08-11-10

De trek naar het Westen.

Er hangt iets in de lucht,maar wat......de dagen worden alsmaar korter maar kouder,nee hoor,vandaag om kop twee uur in de namiddag was het 17 graden toen ik de start nam voor een lange duurloop van 43 kilometer. 4 November en een zacht klimaat,het is niet meer zoals het vroeger was. De natuur verliest wel haar groene kleur en de vogels zijn volop bezig aan hun trektocht naar andere oorden. De Winterslaap van sommige zoogdieren is begonnen en ik run met stormachtige winden in mijn rug het platteland in. Ik vlieg vooruit zonder mij te forceren,de warme wind doet mij vooruit snellen. In geen van tijd ben ik 10 kilometer ver,te snel maar daar kan ik niets aandoen trouwens daar is het keerpunt van mijn tour,wind op kop! Dat is wat anders,ik voel het onmiddellijk ,de wind blaast nog stormachtiger als voordien. Ik geraak meer achteruit of vooruit,het is soms dat ik tweemaal dezelfde meter run. Gelukkig is er op plaatsen beschutting van de nog niet afgereden rijpe mais velden waar het heerlijk lopen is. Ik run op het platteland via Dadizele,Slijpskapelle, een gehucht van Moorslede naar Beselare echt het boerenland in. Schapen,geiten,koeien,lopende hennen en paarden zijn de dieren dat ik overal tegenkom. Een bende vinken vliegen dicht bij de grond langs mij, nu en dan worden ze terug gekaatst van de wind. Op weg naar de domein bossen van Zonnebeke hoor ik plots achter mij het getrappel van paarden. Ik kijk even om en zie ik twee paarden langszij met een koets verbonden,de koetsier met cowboyhoed heeft het leidsel goed in de hand. Naast hem zit een passagier en achteraan twee jonge gasten. Ze halen mij in en steken allemaal hun hand uit naar mij,mooi gebaar. Iets verder langs het bosrijke gebied van de Nonnebossen hoor ik weer getrappel van paarden,een hele rij tweespan en dubbelspan paarden met rijtuigen en huifkarren vergezeld ik voor een tijdje. Het lijkt wel de trek naar het westen in het wilde westen,de Oregon Trail. Ik begon te fantaseren,ik lijk wel “The Duke,alias John Wayne” die alles in goede lijnen moet brengen op weg naar de monding van de Colombia rivier. Mijn benen zijnde het paard lopend op running schoenen en mijn bovenlijf The Duke hemzelf in “How the West was won”. Gelijktijdig hoor ik in mijn oren via de mp-3 speler,de song “Cindy” van Johnny Cash & Nick Cave,toevallig op hetzelfde moment,je kan denken dat ik nog meer fantaseer. Heel de meute verlaat mij aan het houten chalet & taverne “t'nonnebos. Ik stop niet om even enkele whiskies naar binnen te gieten in de saloon ter plaatse,ik draaf met de felle wind op kop door. Via Geluveld run ik op binnenwegen verder naar Zandvoorde,eindelijk is hier terug de draai wind van achteren. De lonesome cowboy zweeft lopend in de duisternis vooruit. In Kruiseke,het gehucht van Wervik run ik nog een plaatselijke ronde om iets voor zes uur terug in mijn thuishaven te belanden. 3h59 en wat seconden heb ik in totaal gelopen voor een afstand van 43 kilometer. Een verkwikkend bad was een deugd doende prijs voor mijzelf.

 

RIO BRAVO,de movie , een echte klassieke Western.

The Duke in de hoofdrol,alias John Wayne maar Walter Brennan als Stumpy  was veel in Westerns te zien bij John Wayne, vond ik een fantastische acteur.

 

 

Ludo

24-10-10

VREDESLOOP IEPER

 

 

Vredesloop 2010 003.JPG

 

 

 23/10/2010,

VREDESLOOP IEPER

 

De Herfst kan mooi zijn,het vallen van de bladeren,bruingele tafereeltjes maar de Herfst kan ook zijn donkere depressies hebben zoals gisteren. Vanaf de prille en kille morgen was het regen en wind en toen ik in de namiddag naar Ieper reed voor de Vredesrun was het niet anders. Een 10 mijl is 16,090 kilometer runnen en toen ik de dag voordien mij wat losjes liep had ik zware benen,dus eigenlijk goed nieuws voor deze zware klus met dit weer op dit parcour want eerder weet ik als ik zware benen heb de dag eerder dat het goed zal lopen. Eerst liep ik mij wat in, enkele ronden op de atletiekpiste van het sportcentrum van Ieper,de zware benen waren weg en deed zelfs nu en dan een kort spurtje. Runnen voor Pace in de wereld,voor verdraagzaamheid met ieder mens van de wereld,voor een kernwapenvrije wereld daar doe ik zeker aan mee. De start werd gegeven aan de Fenix,de jeugd had zijn vredesloopjes al gedaan en nu stonden we klaar voor de 10 mijl,op een andere plaats ook present de runners voor de 5 kilometer Vredesloop. André Mingneau parcour meester gaf het sein en de start werd in gang geschoten. De eerste kilometers op de paden langs de vestingen liep ik hard van stapel. Na 2 kilometer liet ik het gas terug lopen en belande in een grote groep met Geert Ryckaert die op een boogscheut van de Menenpoort in Ieper woont,het was de enige die ik herkende. Daarbij ook enkele runners van de club van Warneton uit het naburige Wallonie. Na 5 kilometer waren we al op de jaagpaden langs de vaart Komen-Ieper en de tijd stond op 19:32,de snelheid zat erin van meer of 15 km per uur. Vanaf de start hadden we geen druppel regen meer maar de wind was sterk aanwezig en het was mooi om zien hoe er waaiers werden gevormd met de wind van opzij. Ik als ex-wielrenner deed daar goed in mee en liep slim. De bossen waren daar,de trail kon beginnen. Bij de eerste passen in het Provinciaal bos lagen de wegels er vuil,nat en modder bij. In één van zo een modderige diepe kuil gleed Geert Ryckaert uit en viel,maar in geen van tijd was de inboorling van Ieper terug recht en gelukkig zonder erg kon hij ons weer vergezellen. Het bleef maar doorgaan met de modderige run, de bruine nattige aarde spatte hoog op,overal waren we op ons body ermee bezaaid. Mijn rode lichte trail schoenen hadden bruine meches gekregen. Een massage voor de voeten kregen we op een kasseien weg in het Provinciaal natuurdomein,de meeste liepen er naast in het modderige plaksel , ik liep over de kasseien. Er werd gelopen langs meerdere monumenten uit de Eerste Wereldoorlog , hier in de streek kan je er niet naast kijken hoe de gruwelen van een oorlog tot uiting komt. De kuitenbijter van een klim was hard kaliber,stijl omhoog op onverhard terrein in het bos,hier liet ik de andere wat voor mij lopen en liet ze enkele meters gaan,op mijn tempo naar boven en niet forceren en bijna op de top was ik er al opnieuw bij. In de afdaling ging het tempo weer goed de hoogte in tot we dwars door de weiden moesten,daar was het zwaar runnen,lang gras,oneffen terrein en nu en dan in of langs een koeienstront. Het liep goed bij mij en kon het tempo goed volgen. Toen je dacht het trail runnen is voorbij.......neen hoor!plots was het trailen op de smalle asfaltwegen. De boeren zijn overal bezig met het werken op het land , de mais wordt binnen gehaald en de patatten worden afgereden zo dus was het lopen op dikke en opgehoopte modder en dat op golvend terrein richting Zillebeke en zijn vijver. Aan het 14 kilometer punt stond de tijd op 58:45. Langs Zillebeke vijver begon ons groepje uiteen te spatten en was het ieder voor zich. De duik onder de weg en de stromende waterkraan via de fietstunnel was daar de laatste kilometer. Aankomst! Mijn tijd 1:08:39 met een gemiddelde van 14,071 km per uur. Ik werd tenslotte 4de bij de masters twee in een 10 mijl run , een hele mooie maar vandaag gemaakt door de weergoden, de boeren en parcourmeester André Mingneau.Na afloop bij de prijsuitreiking was het napraten en onderonsjes met lekkere streekbieren uit Bolivia en andere. Nico Serroen van Dapalo won de 10 mijl voor Glenn Vermandere andermaal van Dapalo en Gavertrimmer Pascal Debersaques bij de seniors. Didier Verstraete won bij de masters één voor Kurt Jurgens en Filiep Vandekerkhove. Bij de masters twee werd Filiep Vermont uit Geluwe winnaar voor Patrick Verhaeghe en Bruno Leroy,deze tweede en derde van club de Warneton. Mieke Parret uit Poperinge won bij de dames seniors in 1:08:29,bij de dames masters één won Marleen Struyve uit Loker in 1:14:08,tenslotte bij de dames masters twee won Marjan Mailfait van atletiekclub Flac in 1:12:52.

 

Ludo

 

 

 

 

 

39529_170732339607430_100000119943760_620881_2305324_n.jpg

Vredesloop 2010 002.JPG

21-10-10

KATHE KOLLWITZ VREDESLOOP IEPER OP 23/10/2010

Pictures145.jpg

Pictures146.jpg

belgiumtogazaHIER:ALLE INFORMATIE 

 

 

Pictures147-1.jpg

 

 

Parcour 2010,10 MIJL VREDESRUN


vredesloop2009

VERDER RUNNEN

 

VERDER RUNNEN

Wat is de drang om verder en verder te willen runnen? Deze vraag slentert soms door mijn geheugen. Toen ik enkele jaren geleden terug begon te lopen zou het voor eenmaal zijn om gewoon eens mee te doen voor de fun,niets was minder waar,ik bleef lopen en altijd maar verder. Waarom doe ik dit nog. Ouder worden en toch de grenzen willen verleggen,midlife crisis.......dat heb ik tot nu toe nog niet gehad denk ik dan,of misschien heb ik al heel mijn leven een gevoel van life crisis. Het leven bestaat uit vallen en opstaan,het terug op de rails krijgen is voor iedereen anders. Al de frustraties van een leven die voor de één geslaagd is of voor de ander niet is ook anders. Verder runnen , de uitlaatklep, is voor mij een gepast woord. Een lange ultra training alleen in en met de natuur aan wat denk een levend wezen dan.......je hele leven wordt soms in de gedachten gemaakt in een documentaire film,van nostalgie tot de werkelijkheid,moest het leven anders aangepakt worden of had ik beter dat of niet gedaan. Het hele leven is een run vanaf de geboorte tot het einde,door omstandigheden wordt het leven gemaakt,de keuze moet je zelf invullen,voor ieder verschillend,is ze juist of verkeerd dat weet je meestal achteraf. Is alles een loterij?........veel kan je er iets aan doen of juist niet,veel zou niet mogen gebeuren in de wereld,dingen die gebeuren die men niet verwacht of juist wel. Met een helder hoofd run ik verder,mensen kijken naar mij en ik naar hun,wat zouden die denken. Ik in sportieve kledij met rugzak en zonnebril in de regen,misschien denken ze wel dat mijn hoofd niet meer helder is.......mensen ik weet waar ik mee bezig ben en dat is verder runnen. Maar gelijk hebben ze als ze denken waar is die nu mee bezig,ik denk dat ook van anderen..........als ik zo tijdens mijn loop allerlei mensen tegenkom,vraag ik mij ook soms af wat mensen allemaal doen daar of daar,mij gedachten laat ik dan de vrije loop. Mijn keuze is gemaakt,mijn wilde haren op het hoofd zijn weg,letterlijk kort geschoren,ben op weg,ben verslaafd en verliefd op verder runnen met de uitdaging naar waar............als ik er kom met vallen en opstaan volgend jaar in Athene en dan wie weet waar het zal eindigen ?

 

 

 

 

05-09-10

Elfbergentocht Dranouter

 

IMG_2720-2.JPG

De elfbergentocht van de heuvellandstappers behoort tot één van de beste en mooiste tochten van Vlaanderen. Dat het wellicht de zwaarste tocht in West-Vlaanderen is heb ik vandaag in levende lijve ondervonden. Omstreeks tien voor zes in de vroege ochtend begon ik aan mijn ultrarun van 50 kilometer. Van bij de start was het onmiddelijk runnen in onverharde paden met lang nat gras,mijn voeten wisten hoe laat het was. Het was nog pikdonker , gelukkig had ik mijn dynamo-lampje mee en kon ik lichten naar Marnick en Nancy die wat voor mij aan hun stap tocht begonnen waren. Wat later haalde ik de eerste stappers bij in het donkere bos en was het vanaf dan een run alleen in alle stilte met niemand meer voor mij. Onmiddelijk was het in een stevige veldweg bergop het Heuvelland in. De ochtend dauw begon wakker te worden , het weer was tamelijk fris,mijn armen stonden in kippevel. Het natuurgebied Douvevallei werd doorgelopen en werd de Baneberg beklommen. Het eerste controlepunt is in Loker na goed 8 kilometer runnen in bijna constant een groene omgeving in vol onverhard terrein. De top van de Rode Berg wordt bereikt en run ik het bos in naar het Hellegat. Daar is het hard labeur met de 100 trappen die mij 60 meter hoger brengt,hier is het onmogelijk om deze stijle klim op te lopen en is het klauteren naar de top. Via onverharde paden loop ik wat verder het brugje over van de Hellegatbeek,het loodst mij naar de volgende klim , de Vidaigneberg , daar op de flanken run ik langs de wijngaarden van Herman Schotte op weg richting Westouter. De natuur wordt stilletjes wakker en tussen een duizendtal wijnstokken dolen overal wilde konijnen heen en weer,hier lijkt het wel Waterschapsheuvel met de titelsong van de animatie-televisieserie Bright Eyes van Art Garfunkel.In dalende lijn run ik de schreve over en beland in Frankrijk. Iets verder run ik een domein binnen waar verschillende visvijvers zijn waar een menigte in alle rust hun vislijn laat dobberen. In het Frans-Vlaamse dorpje Berthen is er een controlepunt waar ik enkele cola's drink. De tocht gaat verder dwars door de afgereden tarwevelden,een paar hazen zien mij in hun vizier en rennen met grote sprongen weg. Intussen heeft de nevel volop zijn intrede in het Frans-Vlaamse Heuvelland gemaakt. Van prachtige vergezichten is geen sprake,dat zal voor de stappers zijn die de elfbergentocht verkennen in de namiddag als de zon zijn intrede zal gedaan hebben. De top van de hoge mast boven op de Catsberg komt te voorschijn uit de drijvende nevel , mijn haren op mijn armen zijn sneeuwwit bekleeft door het lopen in de nevelbanken. In een veldweg verschieten door mijn aanwezigheid een kolonie patrijzen en vliegen vlug door het struikgewas weg. Ik run volop dwars door een prachtig ongerept natuurpunt waar drie ezels plots te voorschijn komen, met hun oren rechtop kijken ze mij aandachtig aan. Een opeenvolging van veldwegen doe mij aan de voet van de Catsberg belanden,via smalle onverharde paden run ik een eerste maal naar de top, vervolgens in slalom de afdaling om beneden via een andere zijde nogmaals de klim te runnen. Boven op de top passeer ik nu eindelijk langs de mast en run door. Op een gegeven moment zie ik plots dat ik terug op dezelfde plaats aan het lopen ben van daarjuist en als toemaat doe ik gewoon nog eens het rondje met tweemaal de beklimming van de Catsberg,eens terug boven op de top wordt er een controlepunt juist open gedaan en was er daar wat misgelopen met de wandelpijlen. Na mijn extra loopje duik ik runnend voorbij het klooster van de Catsberg dalend het bos in. Eens beneden loop ik een veldweg in die mij naar de voet van de volgende klim,de Boeschepeberg brengt. Met kleine stapjes run ik naar de steile top en na de kronkelende afdaling is daar al de volgende heuvel,de Kokereleberg. Via vele veldwegen en langs weiden vol paarden kom ik terug aan bij het controlepunt in Berthen,enkele cola's worden gedronken en maak ik een kort praatje met wandelaars uit mijn thuishaven Geluwe,Mario en vrouwtje. Na vele veldwegen met dicht gegroeid struikgewas beklim ik de Zwarteberg,vervolgens run ik het Parc Départemental MarqueriteYourcenar binnen waar er tweemaal een controlepunt is. Een lus rond de Zwarteberg word afgehaspeld, in dalende lijn door het bos naar Sint-Jans-Cappel. De laatste hindernis wordt nogmaals de klim van de Zwarteberg om daarna de laatste loodjes te runnen in een heuvelachtig landschap terug naar Dranouter. Mijn elfbergentocht ultrarun is er één van bijna 53 kilometer geworden,5uuren goed 38 minuten heb ik erover gelopen. Na mij te wassen in de bak van mijn auto en andere kledij aan te doen,was het tijd voor een rust in het deugddoende nazonnetje buiten op het terras bij het Folk van Dranouter. Enkele bruine Keizer Kareltje's waren een goede dorstlesser. Plots was daar ultraloper Pat Leysen die ook de 50 kilometer had gelopen waar ik nog een goed gesprek mee had. Enkele weken geleden werd de bijna 53-jarige schooldirecteur uit Hoogstraten derde bij een Internationale 24 uur run in Tsjechie. Vorig jaar liep hij voor de eerste maal de Spartathlon waar hij halfweg door uitputting en hevige kuitkrampen moest opgeven,dit jaar op 24 en 25 September zal Pat er weer van de partij zijn in Athene voor de Ultrarun der Ultraruns.

IMG_2343.JPG

IMG_2656-4.JPG

23-08-10

VIERDAAGSE VAN DE IJZER

 

index-1.jpg
DSC_0138.jpg
IMG_8580.jpg
 

 

De vierdaagse van de IJzer stond weer op mijn programma , een vierdaagse etappe van 32 kilometer,die ik deze maal zou runnen. De sfeer is er ieder jaar fantastisch in een Internationaal gezelschap,vriendschap en vrede,ieder leeft er in mee. Vier dagen stappen of als je wil lopen in de Westhoek,in de frontlijn en historische plaatsen van de Eerste Wereldoorlog van 1914 – 1918. De eerste etappe met start in het vissersdorp Oostduinkerke op het St. Niklaasplein wordt er één langs de Ijzermonding en een open Polder landschap. Het eerste uur neem ik een vlugge start,samen op pad in het Hannecartbos,aangelegd op graslanden en duinakkertjes met een groepje runners aangevoerd door ultraloper Yvan Hostens. We lopen langs de haven van Nieuwpoort,op de vernieuwde kaai worden we verwelkomt met een lekker garnaal soepje. Na een goed uur runnen aan ongeveer 14 km per uur laat ik het groepje voor bekeken en run mijn eigen ultra tempo. Heel de tijd was het wind in de rug maar nu bij de terugkeer richting zee in het open Polder landschap is het voor mij nu lopen alleen tegen de harde wind op. De Noordzee winden gaan dwars door mij heen en bereik ik de aankomst op het binnenplein van het visserijmuseum. Na afloop in een mooi zonnetje was het nog genieten met wandel en run vrienden op het pleintje met de nodige vocht vitamientjes met de muziek band,allemaal broers die deuntjes zongen in alle talen Westvlaams inbegrepen.

DSC_0137.jpg

Na de eerste etappe was het nog even blijven aan de kust met een bezoek op een camping in Koksijde bij vrienden uit het Engelse Chester. Op mijn terug trip naar huis kwam er nog een onverwacht dessert aan. In Veurne stopte ik voor een koppel Duitse rugzak travelers Christ en Nicola uit Munchen. Ze waren op weg voor een vierweekse reis via Friesland,de Westkust en op weg naar het Noorden van Frankrijk,Bretagne met als laatste halte binnen anderhalve week in Parijs. Nu was hun stop plaats Ieper waar ze gingen de nacht doorbrengen bij een gezin en reisden met couchsurfing. Eerst werd nog een halte gehouden in Westvleteren om er bij de paters volgens Christ en Nicola het beste bier van de wereld te proeven. De eerste dag en mijn eerste run van de vierdaagse van de IJzer was wat uitgelopen maar was een best day. Vandaag goed 32 kilometer gelopen in 2:43:16.

DSC_0045-2.JPG
Onlangs bijgewerkt260.JPG

Op het oudstrijdersplein in Poperinge tijdens de Eerste Wereldoorlog net achter de frontline werd de start gegeven van de tweede etappe door wielerkampioene en militaire Grace Verbeke. Het begin was rustig runnen door de kleine straatjes van de Hoppestad om daarna licht golvend de omgeving van de Westhoek te verkennen. Het gehucht De Koekuit werd doorgelopen langs zijn uitgestrekte Hoppevelden. Ik liep alleen langs de hoge muren van Hopperanken. Plots zag ik in de verre voor mij uit een groep runners met een rood shirt aan. Langzaam liep ik er naartoe om mij erbij te vestigen.Allemaal lopers van de kleine club uit Loker-Heuvelland die aan het trainen waren voor de Flanders Fields marathon,42,195 km van Nieuwpoort langs de frontlijn van de IJzer naar Ieper op 12 September. Het was nu lopen met verre gezichten rondom ons,we liepen langs en door kleine gehuchtjes,langs de schreve met Frans-Vlaanderen - Frankrijk. Voor ons lag de Catsberg met zijn hoge toren. Te Watou werden de flessen gevuld aan het waterpunt. Een pittige asfalt beklimming moesten we nog over vooraleer we het Helleketelbos inliepen. Mijn mede-runners  begonnen te versnellen , ze wilden de laatste loodjes in een vlug tempo afhaspelen,ik liet ze begaan want ik liep de vier dagen. Een laatste bevoorrading met een melk drankje van campina werd verorberd. Iets verder liet marathon loper Filip Deruwez uit Nieuwkerke de groep en zijn clubmaten ook begaan en liepen samen verder. Mijn waterfles was leeg en ik had dorst tot en met , daardoor was het nog afzien de laatste kilometers. Vandaag had ik 2uur 55minuten en 49 seconden gelopen.

Pictures122.jpg
 
Het goudkleurig maneke van de mane schitterd in de stralende zon op de Botermarkt van Diksmuide,het startschot van de derde etappe.Langs het Handzame vaartje haal ik een tengere lopende man in,met kleine huppellende stapjes,zijn body mooi rechthoudend.De gepensioneerde landbouwer uit Lo-Reninge,66-jaar oud is aan het trainen voor de Flanders Fields marathon,vorig jaar liep hij zijn eerste marathon.Hij is begonnen met lopen een tijd terug door zijn specialist-dokter,vanwege een infectie op zijn longen.Verhalen vertelde hij mij uit zijn boeretijd en het leven van de boer hedendaags,zijn dochter had nu een landbouwers bedrijf met veel melk koeien en zo waren we aan de melk prijzen beland van vroeger en nu,niets meer is wat het geweest was met de komst van Europa en hun wetten.Hartelijke man.We liepen langs kleine weegjes de ijzervlakte met zijn open landschap in.Na ongeveer een uur halen we een loopster in,ze is afkomstig van Gistel en aangesloten bij jogging team De Olifant Oostende en aan het trainen voor de Dijkenmarathon in Nederland waar ze met clubmaatjes naartoe gaan. Via landelijke wegen en onverharde paadjes runnen we naar Bovekerke en Koekelare.Bij het dorpje Vladslo laat de gepensioneerde lopende landbouwer ons gaan,hij stopt na het zoveelste gsm geluid,hij neemt eindelijk op,zijn vrouwtje zal blij zijn.De zon is ferm aan het schijnen,het is warm geworden en is een verfrissing aan een waterpunt een deugdelijke afkoeling geworden.Het militair kerkhof wordt in Vladslo traag langs gelopen,één van de grootste Duitse militaire begraafplaatsen in Vlaanderen,waar het wereldberoemde beeld "Het Treurend Ouderpaar"van Kathe Kollwitz staat. Bij een bevoorrading doet een frisse ice thee deugd want de hitte speelt met onze parten.Een stuk prachtige natuur wordt doorgelopen,tussen hoge rietvelden,grasvelden met tussenin kleine watertjes met hoge rietstengels,moeder natuur hier op zijn best. Een laatste pittig omhooggaande grasduintje doet ons aan de flanken van de Handzamevaart belanden waar we met  deugddoende winden voor ons langs runnen tot aan de Oude Vismarkt.We komen aan op de Diksmuidse Grote Markt  voor een laatste scanning,na een zonovergoten loopdag.De run van mij was vandaag 33,135 km in tijd van 3:00:04.
 
Pictures123.jpg
 
Aant de voet van de Lakenhalle in Ieper vertrek ik temidden de massa in een heel rustig tempo voor de laatste etappe van mijn vierdaagse run van de IJzer.Een stukje rond de vestingen werd door gelopen waar ik nu en dan mij in hou voor een vlugge babbel met stappers.Richting Dikkebus doe ik mijn laatste vlugge babbel met snelwandelaar Bernard Cools uit Langemark,de eerste echte stapper van de vierdaagse van de Ijzer.Er heerst boven mij een stralende zon die al heel vlug warm aanvoeld op mijn body. Dikkebus vijver wordt half rond gelopen waar er een tornooi aan de gang is op de vijver van basketbal met kano's,een heus spektakelstuk met verschillende Nationaliteiten uit heel de wereld.Ik verlaat de vijver en run richting de Heuvelzone,voor mij ligt de Kemmelberg in de verre te rusten.De wegen worden smaller en het is genieten van de rust in het mooie groene glooiend landschap in het Heuvelland.Ik begin aan de beklimming van de Kemmelberg,niet de tradionele kasseien beklimming maar de lastige klim dwars door het bos,een taaie brok,een stuk trail runnen,de laatste meters is het nog op de kasseien naar de top,de ademhaling en hartslag gaat de hoogte in,dit was het lastigste stuk in heel de vierdaagse. De afdaling wordt heel rustig gedaan,het dorp Kemmel wordt door gelopen waar een Schotse band op het pleintje aan het spelen is,ik krijg er een kick van en voel mij in mijn sas,het tempo gaat nu sneller. Op weg naar Voormezele kom ik bij twee lopers,twee marathon mannen, heel verschillende van omvang en doen.De één normaal gebouwd en wil onder de drie uur bij de Flanders Fields marathon,de andere met een aangeboren zwaar lijf en een rugzak met zowat 10 kilo gewicht met andere sportschoenen en liters flessen drank erin,deze man ook aan het trainen voor die marathon van Nieuwpoort naar Ieper op 12 September. Twee vrienden-runners met een verschillend manier van doen,fantastisch! Aan het 25 km punt ga ik terug alleen door en passeer enkele militaire begraafplaatsen van den grooten oorlog. Ik run door de zanderige paden van de Palingbeek waar de natuur overheerst. Iets verder is er de passage langs Hill 60,waar er oorlogsmonumenten staan,hier wordt ik er stil van,de omgeving is bezaaid met nog intacte loopgraven,hier is de gruwel van de grooten oorlog dichtbij. Het is zweten want het is warm,de druppels pletsen van mijn sportpet naar beneden. In het dorpje Zillebeke is er een laatste bevoorradingspost met koekjes van Destrooper,geen drank meer,geen nood,ik ken de weg,het pad naar Zillebeke vijver,nog enkele kilometers. Halfrond wordt Zillebeke vijver langs gelopen.De veilige ondergang voor fietsers wordt door gelopen met boven mij de brug met middenin het plein de bekende kraan met het stromend water, zou er onder willen staan,maar niet getreurd,daar was de finish op het domein van de firma Picanol.De vierdaagse van de IJzer was weer voorbij.Na het wassen en omkleden ging ik nog terug naar het domein van Picanol waar intussen de hitte een plaats had gevonden,gelukkig was er plaats onder de grote tent waar ik met wandel-vrienden Ronny,Marnick en vrouwtjes,Ginette, Guy en meer babbeltjes deed.Vandaag was mijn run afstand 30,580 kilometer in tijd 2:48:55. De difelé deed ik niet meer mee,ik moest op de afspraak zijn bij een avond Loopwedstrijd in de Heuvelzone,te Nieuwkerke waar ik verzorger speelde voor runner Pascal Debersaques.
 
 
Ludo

 

 

 

 

 

01-08-10

ULTRAMARATHON-WANDELTOCHT ECAUSSINNES

 
Onlangs bijgewerkt237.jpg

Vroeg uit de veren want dorps en wandel vriend Marnick was op post om mij mee te nemen naar het Henegouwse Ecaussinnes voor een ultramarathon wandeling van 45 kilometer. Op de snelweg in Wallonie was de lucht boven ons bedekt met donkere wolken en er viel wat lichte regen naar beneden maar toen een sensuele Hollandse stem in zijn gps zei verlaat de snelweg was de lucht helder aan het worden. Toen we aankwamen in de dorpskern van Ecaussinnes die gelegen is langs het kanaal van Brussel naar Charleroi was het klimaat aangenaam voor een wandeling van 45 kilometer,er was geen windeke te bespeuren. We starten de eerste kilometers in de buurt van de gemeente langs achter huisjes en langs de kermis waar het heel stil was,iedereen lag nog in bed uit te slapen,wij waren vroege vogels,het was pas kwart na zes in de vroege ochtend. Via mooie stille weegjes kwamen we aan in een klein lokaal schooltje voor de eerste controle,hier voel ik mij in mijn sas , hier bestaat dat nog overal in Wallonie die lokale kleine schooltjes waar de kinderen niet ver van huis naartoe kunnen wat bij ons in West-Vlaanderen niet meer kan gezegd worden. Een kasseistraatje brengt ons naar een oude treinbedding waar we langszij in een bos over een oude vervallen brug stappen,hier is het opletten geblazen voor de diepe kuilen die in de brug zijn. Het landschap is vervolgens natuurschoon en glooiend. Heel in de verte steekt de hoge toren van het hellend vlak van Ronquiéres boven de einder uit. Op plaatsen is de tarwe van de boer al gepikdorst en ligt het strooi in hoopjes te wachten om verwerkt te worden tot een balo. We slenteren nu in een prachtig natuurgebied waar hier de wilde hagen langs de kronkelende wegen nog overal aanwezig zijn. Als we ergens het bos uit zijn wandelen we via een smal paadje langs de hoge mais velden, het zicht is er wondermooi met prachtige vergezichten. Ignace Matthys stapt even in ons gezeldschap de ex ultraloper en één van de 23 Belgen die de Spartathlon uitliep,nu zie je hem nog altijd bij de lange ultra wandelingen. Plots gaat mijn oog naar heel in de verte,een wilde ree huppelt er rond ,te ver voor mijn camera en een kiekje,niet ver vandaan loopt een fazant dwars door de velden. Marnick wijst plots naar een ver eindpunt waar een bende grote dieren uitgebreid rond lopen in de natuur,welke beestjes het zijn kunnen we niet zien, misschien een uitgestorven voorhistorisch dier die plots weer verschijnt. Haha! We stappen door een golvend terrein,soms pittig omhoog tot 8% en tot meer of 100 meter hoogteverschil volgens de gps. Intussen is de zon goed aan het stralen en wordt het warm met ongeveer 24 graden. Ultraloper Paul Beckers snelde tot bij ons en deed een praatje,hij was zich aan het opwarmen voor de 100 km dodentocht Bornem, de week daarna de 100 km van Hulshout en drie weken verder een 100 km in Nederland,jawadde! Paul is nog altijd de beste spartathlon atleet in Belgie met een tijd van 25:05:48 die hij in 1992 liep.Via kleine asfaltweegjes en doorsteekjes belanden we in het bos van La Houssiére ,eeuwenoude bomen staan hier verspreid in het bos. Het woud staat er vol van beuk en stappen we langs kleine valleitjes en ravijntjes. Het gehucht met de sprekende naam Mon Idée wordt door gewandeld waar we daarna belanden op een grote baan waarop allerlei afschriften staan van wielrenners, hier is onlangs de Tour de France gepasseerd,we zijn nu in Ronquiéres waar er in het plaatselijke schooltje controle is. Vervolgens gaan we weer de rechte einden van de prachtige trambedding Sentier de la voie du tram dwars door het bos in. Deze tramlijn moet een vervlogen verleden hebben waar een hele historie aan vast ligt. We stappen nu door de Val de la Senette het zijriviertje , een klein beekje van de Zenne maar die toch hier en daar diepe valleien heeft uitgesleten. We komen aan bij visvijvers waar in het lokaal een volgende controlepunt is. Bijna heel de trekking stappen we op het grondgebied van Braine Le Comte door de deel gemeentes. Hennuyéres is er zo één van waar op het schilderachtige dorpsplein in café Le Cercle een volgende afstempeling gebeurd. Na wat kronkelende wegjes met verhard terrein kwamen we terug het bos in op de weg van de vervlogen tramlijn,het was genieten van de prachtige natuur die overal ongerept is. Voor de tweede maal was er een controlepunt bij de visvijvers,we hadden goed 35 kilometer gewandeld. De oevers van de vijver werden voor een stuk langs gestapt en werden we daarna terug het bos ingejaagd. In wat dalende lijn stappen we tussen het struikgewas terug naar Ecaussinnes,het kasteel Chateau de la Follie is niet in zicht we stappen zijdelings langs de toegangspoort en de muren. Het kasteel die geboren werd op het einde van de 14de eeuw aan de waters van de Senette. Een laatste controle is aan het Chateau Fort uit de 12de eeuw. Hier zijn de tafereeltjes in de straten mooi en stappen we verder door de gemeente en langs de Senette.Iets verder stappen we langs de Moulin Brulé een oude watermolen die ligt op het riviertje De dorpskern met smalle wegeltjes deden zijn intrede,een kat ligt uitrustend naar ons te loeren,ze krijgt wat ze vraagt een mooi kiekje. Via terug voorbij de kermis waar er nu wel geluid en volk is komen we aan bij het startpunt. Een verdiende pluim voor de Goudhaantjes voor een heel mooie wandeltocht. We dronken nog enkele ultrabrune biertjes want hier in Ecaussinnes hebben ze ook hun Belgische streekbieren,een mooie afsluiter van een mooie stap in Henegouwen.

Onlangs bijgewerkt211.JPG
Onlangs bijgewerkt230.jpg
Onlangs bijgewerkt219-1.jpg
Onlangs bijgewerkt209-1.JPG
Onlangs bijgewerkt220.jpg
Onlangs bijgewerkt214-1.JPG
Onlangs bijgewerkt221.jpg
Onlangs bijgewerkt223.jpg
Onlangs bijgewerkt222-3.JPG
Pictures117.jpg
Onlangs bijgewerkt224.jpg
Onlangs bijgewerkt225.jpg
Onlangs bijgewerkt233.jpg
Onlangs bijgewerkt226.jpg
Onlangs bijgewerkt227.jpg
Onlangs bijgewerkt231.JPG
Onlangs bijgewerkt232.jpg
Onlangs bijgewerkt217-1.JPG
Onlangs bijgewerkt228.jpg
Onlangs bijgewerkt229-1.jpg
l
Onlangs bijgewerkt236.jpg
Onlangs bijgewerkt210-1.JPG
Onlangs bijgewerkt212-1.JPG
Onlangs bijgewerkt206-2.JPG
Onlangs bijgewerkt215.JPG
Onlangs bijgewerkt213-1.JPG
Onlangs bijgewerkt235.jpg
Onlangs bijgewerkt216-1.jpg
Onlangs bijgewerkt208-1.jpg
Onlangs bijgewerkt207-2.jpg

20-07-10

De Flandien van Wervik Jef Demuysere,De Vlaamse Stier,Tsjeppen Demusser.

369.jpg

 

Bij het zien van de Belgische wielrenners die als eerste de top bereikten van de col du Tourmalet in de Ronde van Frankrijk was mijn oog gevallen op die van 1931. Toen kwam Joseph Demuysere als eerste boven op deze historische col , een mythe in de Pyreneeen van de Ronde van Frankrijk. Ik als inwoner van Wervik waar een bronzen borstbeeld van in de volksmond genoemde Tsjeppen Demusser staat moet die als geboren Wervikaan op 26 Juli 1907 op mijn blog staan. Deze Flandrien van Wervik heeft zelfs een straat die naar hem genoemd is. De Vlaamse Stier (bijnaam) heeft een prachtig Tour de France verleden. In de Tour van 1929 werd hij 3de,werd 4de in 1930,2de in 1931 na Antonin Magne en 8ste in 1932. In 1929 won Tsjeppen de 10de etappe van de Ronde van Frankrijk die van Luchon naar Perpignan over een afstand van 323 kilometer en won in het jaar 1931 de 15de en 18de etappe. In de jaren dertig zocht hij meestal de Italiaanse wegen op en was de eerste Belg die in de Giro de Maglia Rosa,de roze leiderstrui droeg , we schrijven 1933 en werd 2de in de eindstand na Alfredo Binda Het jaar voordien in 1932 werd hij ook al 2de in de Ronde van Italie na Antonio Pesenti. In het jaar 1934 won Joseph Demuysere als klap op de vuurpijl de wielerklassieker Milaan San Remo,het was van 1913 geleden dat een Belg deze nog had gewonnen.De Vlaamse Stier als bijnaam kreeg hij doordat Jef zwaar gebouwd en breed geschouderd was,sprinten kon hij niet maar had kracht te koop met een weerstand en klimmers capaciteiten tot en met. In 1938 op 32-jarige leeftijd hield hij het voor bekeken. Zijn laatste overwinning  was in 1935 met het criterium van Poperinge. In Wervik had hij destijds een fietsenzaak. In 1969 overleed Jef Demuysere op 61-jarige leeftijd.

Onlangs bijgewerkt167.jpg
In 2007 was het precies 100 jaar geleden dat in Wervik Jef Demuysere werd geboren.De Wervikse wielergrootheid werd  tijdens heel dit jaar gevierd.

wervik%2030.jpg
Onlangs bijgewerkt169.jpg
Borstbeeld Jef.jpg
Het borstbeeld is een kunstwerk van beeldhouwer-kunstenaar , Wervikaan Willy Calis.
Het is gelegen op de hoek van de Ommegangstraat en de Geluwestraat te Wervik.
DEMUYSERE_Josephdd.jpg
Pictures109.jpg
Onlangs bijgewerkt168.jpg
Jef Demuysere1.jpg
Pictures110.jpg