29-11-10

OLNE-SPA-OLNE,het trail avontuur,HET VERSLAG.

 OLNE-SPA-OLNE......

  Zaterdag 27 November omstreeks vijf uur in de avond want de donker had al zijn intrede gemaakt kwam ik aan in een hol in de Ardennen,het plaatsje Olne niet ver van Soumagne . Alles lag er lichtjes wit bij,de vrieskou was hier goed te zien en bij aankomst op de parking vielen er vlokken sneeuw naar beneden. Ik begaf mij naar het chalet om mijn startnummer op te halen en vlug de warmte op te zoeken want het was ijskoud,de Winter is er vroeg bij. Vriendelijke mensen van de organisatie deden al de moeite om met handen en voeten uit te leggen waar ik moest rijden om de nacht door te brengen. Toen ik het chalet wilde verlaten om naar mijn accommodatie te gaan kwamen vier West-Vlamingen binnen gewandeld,in volgorde Specialist in het ultra trailen Dominiek Schrauwen en vrouw, de twee Patrick's die van Denijs en van de Decorte , een vierde marathon man Nico Boussauw was er ook bij,allemaal van de roadrunners Torhout en zouden voor de eerste maal proberen deze zware klus de 65 km lange trail Olne Spa Olne tot een goed einde proberen te brengen. Mijn weg werd iets later voortgezet naar Soumagne naar het kasteel aldaar in het Procinciaal Domein Wegimont. De wegen begonnen al te spiegelen en was het voorzichtig oprijden,het domein binnen. Aan de receptie in het kasteel stond daar een blonde uit Amsterdam, 29 jaar jong ,niet te groot van gestalte, maar met een hart voor het ultralopen , de Nederlandse kampioene 100 km Léonie Van Den Haak,een leuk moment om terug kennis te maken met de welgezinde Hollandse. Een Nederlandse triatlon atleet Jordy Ariens uit Almere zou mijn kamergenoot zijn. Na het overhandigen van de kamer sleutel en het uitpakken van pak en zak was het tijd om samen een eethuis op te zoeken. Te voet deden we de trip naar de pizzaria de la plume,ver was het niet op de gladde voetpaden. We plaatsten ons aan de toog want voorlopig was er nergens een plaats vrij,alles zat bomvol. Léonie en haar mede loop vriend zaten aan het streekbier,wat dacht je , een blonde Chimay,ik dronk de bruine Chimay,Jordy hield het bij cola. Armando Barcaro,de kloeke baas van het eethuis kon ons na een tijdje toch een plaats aanbieden om ons avondmaal te verorberen. De West-Vlaamse loop vrienden waren ook van de partij maar hadden al hun koolhydraten en drank vitaminen aangevuld. Ik zat als enige Vlaming tussen een bende van Nederlanders,maar voelde mij niet eenzaam,het was leuk om op het zijn Hollands te zeggen. Na het spaghetti gebeuren was het tijd om de nachtrust op te zoeken,mijn kamergenoot, de triatlon atleet Jordy uit Almere wou slapen gaan,ik had de sleutel en zo schaatsten we terug naar het kasteel,Léonie en haar bende waren nog niet klaar en bleven nog wat hangen. De slaapkamers in het kasteel waren ingericht met stapelbedden , ik begon zo wat te staren naar de tijd van toen van in mijn jeugd met de schoolklassen en later het reizen met de fiets alleen of met Internationale groepen van jeugdherberg naar jeugdherberg. Het was een rustige plaats om de nacht door te brengen,enkele vrouwen waren plezant bezig en bleven bijna in hun lach zitten,op de kamer ernaast lagen de West-Vlaamse roadrunners. Klokslag 5 uur stond ik op,had niet goed geslapen en keek even door het kleine raam,alles lag er wit gevroren. Ik nam mijn sportzak en ging naar de gang om mijn sportkledij aan te trekken, wilde niemand wakker maken , zo te zien was ik de voege vogel toen ik een luchtje buiten ging happen. De auto's op de parking lagen er hard bevroren bij,de mijne incluis want mijn achterdeur wilde niet open,helemaal toe gevroren. Ik ging de ontbijtzaal binnen en ja ik was de allereerste,koffie werd mij ingeschonken maar de broodjes waren nog niet aanwezig , de warme bakker was nog onderweg wegens het rijden op glad ijs. Na een tijd zat ik niet meer alleen en kon ik ook het ontbijt verorberen. Wat later ging ik nog even op bezoek op kamer bij de West-Vlaamse runners,ze waren juist op en waren nog rustig,na gezellige praatjes gingen zij naar het ontbijt en ik terug naar Olne. Bij het oprijden naar de parking aldaar was het even spannend,mijn auto banden begonnen ter plaatse te schaatsen maar ik gaf plankgas en met vallen en opstaan raakte ik boven. De temperatuur was buiten min 7 graden dus één woord koud. Eens in de chalet was het warm,niet alleen door de speciale warmte blazers maar door de stampvolle menigte van trail runners. Iets voor 8 uur begaf ik mij naar buiten op de eerste rij van de startplaats. Alle West-Vlamingen stonden op de eerste rij,ook dapalo runner uit mijn streek Juan Vandenweghe die de trip naar Olne in de vroege ochtend had gemaakt,één iemand stond bij ons,de 81-jarige Waalse trailrunner Paul Defays,goed ingepakt in trailkledij stond hij daar of het niets was. Het startschot werd met wat vertraging gegeven,we waren blij dat we konden runnen want wachten in koude omstandigheden is niet van de poes. 450 starters ,het avontuur kon beginnen. De eerste kilometer was op het asfalt waar het spiegelglad was. Het begon in dalende lijn en was het rustig aftellen naar het eerste klauter geloop. Dominiek Schrauwen en Patrick Decorte lieten we gaan,in mijn groepje liepen de andere West-Vlamingen Patrick Denijs en Juan Vandenweghe,bij ons ook een Nederlandse vrouw,niet zomaar iemand,Jolanda Lindschoten http://www.polespirit.nl/jolanda.html die niet verzwakte en altijd haar zelfde tempo vasthield,ze liep toen in tweede positie bij de vrouwen.Het landschap was prachtig,zelfs bijna geen wolkje te zien,ik zag een vliegtuig hoog in het luchtruim,de zon begon zich te kleuren tussen het verre gebergte,het was nog volop genieten van mooie Ardense landschappen. We slingerden ons door berg en dal,het was opletten want het was op plaatsen trailen op glad ijs. De eerste lastige beklimmingen werden naar boven gelopen,de beenspieren moesten zwaar hun werk doen. In een afdaling maakte Juan plots zijn eerste val,hij gleed weg en zat op zijn achterste,ik kon nog juist op tijd naar rechts uitwijken,iets verder lag er weer één tegen de grond,het was lijden en glijden. Na ongeveer 18 km was Juan niet meer mee,hij had te voet een zware heuvel overwonnen,iets verder in de afdaling kwam hij weer aansluiten. We liepen met een gemiddelde van goed 10 km per uur en na zowat 22 km liet Juan ons voorgoed verder lopen,hij zou zijn eigen tempo runnen. Bij de tweede bevoorradingspost na ongeveer 30 km was ik blij dat ik mijn twee drinkbussen kon vullen met warme thee want de drank was bevroren. Patrick Denijs liet mij weten dat Dominiek Schrauwen en Patrick Decorte 10 minuten voor ons aan het runnen waren,we waren wel rap bezig. Iets verder begon ik het tempo te milderen en liet Patrick alleen verder lopen. Het was constant op en neer,niet alleen de beklimmingen waren zwaar kaliber maar het afdalen was even lastig,je kon je niet laten gaan naar beneden daarvoor was het te glad. Bij een afdaling bijna recht naar beneden was het zover,ik gleed uit en viel achterwaarts enkele meters de dieperik in,ik kroop terug recht tussen de struiken van het Ardens bos,keek even naar mijn body,veel vuil maar gelukkig geen geschaaf of ergens pijn en kon verder trailen. Na goed 45 km was er de derde post van bevoorrading,daar kwam ik weer even bij Patrick en liepen we terug enkele kilometers samen. Ik begon een gevoel van krampen te krijgen aan beide benen boven de knie, er moesten nog goed 15 getraild worden. Het begon erger te worden en tijdens het afdalen was het afzien,ik liep nog op schema voor juist onder een tijd van 7 uur maar in de laatste 10 km was het klimmen en nog eens klimmen. Op een verlaten plaats zag ik plots in een auto Patrick Decorte zitten, de rappe marathonloper had de strijd gestaakt en opgegeven,ik deed een teken naar hem en hij deed het teken met het kruis,de oorzaak, na 53 km een klein scheurtje hamstring of een serieuse contractuur of zomeer. Patrick moest mankend in de felle koude bijna onderkoeld door de Ardense bossen strompelen tot dat een vrouw die langs de weg stond wachtend op haar man die moest passeren hem meenam naar Olne.Het was op karakter om de kuitenbijters te overwinnen. Op 3 kilometer van de finish stak Limburger Luc Lenaerts en broer van Spartathlon atleet Edwin mij voorbij.De finish was in zicht,je kon de luidspreker al van ver horen maar eerst was er nog een lastige brok naar boven. Het spandoek van Olne Spa Olne werd onder gelopen,ik was aan de finish,opgelucht want het blijft een zware klus die trail.De afstand was volgens gps 66,450km en mijn tijd 7h28. Vlug werd er enkele hete thee drankjes naar binnen gewerkt om weer tot bezinning te komen. Ik wachtte nog een tijdje om te zien waar Juan zou eindigen maar het bleef duren. Een warme douche zou deugd gedaan hebben maar daar op de hoogte in het chalet waren er maar twee,dus dat was niet te doen,heb mij dan mijn body wat opgefrist met natte koude doekjes in de bak van mijn auto. Bij het terugkeren naar de chalet om de warme hutsepot met worst te eten,zag ik plots dat de auto van streek-loop en club genoot Juan Vandenweghe weg was,verdorie zou hij toch er de brui aan gegeven hebben dacht ik bij mijzelf?Intussen werd het kouder en kouder , was het tijd om huiswaarts te keren. Toen ik wilde vertrekken uit Olne kreeg ik plots het sms berichtje van Juan Vandeweghe " Ludo niet ongerust zijn. Ben zwaar ten val gekomen en in een ravijn beland,afgevoerd geweest en ben nu al terug thuis in Nieuwkerke" Het was op dezelfde plaats bij die steile afdaling waar ik ook gevallen ben. Iets later belde hij mij nog op dat hij pijnen had in de rug en deed zijn verhaal. Olne Spa Olne,altijd iets speciaals,een trail avontuur op zich met vallen en opstaan als je verder kan maar in twee woorden......Zwaar kaliber!De lange terugrit van 245 km naar huis deed mij geen deugd.... stijf als een plank.

 

 

Ludo

 

Grafiek Olne Spa Olne-1.jpg

 

IMGP0226-1.jpg

 

Pictures175-1.jpg

21-11-10

MEMORIAL MISTER BELGIUM SPARTATHLON "LEO VAN TICHELEN "

 

IMGP0205-3.JPG

IMGP0213-1.JPG

Onlangs bijgewerkt364.JPG

Pictures173.JPG

Onlangs bijgewerkt356-1.JPG

Onlangs bijgewerkt361-1.JPG

Onlangs bijgewerkt359.JPG

Onlangs bijgewerkt355-10.JPG

Onlangs bijgewerkt354-9.JPG

Onlangs bijgewerkt365.JPG

Onlangs bijgewerkt360.JPG

Onlangs bijgewerkt363-1.JPG

Onlangs bijgewerkt357-1.JPG

Onlangs bijgewerkt358.JPG

 

Onlangs bijgewerkt358-1.jpg

IMGP0214-3.JPG

15-11-10

THE LAST POST OP 11/11/2010

 

Pictures168.JPG

100_2162.JPG

Onlangs bijgewerkt348.JPG

100_2128.JPG

Onlangs bijgewerkt334.JPG

Onlangs bijgewerkt335.JPG

Onlangs bijgewerkt346-2.JPG

 

 

100B2142-1.JPG

 

Onlangs bijgewerkt347-1.JPG

Onlangs bijgewerkt332.jpg

Onlangs bijgewerkt338-1.JPG

 

 

13-11-10

Hels Flandrien weer bij halve marathon Deinze-Bellem.

Pictures170.jpg

 

 

  Donderdag 11 November 2010,op de autobaan,de radio op één,windkracht 8 a 9,de windmolens draaien op volle toeren en het regent pijpestelen,ik reed naar Bellem om er de halve marathon te betwisten Deinze-Aalter. Toen ik het landelijke dorpje binnen reed viel de regen nog meer met bakken uit de hemel. De verwachte halve marathon in weer en wind kwam er aan. Het nummer 250 werd afgehaald en ik kon mij in mijn auto klaar maken voor een stormachtige run. Ik koos voor de lichte lange loop broek en deed het groene shirt aan “peace”van de vredesloop in Ieper,vandaag 11 November, wapenstilstand, een gepast outfit om de grote oorlogen nooit te vergeten en te strijden naar nooit meer oorlog,een gegeven die helaas nog ver weg is. Vele bekenden waren aanwezig,allemaal goed ingeduffeld alleen Pascal Debersaques was op zijn zomers gekleed “ ik zal rap lopen dan heb ik het snel warm”. De toevlucht werd genomen op de bus want met regenen hield het niet op. Helemaal achteraan nam ik plaats bij gavertrimmers Pascal en Rikkie. Het sportcentrum in Deinze was de startplaats en om 13h30 werden we in echt Flandrien weer met goed 500 runners los gelaten. Ik liep goed vooraan,de eerste meters aan goed 18km per uur. We vlogen met een felle rugwind naar de waterkant,ik liet het tempo varen en een groep runners liet ik gaan,daarbij 'de reus van Vlaanderen' alias Dirk Van Thuyne. Op de jaagpaden langs het Schipdonkkanaal liep ik in een groepje met de eerste vrouw in wedstrijd Ilse Geldhof , de ex-wielrenster die kampioene van Belgie werd bij de dames-elite in 2008. Soms kregen we een felle windstoot te verduren en slim dat ik was om mij te verplaatsen in waaier vorm goed uit de wind,ik was weer voor een tijdje met de gedachten bij het wielrennen,vroeger fietste ik graag bij dit Flandrien weertje en won koersen in zulke helse weer omstandigheden en bij mijn eerste loop carriere liep ik mijn beste tijden op halve en marathon in regenweer. Ilse liet haar niet vangen en volgde vlug mijn standpunt en zat in mijn zog. Nu en dan vlogen we vooruit door de wind stotende kracht,hoge bomen langs het kanaal en niet alleen de vele bladeren gingen met de wind mee maar grote regen druppels vielen op onze hoofden,op plaatsen was het jaagpad bedekt met diepe plassen water,geen nood ,geen plaats,gewoon erdoor!14 kilometer was voorbij,de draai naar rechts,daar was de muur van wind op kop,het groepje viel uiteen,Ilse ging mee met een runner , ik twijfelde en liet ze lopen. Ik bleef na een tijd alleen over, had ik toch maar met haar mee gegaan,ze liepen 100 meter voor mij maar van naderen was geen sprake,de wind liet dat niet toe. Plots haalde loper Steven Vandenabeele uit Waregem mij in en we verstonden elkaar onmiddelijk,elk op beurt deden we de kop. Het was hard labeur met nog meer de wind op kop.Na goed 19 kilometer ver stond de gps op 1h20,het begon toch nog te spannen om onder de 1h30 te lopen want de windstoten deden ons bijna stilstaan. We bleven hangen op ongeveer 200 meter van Ilse Geldhof die de halve marathon zou winnen bij de dames,daarvoor zag ik in de verte ook Dirk Van Thuyne in het geel helemaal alleen tegen de wind op botsen. Iets verder liet ik Steven gaan en was de laatste rechte lijn richting kerkje van Bellem in zicht. Nog wat draaitjes hier en daar, ik zag de wedstrijd klok die telde op naar de 1h30,een laatste kracht inspanning, ik moest onder die tijd en zo geschiede 1:29:55,opdracht volbracht voor mij,mijn beste tijd op de halve marathon in mijn tweede jeugd en loopbaan,van mijn tijd van weleer is verleden tijd,dat is om te koesteren. De warme douche na afloop in de kleedkamers van de voetbalclub van Bellem deed wonderen na die helse weer omstandigheden. Pascal Debersaques zat erbij en had rap gelopen, zijn tijd 1:14:26 en een podium plaats als derde. Dapalo man Christ Vandenbroucke haalde een mooie zesde plaats in 1:18:09. Hondenweer,geen weer om een hond door te jagen, het helse ritme van regen en wind,voor mij niet gelaten,ik voelde mij innerlijk en uiterlijk prettig gezind. Warm ingeduffeld reed ik huiswaarts om de gekregen natura prijs, de één kilo vol-au-vent met vier videetjes op te warmen,puree erbij en samen met dochter op te eten. Na afloop van de smul partij was ik klaar om in Ieper de speciale Last Post mee te maken.

 

 

Ludo.

Onlangs bijgewerkt339-1.jpg

Onlangs bijgewerkt340.jpg

Onlangs bijgewerkt341.JPG

 



Onlangs bijgewerkt342.JPG

 

Onlangs bijgewerkt343.JPG

Pictures169-1.JPG

Onlangs bijgewerkt344.jpg

10-11-10

TOP 10 BESTE WESTVLAAMSE WIELRENNERS ALLER TIJDEN

 

2010-11-5.jpg

 

Onlangs bijgewerkt323-2.jpg

Pictures162.jpg

 

Onlangs bijgewerkt313.jpg

Pictures161.jpg

Onlangs bijgewerkt314.jpg

Onlangs bijgewerkt320.jpg

Onlangs bijgewerkt324.jpg

 

Onlangs bijgewerkt315.jpg

Pictures167.jpg

Pictures164.jpg

Onlangs bijgewerkt311.jpg

Onlangs bijgewerkt318.jpg

Onlangs bijgewerkt317.jpg

Onlangs bijgewerkt319.jpg

Onlangs bijgewerkt312.jpg

Onlangs bijgewerkt321.jpg

Pictures160.jpg

Pictures165-1.jpg

 

Onlangs bijgewerkt316.jpg

Pictures166-1.jpg

 

Onlangs bijgewerkt325.jpg 

08-11-10

FOTO-GALLERY

 

Pictures158.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere4.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere1.jpg

Pictures154.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere6.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere7.jpg

2005-07-22.jpg

2010-11-4.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere2.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere9.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere3.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere8.jpg

Pictures153.jpg

Spelend Water.jpg

Pictures150.jpg

2010-11-03 Ludo Depoortere11.jpg

Pictures155.JPG

De trek naar het Westen.

Er hangt iets in de lucht,maar wat......de dagen worden alsmaar korter maar kouder,nee hoor,vandaag om kop twee uur in de namiddag was het 17 graden toen ik de start nam voor een lange duurloop van 43 kilometer. 4 November en een zacht klimaat,het is niet meer zoals het vroeger was. De natuur verliest wel haar groene kleur en de vogels zijn volop bezig aan hun trektocht naar andere oorden. De Winterslaap van sommige zoogdieren is begonnen en ik run met stormachtige winden in mijn rug het platteland in. Ik vlieg vooruit zonder mij te forceren,de warme wind doet mij vooruit snellen. In geen van tijd ben ik 10 kilometer ver,te snel maar daar kan ik niets aandoen trouwens daar is het keerpunt van mijn tour,wind op kop! Dat is wat anders,ik voel het onmiddellijk ,de wind blaast nog stormachtiger als voordien. Ik geraak meer achteruit of vooruit,het is soms dat ik tweemaal dezelfde meter run. Gelukkig is er op plaatsen beschutting van de nog niet afgereden rijpe mais velden waar het heerlijk lopen is. Ik run op het platteland via Dadizele,Slijpskapelle, een gehucht van Moorslede naar Beselare echt het boerenland in. Schapen,geiten,koeien,lopende hennen en paarden zijn de dieren dat ik overal tegenkom. Een bende vinken vliegen dicht bij de grond langs mij, nu en dan worden ze terug gekaatst van de wind. Op weg naar de domein bossen van Zonnebeke hoor ik plots achter mij het getrappel van paarden. Ik kijk even om en zie ik twee paarden langszij met een koets verbonden,de koetsier met cowboyhoed heeft het leidsel goed in de hand. Naast hem zit een passagier en achteraan twee jonge gasten. Ze halen mij in en steken allemaal hun hand uit naar mij,mooi gebaar. Iets verder langs het bosrijke gebied van de Nonnebossen hoor ik weer getrappel van paarden,een hele rij tweespan en dubbelspan paarden met rijtuigen en huifkarren vergezeld ik voor een tijdje. Het lijkt wel de trek naar het westen in het wilde westen,de Oregon Trail. Ik begon te fantaseren,ik lijk wel “The Duke,alias John Wayne” die alles in goede lijnen moet brengen op weg naar de monding van de Colombia rivier. Mijn benen zijnde het paard lopend op running schoenen en mijn bovenlijf The Duke hemzelf in “How the West was won”. Gelijktijdig hoor ik in mijn oren via de mp-3 speler,de song “Cindy” van Johnny Cash & Nick Cave,toevallig op hetzelfde moment,je kan denken dat ik nog meer fantaseer. Heel de meute verlaat mij aan het houten chalet & taverne “t'nonnebos. Ik stop niet om even enkele whiskies naar binnen te gieten in de saloon ter plaatse,ik draaf met de felle wind op kop door. Via Geluveld run ik op binnenwegen verder naar Zandvoorde,eindelijk is hier terug de draai wind van achteren. De lonesome cowboy zweeft lopend in de duisternis vooruit. In Kruiseke,het gehucht van Wervik run ik nog een plaatselijke ronde om iets voor zes uur terug in mijn thuishaven te belanden. 3h59 en wat seconden heb ik in totaal gelopen voor een afstand van 43 kilometer. Een verkwikkend bad was een deugd doende prijs voor mijzelf.

 

RIO BRAVO,de movie , een echte klassieke Western.

The Duke in de hoofdrol,alias John Wayne maar Walter Brennan als Stumpy  was veel in Westerns te zien bij John Wayne, vond ik een fantastische acteur.

 

 

Ludo

01-11-10

"FOTOWEDSTRIJD GROOT-WERVIK-KIKNU"

1 STE PLAATS " FOTOWEDSTRIJD GROOT-WERVIK-KIKNU"

100_2057.JPG

 

105_1855-3.JPG