02-03-12

Lange Winterslaap



 

 

Winter in Wervik.jpg

 

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog iets had gepost op mijn blog,het werd een lange Winterslaap,ook is mijn facebook één van de grote schuldige en zal het waarschijnlijk ook zo in de toekomst blijven maar goed hier toch een update van een extra lange Winterslaap. Na mijn Spartathlon avontuur was het een hele tijd bekomen en moest ik mijn batterijen een hele poos opladen. Ik werd hier en daar gehuldigd en moest ik mijn Griekse ultra run stunt meermaals uit de doeken doen. De maanden daarna en naar het eind van het jaar toe was het genieten van een droom die uitkwam. Finishen in de Spartathlon is voor een ultra loper het ultieme. Maar ik kon alles relativeren want in die maanden was er meer aan de hand,we kregen het slechte nieuws dat loop en facebook maatje Sandra Cauwels het niet meer kon halen,haar dappere sterke strijd tegen kanker. Enkele weken voor dat slechte nieuws had ik haar nog gebracht naar het UZ in Gent,toen was ze nog volle hoop en deed niets vermoeden dat het plots zo vlug bergaf zou gaan,we hebben nog veel gelachen die dag en samen iets gegeten,die dag zal voor altijd in mijn geheugen blijven. Op 22 December 2011 is ze rustig bij haar dichte familie overleden, ze hoopte Nieuwjaar nog te halen maar ook dat was haar niet meer gegund,hoe onrechtvaardig is alles zo in deze wereld. Op 29 December tussen Kerst en Nieuw zijn we dan allemaal,haar familie , vrienden,kennissen afscheid gaan nemen bij haar laatste mooie uitvaart. Bij de Leffe loop in Markegem hebben we haar herdacht,door met een rood lintje aan,Sandra nooit te vergeten. Op de laatste dag van het jaar werd er in mijn thuishaven Geluwe de traditionele eindejaar loop in groep afgewerkt. Vanaf 2012 begon ik langzaam aan mijn loop trainingen weer op te bouwen tot een mooi einde week geheel. Eenmaal in de week loop ik nu met dapalo lopers club Dadizele om mijn snelheid in duur wat op peil te houden,in de toekomst ben ik van plan om nu en dan ook eens naar mijn andere aangesloten club flac in Wervik te gaan trainen. Op 14 Januari 2012 organiseerde loopster en facebook maatje Veerle Beernaert een training marathon in domein Bergelen in Gullegem, ze werd op die dag 42 jaar en 195 dagen,de afstand van de marathon. Een minuut stilte werd gehouden voor Sandra.48 vrienden,loop en loopsters kwamen samen rondjes afhaspelen waarvan 12 de volledige marathon liepen. Samen met ultra en trail atleet Dirk Van Thuyne liep ik nog wat door tot dat we juist 50 kilometer hadden gelopen. Mijn eerste ultra lange training van 2012 was een feit. De eerste weken van Februari werd het echt een ouderwetse Winter met vries temperaturen tot min 15 graden in Vlaanderen maar de Elfstedentocht kon toch niet doorgaan in Friesland. De week kilometers trainingen werden langer en langer maar dit jaar wil ik mijn snelheid ook terug wat opbouwen volgens het mogelijke naar mijn doen en leeftijd. Met Geluwse lopers maatje Katleen , Franky,Kristof,Samanta,Cristophe en Jean-Marie worden trainingen afgewerkt. Voor heel lange trainingen is het meestal in alle stilte alleen dat ik door de mooie Westhoek loop. Onlangs heb ik nog een nieuw loop maatje ontdekt hier in mijn thuishaven,niet zomaar één,Bianca Serroen zus van de sterke marathonloper Nico. Dat ras paardje is pas beginnen met lopen en wedstrijden meedoen. Met haar loop ik nu meestal rappe tempo trainingen naar kunnen tot ongeveer 20 kilometer ver. Onlangs schreef ze haar in voor de 20 kilometer van Kortemark een sterk bezette loop wedstrijd. Ze vroeg of ik met haar wilde meelopen om haas en zo meer te spelen, ze had trouwens nog nooit een 20 km wedstrijd gelopen. Zo gevraagd , zo gedaan, uit het niets liep ze de 20 km van Kortemark met ik als co-piloot heel de tijd aan een gemiddelde van goed boven de 14 km per uur. In de laatste rechte lijn toonde ze nog eens haar tanden naar de finish en spurtte nog een atlete voorbij en werd in de totale uitslag bij de vrouwen zevende, wat een debuut en wat een tijd........ 1:24:54! Voor mij was de test een geslaagde onderneming,nu Zondag 4 Maart loop ik mijn eerste ultra loop race van 2012 , de Internationale 6 uursloop in Stein Nederland. De man in black en muziek legende...... Johnny Cash zou op 26 Februari 2012 laatsleden 80 jaar geworden zijn,dat werd samen met al mijn Cash facebook vrienden jong en oud mooi gevierd.

 

Ludo

 

Veldloop Moorslede 25102009.jpg

Pictures12.jpg

Downloads6-1.jpg

 

 

Downloads7.jpg

 

Downloads8.jpg

 

 

Downloads9.jpg

Downloads10.jpg

Downloads5.jpg

 

 

Downloads12.jpg

 

Downloads13.jpg

Collages8.jpg

Downloads3.jpg

2012-02-25.jpg

 

Extra:Spartathlon story 2011

 

429077_3134375131443_1626760536_2725042_1960187312_n.jpg

 

 

 

De lange weg van Athene naar Sparta

 

Mijn Spartathlon verhaal begint anno 1986,tijdens mijn eerste korte ultraloop carriere.Toen had ik die droom al om deze monster ultraloop ooit eens te doen ,ik liep als twintiger zonder enige begeleiding en schema een halve in 1u13,marathon in 2u42 en liep de 100 kilometer in goed 8 uur.Om mij te selecteren voor deze zware extreme wedstrijd zou dus geen probleem zijn maar enige tijd later hield ik door omstandigheden het ultralopen voor bekeken,een mens moet knopen doorhakken en een keuze maken in het leven, maar goed met vallen en opstaan en 25 jaar later dus dit jaar in 2011 stond ik wel en waar aan de start bij de Acropolis in de Griekse hoofdstad Athene.

 

Het begon terug te kietelen 2 jaar geleden toen ik een email stuurde naar de meester van de laatste jaren in de Spartathlon Luc De Jaegere voor wat informatie,hij schreef mij kort nadien terug dat ik door mijn verleden een goede kans maakte om de Spartathlon te overleven.

 

Nu was het de kunst om mij eerst te plaatsen voor deze extreme ultraloop,en dat deed ik dan maar bij de nacht van Vlaanderen in Torhout,100 kilometer lopen onder de 10u30.Ik haalde nogmaals de selectie voorwaarden bij de 100 kilometer ultraloop in het Noord - Franse Steenwerck.Intussen had ik alias Spartix Rudy Vanden Berghe toevallig tegen het lijf gelopen tijdens de 100 km nacht in Torhout en de man die alles weet over deze extreme Griekse ultraloop,Spartaan Joseph Buteneers. Deze twee Spartanen geloofden in mij en gaven mij een grote kans om de voeten van King Leonidas aan te raken.Ik kreeg van hun vele tips over wel en wee van voorbereiding,training,voeding en zoveel meer maar ondanks alles kreeg ik van beide te horen,doe wat jij best vind want jij moet het doen want niemand is gelijk in alles wat een ander doet. Finishen binnen de 36 uur over een afstand van 246 km,nergens vlak en als toemaatje extra de 1100 meter hoge Sangaspas beklimmen via rots krongels is extreem. Anderhalf jaar geleden trainde ik al enkele 100 kilometer lopen met ondermeer een lastige 100 km in het drielandenpunt te Welkenraedt,dit alles op voorbereiding met zicht op eind September 2011. Maar de echte voorbereiding begon vorige Winter toen ik samen met mijn loopmaatje Katleen de ijskoude, op sneeuw en op glad ijs de wegen trotseerde. Samen op pad met vele lange soms kletsnatte duurlopen ergens te lande bij organiseerde wandeltochten. Vooraf liep ik eerst duurlopen om dan bij Katleen aan te sluiten om haar tempo en interval trainingen mee te lopen. Het marathon schema was van Katleen haar man Franky Van Lierde,Ik begeleide haar trainingen op weg naar haar eerste marathon die van Antwerpen,die een groot sukses werd ! Vanaf dan was er maar één wedstrijd die telde de Spartathlon,deze veeleisende ultraloop ter wereld en heel bijzonder met de Olympische waarden en gedachten met start aan de Acropolis in Athene en finish aan het standbeeld van King Leonidas in Sparta. Ontelbare duurlopen van goed 70 kilometer werden afgehaspeld naar het Westvlaamse Heuvelland.Een onverhoopt sukses bij het Belgisch kampioenschap 24 uur waar ik brons behaalde met bijna 213 km want felle kniepijn dagen ervoor deed mij twijfelen.Met etixx gels,zouten,water en zuivere citroen liep ik 24 uur aan één stuk. Door de vele trainingen begon mijn lijf daarna toch wat te verzwakken,ik werd te scherp en dat uitte bij het Belgisch kampioenschap 100 km in Torhout waar ik tot ongeveer 55 km sterk liep maar daarna nog 45 km moest afzien tot en met,ik werd beloond met het goud bij de masters. Daarna werd er wat minder getraind en bleef ik mijn etixx sportvoeding gebruiken. De ultieme zware trainingsweek tot en met de 100 km van Bornem werd goed doorstaan,421 km trainen in 9 dagen.

 

Vanaf nu was het voor mij afbouwen naar de Spartathlon toe en was het plots veel minder training voor mij ,4 dagen lopen en 3 dagen rusten,ik voelde mij sterker worden, de scherpe kanten werden weer ronder. Mijn loopmaatje Katleen was zeker van haar stuk,zonder ongevallen of kwetsuren haal jij de finish binnen de 36 uur!ze had mij intussen al zien afzien in Torhout,ze reed naast mij met haar fiets als begeleidster. Ik bleef er toen nog kalm bij en was ver van zeker van mijn stuk, ik wist wat ik kon maar de Spartathlon kan je met niets vergelijken.Ik had er alles voor gedaan,wat kan een mens nog meer doen,ik had ongeveer vanaf Januari tot half September 6000 kilometer afgehaspeld.Late September and Athens here I come,de spanning begon te snijden en eindelijk was het zover,het stond voor de deur, ik vertrok naar de luchthaven van Zaventem voor een weekje tussen Athene en Sparta,ik was op weg voor de run van mijn leven.Op Dinsdag 27 September 2011 vloog ik met Brussels airlines met een goed anderhalf uur vertraging samen met een andere geselecteerde Belg Erwin Hamers naar Athene. Eens in open lucht in Athene kon je de warmte onmiddelijk goed aanvoelen,nu en dan kwam er plots een waaierige wind tevoorschijn die voor wat afkoeling zorgde. Met een gehuurd busje door het begeleidingsteam van Erwin Hamers kon ik mee naar hotel blue sky,door de Griekse crisis was er die dag staking van bus en taxi. Na een dag en nacht was het tijd om naar het atleten hotel London te verhuizen,we waren er vroeg bij en konden alles regelen om het Belgisch ultraloop team samen in kamers onder te brengen. Atleten van overal ter wereld kwamen Hotel London bezetten,de Japanse grote delegatie had apart een ander hotel toegewezen gekregen.Bij de briefing was het erg druk,dit schouwspel werd rechtstreeks door de Atheense en andere Griekse tv live in de huiskamers gebracht.Je zag de spanning op ieder atleet zijn gezicht. De Belgische ploeg was nu voltallig met elf.....Ghislain Dops,Pat Leysen,de gebroeders Luc & Edwin Lenaerts,Luc Dejaegere,Lieven Pieters,Michiel Smits,Erwin Hamers,Bart Van Nijlen en Marc Vandenplas allemaal met één doel,de voeten van King Leonidas aanraken in Sparta en onsterfelijk worden. De dag van de waarheid werd een feit,met bussen werden we naar de startplaats aan de Acropolis gebracht. Bij de verlichte Acropolis stond iedereen op de toppen van de tenen en in spanning te wachten om eindelijk te starten in de Spartathlon 2011. Overal werd nog gefilmd en ontelbare foto's genomen maar de klok stond op 7 Griekse tijd , de officiele start, er werd afgeteld en weg was ik,de start had ik toch al gehaald...de finish binnen 36 uur?

 

 

 

De eerste kilometers is het al opletten geblazen,op grote verschillende hoekige en ronde traditionele stenen is het vanaf de Acropolis gevaarlijk naar beneden lopen. De eerste twee uren is het rennen dwars door Athene,de ochtendspits is heel druk,overal zie je massa auto's in rijen heen en weer,van links en rechts langs je voorbij zoemen. De politie doet er alles aan om de over drukke kruispunten verkeersvrij te houden,sommige ongeduldige chauffeurs toeteren tot en met. De reuk van de vuile uitlaatgassen doet mij last krijgen,mijn ogen beginnen te pieken en ik krijg het snot in de neus. Plots krijg ik aan beide kuiten een tintelend gevoel van opkomende krampen maar na een tijdje gaat het vanzelf weer weg....oef ! Nu en dan is het in zig zag tussen de auto's doorlopen en de stank van de vuile lucht blijft miin ogen parten spelen.

 

Eindelijk loop ik buiten Athene en de last van neus en ogen smelt als sneeuw in de zon weg,wat een opluchting. De eerste Belg die ik tegen kom is Spartaan Luc Dejaegere , in zijn eigen stijl loopt hij verder,voor hem is er maar één wedstrijd die telt en dat is de Spartathlon,hij kan er niet genoeg van krijgen,het is zijn vierde opeenvolgende deelname,driemaal kon hij de voeten van King Leonidas aanraken.Het wordt warmer langs de Griekse wegen,op een bord zie ik dat de temperatuur op 30 graden staat,mijn eigen spons begin ik goed te gebruiken,bij iedere bevoorradingspost laat ik het water over mijn hoofd en nek vloeien.Ik wordt op vele plaatsen toegejuigd door supporters , cherpa's en teams van andere Belgische en buitenlandse ultralopers. Jef Buteneers en de Spartathlon vrienden uit Westmalle zijn goed herkenbaar, allemaal in rood t-shirt gekleed,Eric Vercauteren en bende waren vroeger het vast begeleidingsteam van de betreurde mister Spartathlon Leo Van Tichelen,liefst negen maal wist hij de Spartathlon tot een goed einde te brengen,dit keer begeleiden ze de Belg Erwin Hamers. Rijen schoolkinderen zijn uitbundig en staan te zwaaien met hun armen om mijn handpalm aan te raken,natuurlijk speel ik met volle overgave het spelletje mee,op zulke momenten zou je denken dat het allemaal vanzelf loopt en krijg je nieuwe krachten.Lieven Pieters de andere West-Vlaming van de Belgische ploeg loopt mij in zijn kaarsrechte eigen stijl voorbij,hij gaat goed vooruit,ik durf niet te versnellen,de tip van Rudi Vanden Berghe zit in mijn hoofd...maak dat je bij het check-point na 80 kilometer nabij Korinthe en tevens de eerste post waar je hulp mag in ontvangst nemen van een begeleidingsteam en zomeer niet meer of een kwartier voorsprong hebt op het sluitingsuur.Kronkelend heuvel op,heuvel af is het nu lopen langs de Griekse kustlijn,mooie uitzichten langs de zee. Kilometers ver zie je eenzame runners voor je uit. Plots is daar een Belg...Marc Vanderplas met zijn korte pasjes komt hij langszij,het ziet er goed uit. Even later loop ik een tijdje in gezelschap van de Nederlander Henk Geilen,we babbelen wat en wat verder loop ik van hem weg,hij roept nog...Ludo niet forceren,je zal gemakkelijk binnen tijd in Korinthe zijn. Toch heb ik het gevoel dat het wat minder gaat en een tijd later is het goed afzien,ik ben ongeveer 70 km ver. Even verder kom ik de Belg Luc Lenaerts tegen,ik denk onmiddelijk aan zijn zelf gemaakte song I wanna run to Sparta,Sparta's on my mind en doet mij vleugels krijgen. We lopen een tijd samen en peppen ons aan elkaar op,blijven lachen is de boodschap van Luc die intussen zijn run afwisseld met tussentijdse rappe stapjes. Later zegt Luc doe maar je komt zeker aan in Sparta en alleen loop ik verder. In een zonovergoten Korinthe loop ik het welbekende kanaal over,toeristen maken kiekjes van de diepe afgrond,plots hoor ik geroep bij het oversteken achter mij in het Vlaams...kijk nen Belg en wordt er vurig gesupporterd. Ik kom aan na 81 km bij het eerste controle punt, de chip doet zijn werk op de mat en de tijd staat op 16:09:35,ongeveer 21 minuten voorsprong op het sluitingsuur.hier liggen velen al uitgeteld en is de Spartathlon voor hun gedaan. De drukte is hier te snijden,hier mag je allerlei hulp krijgen van eigen cherpa's of team,je kan verzorging en massage krijgen van de organisatie maar ik doe het helemaal alleen,geen team rond mij, ik heb kleine plastieken zakjes mee met poeders zout en gels.Ik doe een zakje zout in mijn drinkbus,wat water erbij,wat schudden en drinken, ik verorber een etixx gel,wat banaan in mond en weg ben ik,geen tijd te verliezen.De wegen worden nu smaller en is het lopen het platteland in tussen de vele boerderijen waar de druiven hangend uit de schuren sieren.Ik haal een runner in die aan het stappen is,ik blijf er even bij en doe een kort praatje,het is een Amerikaan uit Oklahoma City en als ik hem verlaat zegt hij..... I'm waiting for the high mountain....maar ik denk bij mijzelf dat is nog een heel lange weg,na afloop zag ik hem terug in hotel London en de high mountain ( Sangaspas) werd niet meer gehaald maar hij verzekerde mij.....I try again next jear. De avond is aan het vallen, de zon is aan het ondergaan tussen de boomgaarden in de kleine dorpjes,de horizon staat helemaal rood gekleurd,kinderen staan langs de weg en vragen in groot aantal een handtekening van mij,al heel traag lopend speel ik de vedette en schrijf op hun papiertje mijn handschrift,mijn naam en Belgium,de blije gezichtjes springen in de lucht,een klein meisje vraagt mij in het Engels....do you love Greece.....yes of course, op zulke momenten doet een mens nadenken en is de emotie dichtbij. Zoals voorspeld krijg ik plots een medeloper naast mij, een dolende smalle hond is voor kilometers mijn gezelschap,met zijn tong hangend uit zijn muil blijft hij naast mij trappelen,nu en dan moet ik een wilde beweging maken als de hond te dicht bij mijn kuiten aanleund.Mijn voorspong op de limiettijden is intussen groter geworden,ik ben toch al meer of 120 kilometer ver en bijna halfweg.In een dorpje bij een bevoorradingspost waar ik vlug een warme koffie met veel suiker naar binnen verorber draai ik mij nog even om en daar zie ik de Belg Erwin Hamers op een stoel zitten,hij zegt.... Ludo tis over,einde krachten,darmproblemen,ik kan niets meer naar binnen krijgen,ik pep hem nog wat op, maar het was helemaal op, de opgave voor hem was een feit.Iets verder loop ik een andere Belg Edwin Lenaerts tegen het lijf,ook hij heeft het zwaar te verduren,hij zegt....loop maar door Ludo,ik moet vertragen en zie wel waar ik uitkom.Ghislain Dops haal ik na een tijd bij,hij probeert nog binnen de tijd te zijn bij de volgende post maar hij zegt zelf dat hij waarschijnlijk zal moeten opgeven.Mijn koplamp moet vanaf nu zijn werk doen,ik run nu in de hel van de Spartathlon, in de pikdonker, kilometers ver , een gebogen smalle weg die bedekt is met grint,overal diepe kuilen,je ziet alleen in de schijn van de koplamp,ik loop in het midden want anders is bijna niet te doen,ik voel het branden op het platte van mijn voeten,hier zie ik af tot op het bot,het is zwaar lopen,met alle kracht verplaatst ik mijn voeten,mijn geest moet de pijn overwinnen,ik moet naar Sparta. Dwars door de hel heb ik eindelijk gezelschap,Prisca Vis van Oranje is ook aan het zwalpen,we blijven een tijd samen lopen,ze verteld mij dat ze maag en darm problemen heeft,ze kan ook niet veel meer eten.Bij een post na de lijdensweg van de hel moet ik de Nederlandse atlete even laten gaan,er zitten grint steentjes in mijn rechter loopschoen,ik loop al kilometers met steentjes die aan het snijden zijn tussen teen en hiel,zo kan ik niet verder.Ik neem plaats op een stoel en met veel moeite en veel tijd verlies kan ik in horden en stoten het probleem oplossen,met hulp van twee Griekse schoonheden kan ik die stoel weer verlaten,ze nemen mij bij de arm om recht te staan, ik kan mijn weg richting Sparta voort zetten.Na een tijd loop ik Prisca Vis terug in,het gaat van kwaad naar erger,ik blijf er nog een poos bij maar plots moet ze voor de zoveelste keer overgeven tot en met,ik blijf nog even hangen maar ze zegt....doe maar niet kijken achter mij,iets verder zal ze tot opgave gedwongen zijn.Klimwerk is er intussen weer volop van de partij,ik nader de bergzone van de Sangaspas.Hier loop ik in gezelschap van de Nederlander Martijn Biesmans die met grote stappen omhoog gaat.De wegen beginnen vreselijk omhoog te lopen,het is kilometers lang klimmen,het is hier al zo zwaar,wat gaat dat zijn op de pas zelf.In de verre zie ik de Sangaspas voor mij,wonderbaar,sprookjesachtig maar tegelijk een angstaanjagend schouwspel van lichtjes zigzagt omhoog.Ik kom aan de voet bij mountain base aan de post,daar heb ik een overvolle zak met spullen klaar liggen,warme kledij en zomeer, maar het enige dat ik eruit haal zijn een paar handschoenen,ik kan mij amper nog buigen en heb niet de spirit om mij te verkleden.Ik heb 47 minuten voorsprong op de limietstijd. en toch wil ik onmiddelijk verder maar Martijn Biesmans de Nederlander niet meer,ik roep nog kom we zijn dan met twee maar hij is einde krachten door een val in de hel en stopt.Hier liggen velen uitgeteld,ze slapen en zijn uitgeput,de kracht ontbreekt van velen om de Sangaspas te beklimmen.Ik ben even de weg kwijt maar wordt al gauw geholpen om aan de pas des doods te beginnen. Het is onmiddelijk keihard afzien,mijn benen zijn loodzwaar het is alsof ik zweef met de voeten op de grond,ik moet mij helemaal buigen,alles doet pijn,ik ben terug de voorhistorische mens die heel gebogen op handen en voeten een weg zoekt tussen plant en rots.Op plaatsen hangt een rood-wit lint en staan er rode lichtjes,daarachter schuilt de ravijn,soms verplaatst ik mijn voet op een rots met de hulp van mijn hand,met de andere hand hou ik mij vast aan de rotswand of aan het struikgewas om mijn evenwicht te houden.Ik kijk heel de tijd met mijn koplamp naar beneden,de schijn van het licht is ongeveer 25 cm tot de grond.Op enkele gevaarlijke punten in bochten staan een tweetal bergbeklimmers op wacht met reddingsmateriaal.Ik krijg het hard te verduren,het gaat bijna recht omhoog,het kan toch niet ver meer zijn en ja plots is daar....eindelijk! de top of the mountain,een felle wind raast hier voorbij en is het koud,bij de post krijg ik onmiddelijk een warm deken over mij body,een vriendelijke Griekse vraagt.....something to hot food?Mijn antwoord is nee,het deken vliegt van mij en ik loop verder op weg naar de afdaling,ik wil vooruit.De zink gaat recht kronkelend naar beneden,levensgevaarlijk. Overal liggen losliggende stenen en rotsbrokken,soms is het meer glijden dan lopen en is het bijna onmogelijk om je in evenwicht te houden,de kuiten staan gespannen, ik geloof in mijn hoofd dat mijn lange sportsokken hun werk doen.Het is een hachtelijke onderneming om recht te blijven...zo gezegd,zo gedaan,in een uiterst stijle bocht naar beneden glijd ik uit en blijf een 10-tal meter glijden,het is plots stil,ik blijf enkele minuten liggen,niemand komt mij voorbij,langzaam bekijk ik mijn body,wat schaafwonden aan arm en been,met veel moeite kan ik mij omhoog hijsen en verder ga ik rustig naar het dal. Ik kom aan in Village of Sagas en drink een sportdrank om even te bekomen. Na een heel kleine pauze en tot mijn verbazing met nog meer voorsprong op de limiettijd loop ik als snelwandelend verder. Plots krijg ik pijn aan de heup en moet ik gedwongen mijn loop - stap veranderen.Ik begin luidop tegen mijzelf te praten,wat ik allemaal vertel zijn dingen uit mijn verleden en denk ik aan mijn overleden vader,mijn dochter, dierbare vrienden,mijn lief loopmaatje en zomeer,soms rare uitdrukkingen maar het helpt ,ik pep mij helemaal zelf op,ik wil niet vallen maar opstaan,ik moet naar Sparta verdomme.Het ochtendgloren heeft intussen zijn intrede gedaan en de zon komt op,het loopt van kwaad naar erger met de pijn aan de heupstreek, ik sukkel verder maar opgeven....never! Ik dacht dat de Sangaspas het zwaarste was maar nee na een vlakkere weg is het nu weer klimmen,kilometers ver op brede snelwegen gaat het steil omhoog, zwaarder dan ooit,klimmen en nog eens klimmen er komt geen eind aan.Langs mij razen de auto's voorbij,links lopen is de boodschap,maar wat is dat toch gevaarlijk! Een Japanner die ik voorbij steek zwalpt van de ene kant naar de andere.Vele auto's toeteren en Griekse voorbijgangers rijden met open ramen en wuiven met open armen naar mij,wat een fantastisch gevoel,ik krijg vleugels en kan soms de pijn verdrijven.Moederziel alleen moet ik verder en plots loopt het even verkeerd, in een ommetje in een dorp ben ik de kluts kwijt en even de weg in mijn hoofd verloren. Achter mij hoor ik getoeter van een aankomende auto,het raam gaat naar beneden van een organisatie wagen, het is ex- top ultraloper Jan Vandendriessche en lid van de Executive Council van de IAU en director of organisations,Ludo zegt hij.....je bent verkeerd aan het lopen,terugkeren 500 meter en links afslaan.....bedankt Jan! De benen lopen niet meer mee maar mentaal blijf ik sterk,Jan is nu de enige Belg die ik langs de Griekse wegen tegenkom,hij spreekt mij moed in en op sommige posten hou hij mij op de hoogte van de stand van zaken,het wordt spannend , constant loop-stap ik met 10 tot 15 minuten voorsprong op de disqualificatie.Ik wordt bijgehaald door Martin IIott uit de United Kingdom en bij het passeren zegt hij.....you're going to Sparta! Ik ga niet meer vooruit en toch haal ik strompelende atleten in.Aan posten zitten of liggen atleten helemaal kapot wachtend om de opgave bus om die te vergezellen naar Sparta,ik wil daar niet van weten,ik wil Sparta bereiken met mijn voeten.Eindelijk krijg ik nog wat gezelschap,met de Deense kampioene 24 uur Anne-Marie Rossen loop ik een tijd samen,op een lastig stuk omhoog is de pijn ergens in de heupstreek weer niet te harden en moet ik afhaken,ze kijkt nog om en zwaait met haar armen...kom, maar ik laat ze gaan.Jan Vandendriessche roept plots bij een post,je hebt 28 minuten voorsprong,nu weet ik het zeker,ze krijgen mij niet meer klein,in Sparta kom ik binnen de limiet aan.Na 236,6 kilometer zie ik plots ongeveer 100 meter voor mij eindelijk nog eens nen Belgische atleet,Marc Vandenplas komt juist uit het veld van een sanitaire stop maar naast hem kom ik niet meer,ik kan niet meer versnellen zoals ik normaal wel kan,bij iedere beweging voel ik de druk aan mijn heup,ook rugpijn doet mij verplicht verder strompelen,ik laat alles begaan,ik weet zonder dood, slag of stoot haal ik de finish. Een Spanjaard, zijn horloge staat stil,constant vraagt hij, what's the time?Ik verlies nog veel tijd in de allerlaatste kilometers,het is nog vrij lastig langzaam omhoog en in de straten van Sparta tussen de huizen slaat de warmte dwars door me heen.Bij de allerlaatste post drink ik nog een flesje water en sukkelend maar toch weer wat lopend naar de ultieme kilometer waar je toch goed de concentratie moet blijven houden om niet onder een voorbijrijdende auto te liggen.Een bocht naar rechts,eindelijk zie ik in de verte het standbeeld van King Leonidas met alle vlaggen in rij van de deelnemende landen,overal wordt ik bejubeld en wordt er geschreeuwd, wat een moment,droom ik nu of is het van ware,de finish is in zicht. Nog enkele honderden meters, Spartaan Jef Buteneers komt vol emotie naar mij lopen,ik steek mijn armen wijd in de lucht en maak een vuist,ik ben er,ongelooflijk,het is mij gelukt na die toch kloeke val bij de afdaling Sangaspas. Alle Belgische opgevers leven mee met mijn finish,dat vergeet je nooit,Luc Dejaegere die voor de vierde keer en in een beste tijd al een poos binnen is omhelst me,overal wordt ik toegejuigd door supporters en atleten van verschillende Nationaliteiten,ik moet handen drukken van een hele rij Japanners, Belgische,Vlaamse en Oranje vlaggen gaan de lucht in,iedereen leeft mee,onbeschrijfelijk! Door de luidsprekers hoor ik.....Finish Ludo Depoortere of Belgium.Ik wordt de laatste tientallen meters begeleid en ontfermt door Greet die mee is als familie van ultraloper Marc Vandenplas maar supportert voor heel het Belgisch team,in alle drukte verliest ze haar zonnebril, (de mijne heb ik verloren achter gelaten als souvenir ergens op de Sangaspas),ze loopt mee tot aan de trappen want verder mag ze niet.Iedere stap die trapjes op is een pijnlijke opgave. Ik ben helemaal leeg,tot voorbij het bot maar hier zich...ik kan de voeten van Koning Leonidas aanraken. De typische olympische lauwerkrans wordt op mijn hoofd gezet door de meisjes in trationele oude Griekse kledij,ik drink hun godendrank, de originele plaquette krijg ik overhandigd.Daarna wordt ik weggebracht naar de verzorgingsdienst,Greet blijft aan mijn zijde,Het is een hele klus om mijn sokken en schoenen uit te doen maar eindelijk lukt het toch en worden mijn voeten gewassen en in een badje ontsmet, daarna worden ze nog wat besproeid en krijg ik sneeuw witte sloffen aan. Als ik zo even mijn volle verstand terug heb kijk ik even rond en zie ik overal atleten aan de infuus,ze zijn lijkbleek. Met een taxi wordt ik naar het hotel gebracht.(Mijn loopschoenen liggen nog in de taxi,de chauffeur zal ze waarschijnlijk als souvenir bijhouden ;-) want bij aankomst thuis zag ik s'anderendaags dat ze niet in mijn valies zaten.Na afloop was het van hier naar daar, met bus naar receptie en huldiging met maaltijd in Sparta,hotel uit en terug reis per bus naar hotel London in Athene,voor mij een zware onderneming want het ene wat ik wilde was rusten lang uitgestrekt op bed. De sluitingsceremonie met feestmaaltijd en huldiging van alle atleten die de finish gehaald hadden binnen de tijd was in een sfeervol decor,iedereen werd afzonderlijk op het podium geroepen om de zeldzame en uitzonderlijke medaillie rond de nek te krijgen en ik was daarbij.....ongelooflijk! Ter plekke was ik nog niet tot het besef gekomen wat ik klaar had gespeeld,dit kwam later.Luc Dejaegere zijn woorden,het veranderd iets in je leven,je hebt iets groots gedaan,je bent nu onsterfelijk en je staat in de annalen van de Spartathlon,al blijf ik alles relativeren,de run van mijn leven is geslaagd,mijn droom is uitgekomen. De koerier Phidippides zou het tijdens de Perzische oorlog als eerste anno 490 jaar voor de jaartelling in juist 36 uur gedaan hebben,historische bronnen spreken van twee dagen, mijn tijd 35uur 50minuten en 3seconden en de 29ste Belg ooit in de historie van de Spartathlon. 143 atleten van de 370 halen de finish binnen de tijd. Dat 6 Belgen van de 11 de voeten van King Leonidas aanraken is op één na in de geschiedenis de beste prestatie ooit.De week van mijn leven,die van de Spartathlon is ten einde,met de gebroeders Edwin & Luc Lenaerts en ultraloop icoon Pat Leysen die super gelukkig is,bij zijn derde deelname haalt hij de finish,vlieg ik terug naar Belgie. Na een slopende trein reis van Zaventem naar Menen wordt ik opgehaald door Franky die mij in zijn armen vast neemt voor een verrassend onthaal bij mij thuis door zijn vrouw Katleen die emotie uit en mijn lieve dochter Steffi die mij vreugdevol met een fles champagne omhelst.

 

 

 

" De Spartathlon runnen is: een vijftal keer is uw lijf bijna dood,mentaal moet je de hel als de hemel zien, je lijf moet binnen en buiten ver over de lijn "

 

388755_2640451783668_1626760536_2526512_654764014_n.jpg

 

Ludo Depoortere.

 

Mooi Filmpje met video en foto's van de Spartathlon 2011....... Mijn finish in Sparta mooi in beeld! gebracht!
Met dank aan Jan Vandendriessche.

 

 

De commentaren zijn gesloten.