ardense landschappen. We slingerden ons door berg en dal,het was opletten want het was op plaatsen trailen op glad ijs. De eerste lastige beklimmingen werden naar boven gelopen,de beenspieren moesten zwaar hun werk doen. In een afdaling maakte Juan plots zijn eerste val,hij gleed weg en zat op zijn achterste,ik kon nog juist op tijd naar rechts uitwijken,iets verder lag er weer één tegen de grond,het was lijden en glijden. Na ongeveer 18 km was Juan niet meer mee,hij had te voet een zware heuvel overwonnen,iets verder in de afdaling kwam hij weer aansluiten. We liepen met een gemiddelde van goed 10 km per uur en na zowat 22 km liet Juan ons voorgoed verder lopen,hij zou zijn eigen tempo runnen. Bij de tweede bevoorradingspost na ongeveer 30 km was ik blij dat ik mijn twee drinkbussen kon vullen met warme thee want de drank was bevroren. Patrick Denijs liet mij weten dat Dominiek Schrauwen en Patrick Decorte 10 minuten voor ons aan het runnen waren,we waren wel rap bezig. Iets verder begon ik het tempo te milderen en liet Patrick alleen verder lopen. Het was constant op en neer,niet alleen de beklimmingen waren zwaar kaliber maar het afdalen was even lastig,je kon je niet laten gaan naar beneden daarvoor was het te glad. Bij een afdaling bijna recht naar beneden was het zover,ik gleed uit en viel achterwaarts enkele meters de dieperik in,ik kroop terug recht tussen de struiken van het Ardens bos,keek even naar mijn body,veel vuil maar gelukkig geen geschaaf of ergens pijn en kon verder trailen. Na goed 45 km was er de derde post van bevoorrading,daar kwam ik weer even bij Patrick en liepen we terug enkele kilometers samen. Ik begon een gevoel van krampen te krijgen aan beide benen boven de knie, er moesten nog goed 15 getraild worden. Het begon erger te worden en tijdens het afdalen was het afzien,ik liep nog op schema voor juist onder een tijd van 7 uur maar in de laatste 10 km was het klimmen en nog eens klimmen. Op een verlaten plaats zag ik plots in een auto Patrick Decorte zitten, de rappe marathonloper had de strijd gestaakt en opgegeven,ik deed een teken naar hem en hij deed het teken met het kruis,de oorzaak, na 53 km een klein scheurtje hamstring of een serieuse contractuur of zomeer. Patrick moest mankend in de felle koude bijna onderkoeld door de Ardense bossen strompelen tot dat een vrouw die langs de weg stond wachtend op haar man die moest passeren hem meenam naar Olne.Het was op karakter om de kuitenbijters te overwinnen. Op 3 kilometer van de finish stak Limburger Luc Lenaerts en broer van Spartathlon atleet Edwin mij voorbij.De finish was in zicht,je kon de luidspreker al van ver horen maar eerst was er nog een lastige brok naar boven. Het spandoek van Olne Spa Olne werd onder gelopen,ik was aan de finish,opgelucht want het blijft een zware klus die trail.De afstand was volgens gps 66,450km en mijn tijd 7h28. Vlug werd er enkele hete thee drankjes naar binnen gewerkt om weer tot bezinning te komen. Ik wachtte nog een tijdje om te zien waar Juan zou eindigen maar het bleef duren. Een warme douche zou deugd gedaan hebben maar daar op de hoogte in het chalet waren er maar twee,dus dat was niet te doen,heb mij dan mijn body wat opgefrist met natte koude doekjes in de bak van mijn auto. Bij het terugkeren naar de chalet om de warme hutsepot met worst te eten,zag ik plots dat de auto van streek-loop en club genoot Juan Vandenweghe weg was,verdorie zou hij toch er de brui aan gegeven hebben dacht ik bij mijzelf?Intussen werd het kouder en kouder , was het tijd om huiswaarts te keren. Toen ik wilde vertrekken uit Olne kreeg ik plots het sms berichtje van Juan Vandeweghe " Ludo niet ongerust zijn. Ben zwaar ten val gekomen en in een ravijn beland,afgevoerd geweest en ben nu al terug thuis in Nieuwkerke" Het was op dezelfde plaats bij die steile afdaling waar ik ook gevallen ben. Iets later belde hij mij nog op dat hij pijnen had in de rug en deed zijn verhaal. Olne Spa Olne,altijd iets speciaals,een trail avontuur op zich met vallen en opstaan als je verder kan maar in twee woorden......Zwaar kaliber!De lange terugrit van 245 km naar huis deed mij geen deugd.... stijf als een plank.

 

 

Ludo

 

Grafiek Olne Spa Olne-1.jpg

 

IMGP0226-1.jpg

 

Pictures175-1.jpg

Commentaren

RESPECT Ludo, respect ! Mooi verslag, ge zou als het ware goesting krijgen om ook eens mee te doen...

Gepost door: Koenraad Coussée | 29-11-10

Ludo,

Op zich al een zwaar karwei en dan nog in zo'n omstandigheden, ja je bent ne echte flandrien.
En de afstand tussen Olne en je woonplaats is even ver als de spartathlon!!!

Gepost door: geert ryckaert | 29-11-10

Hey Ludo

Knap gedaan hoor.Het vergt enorm veel techniek,dosseren en oplettendheid.
We hebben elkaar gezien in het chalet'ke voor het vertrek toen jij uw borstnr. aandeed jij knikte ook even . ik zat op een stoeltje. Maar het was te druk om iets te komen zeggen. ik meende u te herkenne van de week ervoor bij de memorial van Tichel die ik meeliep maar ik was niet zo zeker ;o).
Ik heb de klus ook geklaard met een tijd van 7h 45 minuten ZONDER te vallen :o)
Toch wel een zeer mooi vertrek met de zonopkomst in die bittere koude
In spijkenisse zal ik ook van de partij zijn.
Groetjes, Michiel Smits

Gepost door: Michiel | 30-11-10

Respect!!! Mooi verslag! Proficiat!

Gepost door: sandra | 30-11-10

Hey Ludo,

de spaghetti Bolognese was inderdaad prima/geen bier voor mij, het slapen niet best en de trail zwaar...(vooral de laatste 15km)
leuk je verslag te lezen. Succes met de voorbereiding van de Sparthatlon 2011.
De triatleet uit Almere,
groet Jordy

Gepost door: Jordy Ariens | 01-12-10

Sterk gelopen Ludo !!! De Spartathlon wacht op jou!!
Ik stel het nog een paar jaar uit.
Mooi verslag

Groetjes,
Conny en Ronny

Gepost door: Conny en Ronny | 03-12-10

De commentaren zijn gesloten.