25-12-10

SPARTATHLON VERHALEN

 

verhaal_2002_runners_003-1.jpg

19 Juni 2009, tijdens de nacht van West-Vlaanderen in Torhout bij de 100 km ultraloop run ik een tijd in gezelschap bij een atleet,lang van gestalte,zijn body een beetje schuin lopend naar achter hangend,nu en dan laat hij zijn armen lang uit dragend met de handpalm en vingers naar achter zweven,zijn naam Rudy Vanden Berghe. De Schotenaar begint te praten want een veelprater ben ik niet en zo werd de stap gezet voor een gezellige babbel onderonsje tijdens onze verdere run daar in Torhout. In korte tijd spreken we nog over één ding en dat is de Spartathlon. Deze ultrarun spreekt onmiddellijk tot mijn verbeelding, een zoektocht naar zelfbevestiging,een tocht van ruim 245 km met startplaats bij de Acropolis in Athene. Vervolgens is er de chaotische ochtendspits van Athene waar iedere runner door moet,het trotseren van massa vervuilde luchten uit de gemotoriseerde vierwielers. De brandende zon als metgezel , over heuvels en door dalen met als toemaat een bergpas van goed 1000 meter,de Sangaspas,160 km zijn dan voorbij nog 85 km te lopen tot de finish bij het standbeeld van Leonidas in Sparta. Rudy verteld over zijn eerste avontuur vorig jaar in 2008 waar hij na 160 kilometer moet opgeven na uitputting door problemen met de spijsvertering. Intussen heeft Rudy deze zware extreme waanzinnige tocht tot een goed einde gebracht want einde September 2009 kon hij de voeten van Leonidas in Sparta aanraken,hij wilde de Spartathlon koste ten kost uitlopen en slaagde in zijn opzet,hij begon met lopen in 2002,hij was gedreven als een topsporter en haalde het aller hoogtepunt in zijn. Zijn spreuk “ aan opgeven denk ik niet,al gutst het bloed uit mijn schoenen” Rudy Vanden Berghe (45) prijkt nu bij de 24 Belgen in de geschiedenis die de voetsporen van Pheidippides tot het einde gehaald hebben. 20 Juni 2009, in afwachting van de huldiging van het Wereldkampioenschap 100 km ultralopen in Torhout zit ik aan een tafel bij Joseph Buteneers,Marc Vanderplas en Paul Beckers. De verhalen komen los,de bruine leffe werken we lekker naar binnen. Marc verteld over de Spartathlon van 2008 die hij helemaal had gevolgd als supporter voor de Belgische delegatie en tegelijk eens zien hoe deze monster ultra loop er nu echt uitziet. Marc is volop bezig aan de voorbereiding voor de Spartathlon van September 2009 die hij als vijftiger voor de eerste maal wil overwinnen. Joseph Buteneers dit jaar in 2010, 57 lentes, ieder jaar is hij erbij in Griekenland als deelnemer want eenmaal je de Spartathlon kan uitlopen ben je een Spartaanse krijger die als koerier van Athene naar Sparta mag runnen. Joseph haalde de finish in 1996,hij was 43 jaar en begon zijn loopbaan als runner toen hij bijna 40 was. Zijn eerste loop pasjes deed hij in straten wedstrijden maar daar was het altijd om ter hardst en ieder voor zichzelf,toen hij in de ultra wereld terecht kwam was hij onmiddellijk verkocht,respect voor een ander en de kwaliteiten voor iedereen....een voorbeeld verteld Joseph, weet je dat je gewoon bij de Spartathlon een gesprek kan voeren met de winnaar en komt kijken naar de finish van de allerlaatste die na 36 lange zware uren ontroerd in ieders armen ontfermd wordt,hij of zij als een held of heldin ontvangen wordt. De betreurde mister Belgian Spartathlon Leo Van Tichelen had het hem in 1995 bij opgave in de Spartathlon voorspeld toen ze door toedoen van een idiote officieel meer of een half uur verloren “ ik ben er zeker van dat het U ooit zal lukken om de finish te bereiken “ En bij zijn derde deelname was het zover,Joseph deed er 35h30 over,alles ging goed verteld Joseph alleen de laatste 40 km naar Sparta woog heel zwaar. Zijn verhaal bij deze onuitwisbare herinnering waren De Start,rond de klok van zeven,joeg men ons in de regen. De eerste kilometers werden moeiteloos verteerd. We liepen als drie musketiers door de regen. Aan km 42,wij beschikten waarschijnlijk over hetzelfde strijders bloed , puffend,kreunend,hijgend,zwoegend,zwetend en zwijgend. Aan km 70,Wilson een musketier ging op avontuur. We spraken geen enkel woord. Dat leek ons in deze omstandigheden ongehoord. Aan km 81,Misschien moet ik maar stoppen, die stijfheid,die pijn maar ik ben te moe om me om mijn gezondheid te bekommeren. Aan km 121,twee musketiers nog steeds samen,ikzelf en de Belgische vrouw Katia Nolens,het gaat nu om iets anders,dat we het halen in de vooropgestelde tijd. Aan km 148,Ik tel mijn passen, ik spuw helemaal alles........Op moeilijke ogenblikken wisselden we alleen veel betekende blikken. Aan km 156, het gaat bergop. Ik versnel,de snelheid is via mijn hoofd naar mijn benen gekomen,op die lange nijdige berg haakte je af Katia,ik vond het zelfs een beetje laf,kilometers lang waren we elkaars steun. Aan km 159, Je liet mij alleen in mijn ongelijke strijd, tegen mezelf,de berg en de tijd. Eerst dacht ik je nog op te wachten om samen met gebundelde krachten de top te halen. De beklimming van de Sangaspas,zwoegend,zwetend en kruipend op handen en voeten de top bereikt,daarna wenkte de finish. Aan km 206, Hier was ik vorig jaar dichtbij, nu moet ik verder,mijn lichaam en geest gaven elkaar de hand,ik ging met leeuwenmoed er tegenaan. Aan km 222,5, Toen kreeg ik een fikse dreun,nog even,af en toe richtte ik mijn kop op,ik moest verder,ik kon niet meer maar ik moest en moest verder. Aan km 236, Uit het niets verscheen je daar Katia, je vroeg om samen de eindmeet te halen,maar ik joeg je verder,in het niets was je verdwenen. Allerlaatste kilometer, Niks geen pijn meer,Kippenvel en lichtjes gegeneerd omwille van het gejuich. IK HAAL HET,Mijn leven had tijdens de Spartathlon maar één doel,die eindmeet bereiken binnen de tijdslimiet. NOG NOOIT WAS IK ZO DIEP IN MIJZELF AFGEDAALD. Joseph Buteneers die samen in team “Leo Van Tichelen” ieder jaar bij de Spartathlon nooit vergeet, een man met een warm hart. Katia Nolens haalde de finish in 1996 in 35:11:00 en is tot op heden nog altijd de enige Belgische vrouw die deze karwei tot een goed einde bracht. We schrijven 1992, Paul Beckers staat op het podium, derde in 25:05:48 en is op heden nog altijd de beste Belg die zo rap de Spartathlon liep. Paul eenvoudig dat hij is verteld hij over zijn avonturen in het ultralopen. Voor hem is lange afstand lopen een ingesteldheid,het is in wezen hetzelfde als biljarten. Paul won Europese en Wereld titels 24 uur runnen,hij verteld over de Spartathlon,uit het niets, vlak na een kleine tunnel onder de snelweg van Korinthe naar Tripolis duikt als een dief in de nacht de bergketen de Sangraspas op,de scherprechter in de ultraloop die zeker in Europa geen gelijke krijgt en één van de zwaarste is van de wereld. Overal zie je lichtbundels naar de top,voor de meeste is het op handen en voeten in het donker naar de top. Hoogtevrees en angst is hier heel dichtbij. Je hebt geen enkele garantie dat je het zal halen,plots kan het over zijn en staat je stil maar hoop doet leven. Paul verteld over zijn prachtige overwinning in 1997 , de Sakura Mitchi Nature 250 kilometer lange run in Japan. Ik was in topvorm en starte om met het gedacht om te winnen,het was warm tot en met,zout pillen werden naar binnen gesmuld om het zweet verlies te compenseren. Het was een zware tocht , lopen in de Japanse Alpen,zware klimmen , vallen en opstaan, de wind in het nadeel,ik won met meer dan twee uur voorsprong. Paul Beckers palmeres is groots. Paul Beckers kan je moeiteloos terug flitsen naar de Romeinse tijd. De ultraloper lijkt de ideale bode om de bevelen van Julius Caesar elke dag kilometers ver aan het front te bezorgen, met deze overwinning in Japan is de Paul toegetreden tot het rijk der onsterfelijken. “Geef mij een een heel groot bos en laat mij alleen” Paul Beckers nu 48 jaar moest een tijd terug een pacemaker ingeplant worden,zijn hart begon te traag te kloppen maar geen nood hij kreeg een ja van de dokters en Paul loopt verder in het ultra-afstandslopen. Marc Vandenplas moest stoppen na 159 kilometer runnen bij de Spartathlon 2009. Aan de voet van de Sangras berg die als een muur opdoemt,volledig was hij uitgeteld, de fysieke inspanning te samen met de tijdslimieten was voor hem te zwaar geworden. Zijn eerste reactie was “ dit is echt een maatje te groot voor mij” Maar Marc denkt er over na om het toch weer nog te proberen in 2011.

 

verhaal_2002_runners_003-1.jpg

Onlangs bijgewerkt367.jpg

 

Commentaren

Bedankt voor je steun Ludo!!

Ik voel het je bent je volledig aan het klaar stomen en voorbereiden voor de Spartathlon.
We wensen je van harte veel succes met de voorbereidingen en zijn er zeker van dat je de voeten van Leonidas zal kussen!!!!

Gepost door: Conny en Ronny | 10-12-10

De commentaren zijn gesloten.